Μιλώ τη γλώσσα της αφής / κατιούσα αρμονία

μια δευτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*           (το πέμπτο ποίημα)

            5

Μιλώ
Τη γλώσσα της αφής
Τη γλώσσα της οσμής
Είπε
Την ονειρόγλωσσα του υπογάστριου
Εγώ
The clown’s clone alone
Ο κρεμασμένος σαν ασπρόρουχο στον άνεμο
Ξερός
Ο rapper καμηλιέρης
Un uomo piccolo piccolo

Τα χέρια σου με έπλασαν
Είμαι το Αγκάθι του Θανάτου
Είμαι η Πηγή του Άδη
Είπε
Αι χείρες σου εποίησάν με
Και έπλασάν με

Νιώθοντας κύμα σκαλισμένο σε σαρδόνυχα και γιασεμί
Νιώθοντας ειδώλιο υφασμένο από σκότος και μετάξι
Νιώθοντας σβησμένο αέτωμα
Νιώθοντας νεκρότατη παλάμη
Νιώθοντας σπέρμα σε λευκή απεραντοσύνη
Νιώθοντας ψιθυριστά
Το sotto voce άγγιγμα της ηδονής
Την κατιούσα αρμονία της σιωπής

 

Μιλώ τη γλώσσα της αφής
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από τη δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*
της συλλογής η δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*
και άλλα αμφίδρομαεκδ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008

κατιούσα αρμονία 
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2004

Αναδρομές: Θέλει Αρετήν και Τόλμην η Ελευθερία (6), ΕΡΤ 1, 23.11.1986

{Σημείωση (σύνδεση με τα προηγούμενα)

Η ταινία-ντοκιμαντέρ Θέλει Αρετήν και Τόλμην
η Ελευθερία γυρίστηκε για λογαριασμό
της εκπομπής Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα
το φθινόπωρο του 1986 και προβλήθηκε από
την τηλεόραση της ΕΡΤ ως αφιέρωμα στην ημέρα
της Εθνικής Αντίστασης, στις 23 του Νοέμβρη 1986
(δείτε το σχετικό, αναλυτικό δημοσίευμα στη
Ραδιοτηλεόραση, τεύχος 875, 22-28 Νοεμ. 1986,
που δημοσίευσα στην πρώτη ανάρτηση του θέματος αυτού
σε τούτο το ιστολόγιο 23.11.2011).

Συντελεστές της ταινίας:
Σενάριο και σκηνοθεσία: Βασίλης Πολύζος
Κάμερες: Σ. Μιχαλόπουλος, Δ. Μπασκάκης, Π. Μαρινόπουλος
Ηχολήπτης: Α. Κολλιός
Μοντάζ: Γ. Φωτεινάκης
Μιξάζ: Γ. Ελματζόγλου
Μουσική επιμέλεια: Βασίλης Πολύζος
Εικαστικός σύμβουλος: Μάνος Στεφανίδης

Όπως σημειώνεται και στο δημοσίευμα της Ραδιοτηλεόρασης
ο πόλεμος, η κατοχή και η αντίσταση δίνονται αποκλειστικά
μέσα από το εικαστικό υλικό της εποχής, που έτσι στην πρώτη
ανάγνωσή του, λειτουργεί με τον πρωτογενή του ρόλο
καταγραφοντας τα γεγονότα, αποτυπώνοντας τη θυσία,
σαλπίζοντας τα μηνύματα του αγώνα.Για τις ανάγκες ζωντανής τεκμηρίωσης της ταινίας
κατέθεσαν τις μαρτυρίες τους ο χαράκτης, καθηγητής
της ΑΣΚΤ Κώστας Γραμματόπουλος, ο ζωγράφος Γιώργος
Φαρσακίδης και ο γλύπτης Δημήτρης Κατσικογιάννης.
Στο δεύτερο μέρος της ταινίας, μια συνομιλία ανάμεσα
στον ζωγράφο Ασαντούρ Μπαχαριάν και στον ιστορικό
τέχνης Μάνο Στεφανίδη, τότε επιμελητή της Εθνικής
Πινακοθήκης ανιχνεύει το σημερινό τρόπο ανάγνωσης
της αντιστασιακής τέχνης.Βασίλης Πολύζος, 1 Μαρτίου 2012}

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΙΚΟΓΙΑΝΝΗΣ (live)

1941 στην Καρυά Ολύμπου, στο χωριό μου. Μόλις φτάσαμε εμείς
είδαμε ότι τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το χωριό ήταν πολλά

κι από δεκάδες χρόνια άλυτα. Τα νέα που προστέθηκαν ήταν κι
αυτά πολλά και χρειαζόταν μια άλλη αλλαγή. Καταργήσαμε το
προεδρείο και φτιάξαμε μια λαϊκή επιτροπή, επαναστατική λαϊκή
επιτροπή, η οποία θα καταπιανόταν πρώτα πρώτα με τα προβλήματα
του χωριού: δρόμοι, βρύση, γεφύρια. Αυτά που ήταν από χρόνια,
δεκάδες χρόνια, να τα λύσουμε μέσα σε ενάμιση μήνα.
Για πρώτη φορά γνώριζε το χωριό τέτοια κινητοποίηση της νέας
γενιάς, της νεολαίας.

Ταυτόχρονα είχαμε όμως και τα ζητήματα των ανταρτών. Οι πρώτες
ομάδες οι οποίες κάνανε γιουρούσια μέσα στην Ελασσόνα και
στην Τσαριτσάνη τότε, σκεφτήκαμε εμείς να μην πηγαίνουν έτσι,
με άδεια χέρια, αλλά μπορούσαμε να τους δίνουμε και υλικό.
Κι αρχύσαμε να κάνουμε τρικ, αφίσες, στα Γερμανικά και στα Ιταλικά.
Πραγματικά, οι πρώτες ομάδες αυτές βρήκαν περιεχόμενο τώρα
στην αποστολή τους. Κάνοντας τα τρικ-αφίσες εμείς, τα κάναμε σε καουτσούκ,

πλάκες καουτσούκ τις οποίες σκαλίζαμε, ή σε λινόλεουμ
αυτό που σκαλίζεται, και τα τυπώναμε με μελάνη. Με τις αφίσες
κάναμε μια παρότρυνση στους Ιταλούς πατριώτες να μη χτυπάν
τον Ελληνικό λαό και καλούσαμε αυτούς, όσοι είναι πραγματικά
πατριώτες, να φύγουν και να προσχωρήσουν στο αντάρτικο.

Το ίδιο κάναμε και για τους Γερμανούς, και ότι ακόμα εμείς είμαστε
αποφασισμένοι να τους χτυπήσουμε όπου κι αν είναι αυτοί.
Δηλαδή δεν ήταν μόνο παροτρυντικές, αλλά ήταν και απειλητικές.
Όπου κι αν πάνε, όπου κι αν κρυφτούνε, θα τους βρούμε εμείς.
Σ’ όποια φωλιά κι αν κρυφτούνε, θα τους βρούμε, θα τους χτυπήσουμε.
Δηλαδή είχαμε μπει στο πνεύμα της εποχής τότε."

ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ
(σε ηχητικό μιξάζ στην ταινία)

Στ' άρματα, στ' άρματα*
τραγουδάει ο Πέτρος Πανδής
Αυτά τα δέντρα δε βολευονται**
απαγγέλλει ο Ντίνος Καρύδης

Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τ' Aγραφα, σειέται η στεριά.
Στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός! στον αγώνα
για τη χιλιάκριβη τη Λευτεριά.


Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ᾿ τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ξαναζωντάνεψε τ' αρματολίκι,
τα μπράτσα σίδερο, φλόγα η ψυχή,
λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι λύκοι
στην εκδικήτρια μας αντρίκεια ορμή.


Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ᾿ τ᾿ άγρια γένια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ᾿ τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα μὲ σημαίες και με ταμπούρλα.

Ο Γοργοπόταμος στη Αλαμάνα
στέλνει περήφανο χαιρετισμό.
Μιας ανάστασης νέας χτυπά η καμπάνα,
μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΙΚΟΓΙΑΝΝΗΣ (συνέχεια)

Όντας στο βουνό δεν με τράβηξε καμιά προσωπικότητα. Τίποτα.
Εκείνο που έβλεπα όμως, έβλεπα τους αγώνες του λαού.
Τους αντάρτες που πολεμούσανε. Αυτό συγκέντρωνα το υλικό,
όλο αυτό το πράμα. Σε κάθε μεριά που περάσαμε και δώσαμε
μάχες, ρωτούσαμε για τις τοποθεσίες πώς ήτανε, μετά από
τη μάχη φυσικά, κρατούσαμε σημειώσεις, έκανα το προσχέδιο
για να δώσω τη μάχη αργότερα, να αναπαραστήσω αυτά
τα πράγματα. Γυρίζαμε παντού και συλλέγαμε υλικό. Εγώ ήθελα
μόνο τον αγωνιστή αντάρτη, να αγωνίζεται με το σύνολο σαν μάζα
και σαν ένας, αλλά σαν μάζα πιο πολύ.
Πραγματικά, μόλις φτάσαμε και κατεβήκαμε, φύγαν οι Γερμανοί,
κατεβήκαμε στην Καρδίτσα, Τρίκαλα και από κει στη Λάρισα,
η πρώτη μου δουλειά ήταν αμέσως, βιαστικά, να στήσω, να
δώσω αυτό που είχα ζήσει.

Πραγματικά, μέσα σε δυο χρόνια στη Λάρισα, από το ’45 μέχρι
το ’47, είχα δημιουργήσει εκατό αγάλματα, τέσσερεις βασικές
συνθέσεις. Η μία σύνθεση είχε τριάντα πέντε πρόσωπα, άλλη
είχε τριάντα, άλλη είκοσι πέντε, συμπλήρωνα εκατό αγάλματα.
Και πεντακόσιες άλλες συνθέσεις, ολόκληρο το εαμικό κίνημα,
το οποίο εγώ είχα σχεδιάσει και νοερώς είχα στήσει σ’ ολόκληρη
την Αθήνα τα έργα της Εθνικής Αντίστασης.
Από το σύνολο της δουλειάς, τα σχέδια -οι συνθέσεις που ήταν
πεντακόσιες- κάηκαν. Κάποια γυναίκα προσπάθησε και ένα
μεγάλο έπιπλο στο οποίο τα είχα κρυμμένα εγώ, το παραβίασε
και όταν είδε μέσα αυτό το πράγμα πανικοβλήθηκε, τα πήρε
και τα έκαψε στο καζάνι.
Από τις συνθέσεις, μπήκε η ασφάλεια μέσα, κατέστρεψε μία,
όπως λέει η ιδία, αλλά ανέβηκαν, μπουκάρησαν όλοι μέσα
και τ’ άρπαξαν.
Η γυναίκα μου κατόρθωσε και συγκέντρωσε τα έξι αυτά κομμάτια***
από μια μονάχα σύνθεση που είχε τριάντα πέντε κομμάτια.
Και είναι τα μόνα που μαρτυράνε ακριβώς και τη δουλειά μου
αυτή.
Άλλα κομμάτια δεν έχω. Τίποτε. Μέσα στο εργαστήριο είχα
και συνθέσεις καμωμένες στο βουνό. Συνθέσεις από μάχες,
καμωμένες στο βουνό. Τις οποίες εγώ θα μεγάλωνα ύστερα.
Άλλα θα έκανα γλυπτά και άλλα θα έκανα ζωγραφικά.
‘Ολα αυτά ομως, όλα καταστράφηκαν. Δεν έμεινε τίποτε.

* Στ' άρματα, στ' άρματα, αντάρτικο τραγούδι
στίχοι: Νίκος Καρβούνης, μουσική: Άκης Σμυρναίος
** Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται
Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη

Εικόνες:
Έργα του Δημήτρη Κατσικογιάννη
*** Η συνέντευξη έγινε στο εργαστήριο του αείμνηστου
καλλιτέχνη, φθινόπωρο του 1986
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Portugal Place

Portugal Place 

αγαπητοί εν Χριστώ 

Θέκλα και Τιμόθεε 

σήμερα ο ήλιος είναι μαύρα μπαλώματα 

στο πεζοδρόμιο 

έξω απ’ το νούμερο πέντε 

το κενό της γάτας που ψόφησε 

άρα διαγράφεται το κανελί χρώμα 

μπροστά μου ένας ρημαγμένος Έλιοτ 

κυρτός σαν το κουπί της βάρκας στο νερό 

τρία βήματα πριν του ζητήσω αυτόγραφο 

έκλασε αθέλητα 

γύρισε και με κοίταξε με αμήχανο χαμόγελο 

συγγνώμη είπε δεν σας πήρα είδηση 

ακονισμένος άνεμος 

σέρνεται στο πλακόστρωτο 

εκείνες οι μέρες είχαν 

περισσότερες βελανιδιές σε διάταξη πάρκου 

μεγαλύτερη αναλογία φθινόπωρου 

διαβάζαμε ημερολόγια θανάτου 

ξαπλωμένοι στο κατάστρωμα 

αγοράζαμε βιβλία μαγειρικής και ταξιδιωτικά 

αγοράζαμε ενοχές πορνογραφίας στο περίπτερο 

απέναντι από το Βασιλικό Κολέγιο 

γνωρίζαμε την τέχνη του βαλσαμωτή 

στο υπόγειο του Arundel Hotel 

θα σερβίρουν απόψε ζαρκάδι τριών αστέρων 

24 ουγκιές μερίδα 

θα το ξενυχτήσουμε παρέα μ’ ένα νησί 

ίσως Αίγινα ίσως Κύπρο 

αργότερα θα ’ρθει κι ο ποιητής ενισχυμένος 

με ομίχλη Ιρλανδίας και ταμπάσκο 

the monk’s delight 

ήδη μπορώ να φανταστώ 

την απουσία μου 

Portugal Place 

ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου 

από το βιβλίο 12+1 μοναχικά ποιήματα 

εκδ. Εριφύλη 2005 

Θέκλα και Τιμόθεος 

μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2008

vortograph

vortograph
του Βασίλη Πολύζου

Τί ουν δοκεί υμίν;
Μπορώ να ξοδέψω μια μέρα (έστω)
χωρίς να πληρώσω την τιμή της;
Ώρες αμέτρητες συζήτησα
με πλατάνια τρισχιλιετή
κι απάντηση σαφή δεν έλαβα.
Βάδισα χέρι-χέρι με τα ρυάκια του Πηλίου.
Εις μάτην.
Ο ψίθυρός τους άδηλος χρησμός.

 Σήμερα πρωτομηνιά
έβγαλα τους γλάρους απ’ τη ναφθαλίνη
στήριξα με λουλάκι τη χάρτινη θάλασσα.
Και ποιό το κέρδος;
Οι ρητορείες του ήλιου στο μπαλκόνι;
Τα πέρα-δώθε της μυρμηγκοφωλιάς;
Οι ασέλγειες της άνοιξης στο πάτωμα;
Το ομαδικό χαμόγελο των γιαπωνέζων στο ασανσέρ;

Ιδού εγώ λοιπόν.
Απεμπόλησα τη μάνα κουράγιο
το χρηματιστή και τον εκφωνητή ειδήσεων.
Προσυπέγραψα τη σπηλιά των παραμυθιών.
And the puppet factory.

Τί ουν δοκεί υμίν;
Αξίζει να θυσιάσεις την ψυχή ενός τριαντάφυλλου
υπέρ του λαού;

vortograph 
από τα ποιήματα προς ρωμαίους
© Βασίλης Πολύζος 2002-2003

vortograph, εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2012

σε βάθος χρόνου (31.1.2004): We are all Greeks!

σε βάθος χρόνου

μα όλα είναι επίπεδα
είπε ο Αιμίλιος
και μεταξύ δύο σημείων
του ναι και του ναι
συντομότερη η ευθεία

yessir
we are all greeks
κατά Shelley
εγώ δε λέγω υμίν
ότι ου πας στιχουργός
εισελεύσεται εις την βασιλείαν
επί πώλου όνου
χωρίς πιστωτική κάρτα

τόσοι νεκροί προ των πυλών
τόσοι νεκροί χωρίς παρκόμετρο
τόσοι νεκροί ενώπιον
παλαιού φωνογράφου
όπου ο σκύλος οσφραίνεται
με αγαλλίαση
τη φωνή του Κυρίου του

Βασίλης Πολύζος, σε βάθος χρόνου
από την Επιστροφή στη Διζιλάνδη
© Βασίλης Πολύζος 2003-2004

το ποίημα σε βάθος χρόνου γράφτηκε την 31.1.2004
αναρτήθηκε για πρώτη φορά σε τούτο το ιστολόγιο
στις 15 Απριλίου 2011
επαληθεύεται ειρωνικά σήμερα

Αιμίλιος, ένα σκίτσο του Βασίλη Πολύζου 2008

cervix

                                 The murder of Brunhilda,
                                   from De Casibus Virorum Illustrium
                             attributed to Maître François, Paris, c. 1475

                                  Susannah and the Elders
                                              Guido Reni, 1620-5
                                            National Gallery, London

            στο αριστερό κλίτος του καθεδρικού                      Salisbury Cathedral

                               
                                 το μεσαιωνικό ρολόι

   cervix

η πρωινή υγρασία
έφαγε το πλακόστρωτο

το μεγάλο ρολόι
στο αριστερό κλίτος του καθεδρικού
φυλάκισε το χρόνο
πίσω από κάγκελα λατινικά
I – XII
κι ο καμπούρης καντηλανάφτης
που κράταγε το κλειδί
πέρασε θηλειά στο λαιμό του
το σκοινί της καμπάνας

στην έκρηξη των σπονδύλων
τον καταυγάζει μέλος γρηγοριανό
σκέφτεται την ηδονική Βρουγχίλδη
δεμένη σε τέσσερεις επιβήτορες
μέχρι διαμελισμού
σκέφτεται τη μικρή Σουζάννα των αγρών
γυμνή ανάμεσα στους γέρους
το σώμα της χιόνι απάτητο
τα μαραμένα δάχτυλα
να μην μπορούν να την αγγίξουν

μπροστά στο μεγάλο ρολόι
ο ξεναγός μας μιλούσε
για ελατήρια
για τροχούς μέσα στους τροχούς
για σύμβολα

cervix
από τα ποιήματα πρός ρωμαίους
© Βασίλης Πολύζος 2002-2003

προς αποφυγήν

προς αποφυγήν

αποφεύγετε τους ανοιχτούς κάμπους
ιδίως εκείνον της κοίλης θεσσαλίας
όπου δίπλα στο σταθμό του τρένου
αναχωρώντας με την πρώτη ευκαιρία
ξεχάσαμε ν’ αποχαιρετήσουμε
ένα διψασμένο δέντρο ταπεινής καταγωγής
το δε υπερκείμενο βρέφος
στην κρεμαστή του κούνια
δεν είπε λέξη περί ρήγα του βελεστινλή
και ανωνύμου του έλληνος

αποφεύγετε τις σκηνές ευδαίμονος θερισμού
που ενδημούν στα αναγνωστικά
της πρώτης τάξεως του παραδείσου
αποφεύγετε τα σφραγισμένα πηγάδια
τη φωνή βοώντος εν τη ερήμω
τις οιμωγές της αναπληρωματικής πυθίας
τις πόλεις ύπερθεν του αφαλού
τα διδάγματα της ιστορίας
την ευθεία γραμμή
τα ωρολόγια προγράμματα
την αστερόεσσα νύχτα χωρίς παρουσία συνηγόρου

αποφεύγετε στα κλειστά δωμάτια
τα ρολόγια του κούκκου
που ασελγούν ανερυθρίαστα
πάνω στο άσπιλο σώμα του χρόνου
αποφεύγετε τους επιτοίχιους προγόνους
που γνέφουν στο κενό
με αρνητικόν αντίχειρα

Βασίλης Πολύζος
προς αποφυγήν
ένα ποίημα από το βιβλίο
μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ* και άλλα αμφίδρομα
Απόπειρα 2008


επιτοίχιοι πρόγονοι
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2008

κατά την ώρα της παράπλευρης παιδοκτονίας

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ
εικόνες καπνοπωλείου


prego
μαζεψτε από τις ράγες
αυτά τα σκοτωμένα περιστέρια

κάποτε εδώ τα βαγονέτα
κουβαλούσαν σακιά τσιμέντο
κουβαλούσαν σακιά αλεύρι
κουβαλούσαν αλεσμένα κόκαλα φίλων
και τις Κυριακές κουβαλούσαν ορατόρια
moratoria

όμως αυτά είναι ιστορίες
του περασμένου αιώνος

beware of the iceman
beware of the virusman

ας μιλήσουμε λοιπόν τώρα
για τον άδειο δρόμο των ενυπνίων μας
ανάμεσα στα τυφλά γοτθικά κτίρια
τα συγκλίνοντα έως εβδόμου ουρανού
όπου ραδιουργούν
οι μοχθηροί executives των πολυεθνικών

do not resist temptation
do not resist fumigation
keep off the grass

ας μιλήσουμε για το καπνοπωλείο
the tobacconist’s
γερμανικού κοινωνικού μυθιστορήματος
όπου η Άγκυλα έχασε την αζήτητη παρθενιά της

όμως παρακαλώ μην ομιλείτε
κατά την ώρα της παράπλευρης παιδοκτονίας
ας ακούσουμε αυτό το μπιπ το ασταθές
κι ύστερα αυτόν το συριγμό
μιας ηλεκτρονικής ευθείας θανάτου
ad infinitum

εικόνες καπνοπωλείου
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου (ελαφρά παραλλαγμένο)
από τη συλλογή
μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ* και άλλα αμφίδρομα
ΑΠΟΠΕΙΡΑ (Μάρτιος 2008)

ΤΥΦΛΑ ΓΟΤΘΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2009

ο ελπήνωρ-με-το-χάρισμα-του-καναρινιού

                                ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ
        αναμνήσεις προκάτ άνοιξης
                     
                       Γ΄

                                variazioni

                        α. το σπιτάκι πάνω στο δέντρο

                                                               a bird twittering after storm,
                                                              happy that its little foolish life
                                                              has fluttered out of reach


ο ελπήνωρ-με-το-χάρισμα-του-καναρινιού
ερυθρόμορφος κρατήρας Brirish Museum
κρατούσε τόσα σφυρίγματα στα χείλη του παιδιόθεν

σφύριζε σκοπούς- λιακάδα
                                     και σκοπούς-βροχή
                                                 σκοπούς-αμπέλια
                   και θημωνιές στην απανεμιά
σφύριζε σκαντζόχοιρους
και σαλιγκάρια
και μικρές χελώνες πριν να δέσει το καύκαλό τους
και τα λιγνά βυζάκια
της ξαδερφούλας του της Έφης
που δε φόραγε στηθόδεσμο

και μια φορά σαν ταξίδεψε
                                                   στην Άπω Ανατολή
σφύριξε μιαν απέραντη θάλασσα
κι ένα κοπάδι κυματοειδή δελφίνια

                   ήδη στα δεκαοχτώ του
                   η τέχνη του ήταν τέλεια

κλείνοντας με τα δάχτυλα τα βλέφαρά του
                    μπορούσε να σφυρίξει
                                         άρρητα χρώματα
πέρα απ’ το οπάλι                    πέρα απ’ τον σαρδόνυχα
                     πέρα απ’ το αίμα των ρουμπινιών
πέρα απ’ τον τυφλό θυμό του κίτρινου

μπορούσε να σφυρίξει
                                απαλούς αμμόλοφους
                   που σκλήραιναν στο άγγιγμα του έρωτα

κι ύστερα
                  βουλώνοντας με τις γροθιές τ’ αυτιά του
                  σφύριζε τον ερχομό της καταιγίδας

έτσι ένα πρωί
                     μετά
                           την
                               εις
                                  άδου
                                       κάθοδον
σφύριξε εκ του μηδενός ένα δέντρο θεόρατο
                   κι απάνω του ένα ξύλινο σπιτάκι

σαν ανέβηκε
                                                κλότσησε την ανεμόσκαλα
                   κι ολόγυρά του σφύριξε
μια μοναξιά αδιαπέραστη

γεμάτη ήχους


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

a bird twittering after storm…: → James Joyce, Giacomo Joyce, XI.


μετά την εις άδου κάθοδον → Ύμνος Αναστασιματαρίου, Εωθινόν Ι΄,
       πρβλ. Οδύσσεια, κ΄, 560:
                                    ...ψυχή δ’ Αϊδόσδε κατήλθεν


σαν ανέβηκε κλότσησε την ανεμόσκαλα...: Για την αντίστροφη κίνηση
        του μύθου βλ. Οδύσσεια, κ΄, 557-9:
                                          ...και εκλάθετο φρεσίν ήσιν
                     άψορρον καταβήναι ιών ες κλίμακα μακρήν,
                     αλλά καταντικρύ τέγεος πέσεν


μια μοναξιά αδιάτρητη γεμάτη ήχους...: Πρβλ. Paul Durcan, Greetings
to Our Friends in Brazil, "Tinkerly Luxemburgo":
                               If you are going to be lonely,
                               Be lonely in style.


Βασίλης Πολύζος
Γ΄ άσμα variazioni α΄ το σπιτάκι πάνω στο δέντρο και οι σημειώσεις
από το βιβλίο αναμνήσεις προκάτ άνοιξης (Απόπειρα 2006)


ελπήνωρ, μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου (2005)
που χρησιμοποιήθηκε στο αντίστοιχο κεφάλαιο του βιβλίου

78 rpm

78 rpm

Αιμιλίου

άσμα σύντομο αντιηρωικό

και εγερτήριο

το ξέρω

ποτέ

δε θα πουλήσουν

το παντελόνι μου

σε δημοπρασία

στου Sotheby’s

το ξέρω

ποτέ

δε θα με στέψουν

το ταχύτερο άλογο

του ιπποδρόμου

το ξέρω

ποτέ

δε θα μου δώσουν

μια δεύτερη ευκαιρία

οι νεκροθάφτες

©Βασίλης Πολύζος 2005