Άνοιξη '13 / hortus siccus

hortus siccus

τούτη την άνοιξη

μας σώθηκαν κι οι κάμπιες
ραγιάδες, ραγιάδες


Βασίλης Πολύζος
hortus siccus
DIZZILAND
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 2001


Άνοιξη ΄13
μια ζωγραφιά
του Βασίλη Πολύζου
2013

INTERMEZZO / ενύπνιο

ενύπνιο

ήρθαν και πέρασαν λευκά φεγγάρια
ήρθαν και πέρασαν φεγγάρια πιο λευκά
κι εγώ με μια λάμπα αφερέγγυα στο μέτωπο
ως κινέζος ανθρακωρύχος
χρόνια τώρα εγκαταβιώ σ’ αυτό το υπόγειο
σκαλίζοντας τη γενική πτώση των ουσιαστικών
παρά τις υποδείξεις των γονέων μου αλλά και
της πρώτης εξαδέλφης μου Καλλιόπης
ότι δεν υπάρχει κρυμμένος θησαυρός

αν αναδυθώ με πρόθεση το τραμ
για τη λαοσύναξη της αγοράς
όπου να εξετάσω την ποιότητα
και την επάρκεια των προφητών
στην πόρτα θα με σταματήσει ο πορθμεύς
με ένα απόδος ω κατάρατε
ζητώντας μου να εξηγήσω
το τελευταίο ενύπνιο του Ναβουχοδονόσορος

Βασίλης Πολύζος, ενύπνιο, ένα ποίημα από τη συλλογή
μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ* και άλλα αμφίδρομα
εκδ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008


intermezzo, εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2011

Tom, Dick & Harry: μεταφράζοντας Ezra Pound

Tom,Dick & Harry
μια παραβολή

Οι ελάσσονες ποιητές
δεν έχουν θέση στον Παράδεισο.

Αυτή ’ταν η κατάληξη
μιας σοβαρής συζήτησης που ανοίξαμε
Σάββατο βράδυ, ξημερώνοντας των Φώτων,
στη Bella Pasta, στη γωνιά των καπνιστών.

[Είχαμε μοιραστεί μια πίτσα α-λα-Βιβάλντι,
φλογάτα καννελόνια με φτειασιδωμένο τσίλι,
φρούτι ντι μάρε και σκορδόψωμο
συν 12 μεγάλες Murphy’s.]

―Ταξιδεύουμε πάντα, είπε ο Τομ,
στη Θάλασσα των Αμφιβολιών ξυλάρμενοι,
χωρίς πυξίδα ή αστρολάβο on line,
χαμένοι στην ομίχλη τού μετα―,
δεν πρόκειται ν’ αράξουμε ποτέ
στο πρακτορείο της Καλής Ελπίδας.

―Πρέπει να κατακτήσουμε, είπε ο Ντικ,
εφτά αγέρωχα βουνά,
υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι,
μέχρι να φτάσουμε στο υψικάρηνο
Δάσος της Ποίησης.
όμως στην πύλη του στέκει άγρυπνος φρουρός
ο φοβερός Χουμ-baba
ποτέ δεν θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα.

―The poets are in terror, είπε ο Χάρρυ
and the European mind drops, (1)
όμως για να μην πάει στράφι η ολονυχτία
ας παίξουμε ποιητικές προσομοιώσεις
όπως το κάναμε στα χρόνια της Οξφόρδης. (2)
Θα ξεκινήσω quasi-Seamus, είπε ο Χάρρυ,
θ’ ακολουθήσει ο Τομ οιονεί Αλεξανδρινός
κι ο Ντικ virtual μαύρος απ’ την Dixieland,
ύστερα πάλι απ’ την αρχή ad lib.,
η νύχτα έχει μεγάλο δρόμο ακόμη.


[Το βέβαιο ήταν πως θα κέρδιζε ο Χάρρυ,
απ’ όλους μας ο πιο μελετημένος,
έχοντας μάλιστα εκπονήσει διατριβή
επί διδακτορία με θέμα Oronooko,
or the History of the Royal Slave.] (3)

Έτσι λοιπόν, Σάββατο βράδυ, ξημερώνοντας των Φώτων, (4)
στη Bella Pasta, στη γωνιά των καπνιστών,
αρχίσαμε να ρίχνουμε έναν έναν
στο πάτωμα μεγάλους ποιητές
μαζί με τ’ αποτσίγαρα και τ’ αδειανά μπουκάλια.
Κι όταν πια συμπληρώθηκε ο κύκλος,
με την αποκοτιά που φέρνει το πιοτό
μπήκαμε μέσα κρατημένοι χέρι χέρι.

Και τότε -ώ της φρίκης! unreal mock’ry hence!- (5)
τρίζοντας το σανίδωμα υποχώρησε (6)
και γκρεμιστήκαμε στην Κόλαση.

(1) Αναφορά στον Ezra Pound ;
(2) Θα σας παραπέμψω πρόχειρα, είπε ο Χάρρυ, στην πρόσφατη μελέτη
του Henry Harmion, Simulating Poetry, O.U.P., 1997.
(3) Μυθιστορία της Aphra Behn, 1688.
(5) Macbeth, 3.iii.107.
(4) (6) Ο απαραίτητος Ελύτης.

Tom,Dick & Harry, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το βιβλίο DIZZILAND, εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 2001

Ezra Pound, μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου, 2005