"ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ"

ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΝΤΑΣ "ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ" ΜΕ ΤΟΝ ΑΙΜΙΛΙΟ

- Τι παράγει αυτή η μηχανή που κατασκεύασες, Αιμίλιε;

- Θεούς!

- Θεούς; Και σε ποιους θα τους πουλάς;

- Στους σκηνοθέτες αρχαίας τραγωδίας!

©Βασίλης Πολύζος 2015

σοβαροφάνειες / προσγείωση ufo

σοβαροφάνειες
αφιερωμένο

1
παρά θίν’ αλός
τρέχει ένας τρελός
που κρατάει στο χέρι
χάρτινο μαχαίρι
κι έδεσε σφιχτά
πίσω και μπροστά
με μια κουβαρίστρα
τη μικρή μοδίστρα
2
απ’ το παραθύρι
με το φως σβηστό
βλέπω έναν φακίρη
που πουλάει ξυστό
στο μικρό αγόρι
που ’ρθε απ΄τη Λαχώρη
και  μαζεύει χόρτα
έξω από την πόρτα
3
δεκαπέντε γρύλοι
κλείσαν το Γαβρίλη
με σαράντα όχι
μέσα στην απόχη
και με δέκα ναι
την αθώα Νενέ
που ‘τρωγε τζατζίκι
και τους παν για δίκη
4
η γιαγιά του Γκόρκι
έριξε ένα ξόρκι
κι ο παππούς του Τζιότο
έγινε μπουρλότο
κι έτρεξαν παρέα
στον τυφλό κουρέα
που ’παιζε στα ζάρια
τα μαλλιά κουβάρια
5
στις σφηκοφωλιές
παίζουνε κωλιές
κι όσο πάει και σφίγγει
του θανάτου ο χτύπος
απ’ τη μύγα ξίγκι
κι απ’ το πτώμα λίπος
παρά θίν’ αλός
τρέχει ένας τρελός


από τη σειρά
η σοβαροφάνεια βλάπτει σοβαρά την ποίηση
©Βασίλης Πολύζος 2014

εικόνα
προσγείωση UFO
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2014

12 + 1 μοναχικά ποιήματα / ευκίνητοι διάδρομοι

ευκίνητοι διάδρομοι

βρέχει τρεις μέρες τώρα

θα γυρίσουν οι λαμπαδηδρόμοι

με τις δάδες τους σβησμένες

κι όμως καθένας θ’ απαγγείλει

το νενίκηκα που αποστήθισε

στα παιδικά του χρόνια

κι έπειτα θα βγει

απó την πίσω πόρτα των καμαρινιών

σε μια νύχτα

μ’ όλους τους διακόπτες χαλασμένους

παρακαλώ αφήστε

τις ειρωνίες σας στην ομπρελοθήκη

η στολή αξίζει

περισσότερο από τον θεατρίνο

θα τη φορέσουν κι άλλοι

το πανί της δοκίμασε

πολλούς ανέμους στ’ ανοιχτά

πολλά σώματαπου σηκώσαμε πνιγμένα

απ’ το ποτάμι

κι ας μην ξεχνάμε

είπε ο Αιμίλιος

κάθε φορά που σφάζουν

ο γραφιάς ξύνει τα μολύβια του

Βασίλης Πολύζος

ευκίνητοι διάδρομοι

από το βιβλίο 12+1 μοναχικά ποιήματα

ΕΡΙΦΥΛΗ 2005

εικόνα
το εξώφυλλο του βιβλίου
2005

σοβαροφάνειες / προσγείωση ufo

σοβαροφάνειες
αφιερωμένο

1
παρά θίν’ αλός
τρέχει ένας τρελός
που κρατάει στο χέρι
χάρτινο μαχαίρι
κι έδεσε σφιχτά
πίσω και μπροστά
με μια κουβαρίστρα
τη μικρή μοδίστρα
2
απ’ το παραθύρι
με το φως σβηστό
βλέπω έναν φακίρη
που πουλάει ξυστό
στο μικρό αγόρι
που ’ρθε απ΄τη Λαχώρη
και  μαζεύει χόρτα
έξω από την πόρτα
3
δεκαπέντε γρύλοι
κλείσαν το Γαβρίλη
με σαράντα όχι
μέσα στην απόχη
και με δέκα ναι
την αθώα Νενέ
που ‘τρωγε τζατζίκι
και τους παν για δίκη
4
η γιαγιά του Γκόρκι
έριξε ένα ξόρκι
κι ο παππούς του Τζιότο
έγινε μπουρλότο
κι έτρεξαν παρέα
στον τυφλό κουρέα
που ’παιζε στα ζάρια
τα μαλλιά κουβάρια
5
στις σφηκοφωλιές
παίζουνε κωλιές
κι όσο πάει και σφίγγει
του θανάτου ο χτύπος
απ’ τη μύγα ξίγκι
κι απ’ το πτώμα λίπος
παρά θίν’ αλός
τρέχει ένας τρελός


από τη σειρά
η σοβαροφάνεια βλάπτει σοβαρά την ποίηση
©Βασίλης Πολύζος 2014

εικόνα
προσγείωση UFO
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2014

Σχόλιο του Αιμίλιου: ο κ. Μπαμπινιώτης, η Αμφίπολη και ο «ένοικος του τάφου»!

Με αφορμή την πρόσφατη ανασκαφή στην Αμφίπολη
και το κατά κόρον επαναλαμβανόμενο δημοσιογραφικό
ερώτημα «ποιος είναι ο ένοικος του τάφου;», διάβασα
στη στήλη «Μικροπολιτικός» στα χθεσινά «ΝΕΑ» (ίσως
δημοσιεύτηκε και αλλού) ένα σημείωμα-παρέμβαση
του καθηγητή Γιώργου Μπαμπινιώτη, ο οποίος υποστηρίζει
ότι  «προκειμένου για τάφους δεν μιλούμε για ένοικο
του τάφου!»

Αναδημοσιεύω εδώ αυτούσιο (σκαναρισμένο) το σχετικό
«μικροπολιτικό» με το σημείωμα του κ. Μπαμπινιώτη:

(Σημ.: οι υπογραμμίσεις και τα 3 θαυμαστικά δικά μου)

Ας μου επιτραπεί, με όλο το σεβασμό και στη γνώση
και στη σοφία του κ. Μπαμπινιώτη, να αμφισβητήσω
την ορθότητα των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται
στο παραπάνω σημείωμά του. Θα έλεγα, ότι παρατίθενται
σ’ αυτό «απλές σκέψεις του λέγοντος», χωρίς καμιά
απολύτως γλωσσολογική τεκμηρίωση. Γνωρίζει καλύτερα
παντός άλλου ο κ. Μπαμπινίώτης ότι τα γλωσσικά
φαινόμενα είναι απόρροια μακροχρόνιας χρήσης
και δεν ερμηνεύονται με τους κανόνες της τρέχουσας
«κοινής» λογικής.
Μπορεί λοιπόν γλωσσολογικά να τεκμηριωθεί και
γλωσσικά ορθά να «ειπωθεί» ως «ένοικος του τάφου»
ο νεκρός;
Θα πω, «βεβαίως, ΝΑΙ», χωρίς καμιά φιλοδοξία να
πάω στον παράδεισο και χωρίς καμιά μεταφυσική
ή θρησκευτική ανησυχία του τύπου «Θεός φυλάξοι!»,
στις οποίες όπως είναι γνωστό, δεν πιστεύω.

Και θα θυμίσω,  προς πάντα ενδιαφερόμενον,
το απαράμιλλο μεσοβυζαντινό (ή, υστεροβυζαντινό;)
λαϊκότροπο σύνολο στίχων που ονομάζεται εγκώμια
του επιταφίου ή επιτάφιος θρήνος και
(γλωσσολογικά και μόνο!!!)  -θα θυμίσω μια
φράση που ταξίψεψε πολλούς αιώνες, αναλλοίωτη
μέχρι τις μέρες μας (με πάνδημη σχεδόν, θα έλεγα,
προφορική επανάληψη-γλωσσική επικύρωση), και
απαντά σήμερα με απόλυτη σαφήνεια στο τρέχον ερώτημα,
αν στη γλώσσα μας ο νεκρός «οικεί εν τάφω», αν μπορεί
να λογίζεται και να αποκαλείται «ένοικος του τάφου».

Ιδού:
«Η ζωή πώς θνήσκεις, πώς εν τάφω οικείς...»

Αυτά, σε αντιπαράθεση με τα περί ξενοδοχείων,
πολυκατοικιών, διαμερισμάτων κλπ, κλπ
και χωρίς να χρειάζεται να αναφερθεί κάποιος
και σε λαογραφικά στοιχεία.
Βασίλης Πολύζος, 22 του Οκτώβρη 2014

ΑΝ χωρίς απόδοση

ΑΝ
χωρίς απόδοση


ΑΝ ζήσουμε
κρατώντας σε παλιά ημερολόγια
την άπνοια των πεύκων που αγαπήσαμε
ύπτιοι παρά θίν’ αλός
μεσούντος θέρους ή
κρατώντας
τη χλαίνη από τον πόλεμο των ιδεών
ή τη μικρή μου Ρεζεντά

ΑΝ ζήσουμε
περιγελώντας το πιστό σκυλί
του εκλιπόντος Οδυσσέως
που φέρνει τις παντόφλες του κυρίου του
σε κάθε επισκέπτη

ΑΝ ζήσουμε
κλεισμένοι ερμητικά στο σώμα μας
διαβάζοντας τη σιωπή της νύχτας ή
το γέλιο της Μεγάλης Άρκτου ή
τον ομφαλό των οραμάτων

ΑΝ ζήσουμε σκοτώνοντας
μισές αλήθειες


ΑΝ
χωρίς απόδοση
©Βασίλης Πολύζος
Σεπτέμβρης 2012

ΑΝ
photo by Helen
St Andrews
Sept. 1999