παρά θίν' αλλιώς

παρά θίν’ αλλιώς

θάλασσα κυματόεσσα
σ’ είδα και μετανόησα

(από τα δίστιχα του Αιμίλιου)
©Βασίλης Πολύζος 2015

φωτο Βασίλης Πολύζος 2015

Ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ, H ΚΟΜΙΣΣΑ ΚΑΛΙΟΣΤΡΟ ΚΑΙ O ARSΈNE LOUPIN !!!

Ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΟΜΙΣΣΑ ΚΑΛΙΟΣΤΡΟ ! ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΗΤΟΝΛΩΠΟΔΥΤΗΝ ARSΈNE LOUPIN !!!  (πλήρης εξιστόρησις, μετά 6 ιστορικών φωτογραφιών)

Ο Αιμίλιος μεταβάς κατά τας περιπλανήσεις του ανά τας ρύμας και τας αγυιάς και εις το χωρίον Jumièges της  Άνω Νορμανδίας επεσκέφθη (εικ. 1 και 2) την οικίαν (παραπλεύρως του ταχυδρομείου) εντός της οποίας ο δαιμόνιος συγγραφεύς Maurice Leblanc, (πατήρ του διασήμου λωποδύτου  Arsėne Lupin, γνωστού και ως καταναλωτού λουπίνων), συνήντα κρυφίως την εκπάγλου καλλονής Comtesse de Cagliostro, περί ης συνέγραψε και σχετικήν μυθιστορίαν. Αναφέρω, ότι εις την Jumièges ευρίσκεται και η θρυλική Aiguille Creuse (Κούφια Βελόνα), ήτοι το Κωδωνοστάσιον του εκεί Μοναστηρίου, το οποίον εχρησιμοποιήθη ως κρυσφήγετον του αρχιλωποδύτου.
Δυστυχώς, κατά την ημέραν της επισκέψεως απουσίαζον τόσον ο Maurice, όσον και
ο Arsėne, ευρίσκετο όμως εκεί η Κόμισσα (εικ. 3), καθώς και η φίλη της Annette (εικ. 4), αι οποίαι ευχαρίστως υπέκυψαν εις τας ικεσίας του Αιμιλίου και εδέχθησαν να φωτογραφηθούν, κατόπιν και της υποσχέσεως τούτου, ότι αι φωτογραφίαι θα ενεφανίζοντο εις το επόμενον τεύχος του περιοδικού Elle. Εν συνεχεία και ενώ
ο Αιμίλιος προσεπάθει να απαθανατίσει και την Κούφιαν Βελόναν (εικ. 5) ενεφανίσθη
ο εντός του Μοναστηρίου κοιμώμενος λωποδύτης Loupin, o οποίος και εδέχθη,
δια τας ανάγκας του σεναρίου, να «ποζάρει» μετά της Κυρίας Κομίσσης (εικ. 6).

Αναδημοσίευσις εκ του περιοδικού Lectures pour Tous (Revue Universelle  et Populaire Illustrėe) μετάφρασις Αιμιλίου Longevius.

Μαρία Γ.

Μαρία Γ.
αφιέρωση

Πάει τόσος καιρός.Τόσοι κάκτοι. Έτη φωτός, έτη
σκότους. Στο δίχτυ του ήλιου το γυμνό κορμί της.
Τραγούδια σβησμένα στο παλίμψηστο. Το πρόσωπό της δεν
εστιάζει.Τα χρώματά της σε διάχυση:
[Το αλαβάστρινο. Το κρινένιο. Το παπαρουνί.
Το νέρινο. Των χλωρών σταχυών. Των δακρύων. Του ίσκιου
σε βαθύ ουρανό. Του σφυγμού στο ανοιχτό κοχύλι.
Της σιωπής.]

Τα λόγια της αιωρούνται απαλά, χωρίς ήχο,
—νιφάδες χιονιού στην παγωμένη λίμνη.
Μιλάει για τα σημάδια που αφήσαμε
στην αμμουδιά του Απρίλη;
Για το βιαστικό ηλεκτρισμό των χειλιών μας
στη γωνιά της καφετέριας;
Για την ξαφνική έκρηξη της βροχής
στον κόρφο μιας βιολέτας;

Τα λόγια της φτάνουν απαλά, χωρίς ήχο,
χωρίς νόημα.

Μαρία Γ., ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
εκδ। Εριφύλη 1999
στην αμμουδιά του Απρίλη (Μαρία Γ.)
φωτο Β.Π.

Γιώργος Σεφέρης, άνθη της πέτρας

Ἄνθη τῆς πέτρας μπροστὰ στὴν πράσινη θάλασσα
μὲ φλέβες ποὺ μοῦ θύμιζαν ἄλλες ἀγάπες
γυαλίζοντας στ᾿ ἀργὸ ψιχάλισμα,
ἄνθη τῆς πέτρας φυσιογνωμίες
ποὺ ἦρθαν ὅταν κανένας δὲ μιλοῦσε καὶ μοῦ μίλησαν
ποὺ μ᾿ ἄφησαν νὰ τὶς ἀγγίξω ὕστερ᾿ ἀπ᾿ τὴ σιωπὴ
μέσα σε πεῦκα σὲ πικροδάφνες καὶ σὲ πλατάνια.

Γιώργος Σεφέρης
Ἄνθη τῆς πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
από τα ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

εικόνες
1. άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
2. άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες
δυο φωτογραφίες του Βασίλη Πολύζου
Σέριφος 2000

νόστιμον ήμαρ

νόστιμον ήμαρ

πέτρες φαγωμένες απ’ το  όρθιο φως

κι οι βαθιές ρυτίδες στα μέτωπα των βράχων

εδώ (before hell mouth; dry plain and two mountains;)

ακόμη και τα κόκαλα του μεγαλέξαντρου

φυλαγμένα μέσα σε κεδρινη κασέλα

στο ξωκλήσι του Αϊ-Λαυρέντη

έγιναν με τον καιρό άσπρη κιμωλία

κι ίσως κάποτε να ξαναγράψουν την ιστορία του

στο μαυροπίνακα των δικαίων

ήδη κατά ώρα δέκα ανέβασε

πυρετό η ξερολιθιά

βγάζοντας στον ήλιο τρεις οχιές

τη μια πίσω απ ’την άλλη

πρέπει να πάρουμε στον ώμο τα μωρά

πριν πατήσουν ξυπόλυτα στα φρύγανα

λέμε, δε μπορεί κάποια στιγμή θα φυσήξει

ν’ αλαφρώσει το πυρωμένο καύκαλο της χελώνας

να βγούν οι καστανιές να μας καλωσορίσουν

υψώνοντας τα κύπελλά τους στον αέρα

και τότε θα φανεί ως στήλη καπνού

στον αντικρινό λόφο με τα κοίλα κάτοπτρα

κυρτός εξάγγελος φέρων ποδήρη χιτώνα

                (Sprechgesang)

θα ψαλμωδήσει για το καφασωτό χαγιάτι

που ευώδιαζε ολοχρονίς ξερά δαμάσκηνα

και για τα δρώμενα των χελιδονιών

στον καλωδιακό θριγκό του απριλομάη


Βασίλης Πολύζος
νόστιμον ήμαρ
ένα ποίημα από το Ηλιακό Ποδήλατο
ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2003

εικόνα
νόστιμον ήμαρ
μια φωτογραφία του Βασίλη Πολύζου 

ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

              Βασίλης Πολύζος

         ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

πώς μπήκε τόση νύχτα

απ’ τα κλειστά παράθυρα;

ανάψαμε όλα τα φώτα

ακόμη και τα λαμπιόνια που κρατούσαμε για ώρα ανάγκης

στην πράσινη-κόκκινη-γαλάζια-κίτρινη μνήμη μας

από ξεχασμένα πανηγύρια

ανάψαμε ακόμη και τη χρυσόσκονη

και τις σερπαντίνες της απόκριας                            

ακόμη και τα πορτατίφ-γαρίφαλα

που ζωγράφισε η Κλειώ τριών χρονών

ακόμη και τα βάζα της προγιαγιάς

γεμάτα αστροφεγγιά από κυδώνι ή πορτοκάλι ή νεράντζι     

ακόμη και τα μάτια-ήλεκτρο της γάτας

που απλώσαν οι κεντήστρες σε βελούδο πολυθρόνας

κι όμως του σκοταδιού η στάθμη

ανέβαινε με ανυποχώρητο ρυθμό

ώσπου σκέπασε το μωρό στην κούνια

σκέπασε τα βιβλία στο χαμηλό ράφι

σκέπασε τα βαλσαμωμένα πουλιά πάνω στο τζάκι

έφτασε ως τα γόνατα ως την κοιλιά ως το στήθος

ως την άκρη των χειλιών

παρόλο που στεκόμασταν στα νύχια των ποδιών μας

σχεδόν μετέωροι παίρνοντας βαθιές ανάσες

την ύστατη στιγμή σκεφτήκαμε

μόνη ελπίδα και καταφυγή μας οι καθρέφτες

με τις ατέρμονες στοές και τους κρυψώνες τους

αρκεί να βρούμε μια ραγισματιά για να περάσουμε

ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ
από τα ποιήματα προς ρωμαίους
©Βασίλης Πολύζος 2002-2003

λιτανεία

       λιτανεία

Κυριακή των Μακαρισμών, περί τα τέλη
του μηνός Ανθεστηριώνος, μνημονεύαμε
τους πήλινους προπάτορες που φώλιαζαν
από αιώνων στη σοφίτα παίζοντας
στα ζάρια ξεχασμένες προφητείες
καπνίζοντας αρειμανίως˙ μνημονεύαμε
το λουλακί τραγούδι της αυλόπορτας
και τις μηλιές που ανοίγανε τα μάτια τους
την ώρα που ’μπαινε στα σπίτια η Περσεφόνη
μ’ ένα κλωνί ασφόδελο στο χέρι της
να μυρώσει τα κλειστά βλέφαρα των νηπίων˙
μνημονεύαμε τις μικρές αράχνες που κεντούσαν
σταυροβελονιά τις ρυτίδες των αγίων.

Ήταν η μέρα που οι χωματόδρομοι
δεξιά-ζερβά κρατώντας μια κορδέλα ασβέστη
κατέβαιναν παρέα στην ακροθαλασσιά
να ρίξουν στα νερά τον Επιτάφιο˙
κι ύστερα γύριζαν τα βήματά τους
κατά τους λόφους των νεκρών Κενταύρων
ανεβαίνοντας τις νεροσυρμές των αηδονιών
ν’ ανασάνουν τη μολόχα και το χαμομήλι.

Εν τόπω χλοερώ κατασκηνώσαμε
ώρα μεσημεριού που ο ήλιος φωτογράφιζε
την Ιφιγένεια ολόγυμνη, ασάλευτη
πάνω στο κούτσουρο του μακελλάρη.

Βασίλης Πολύζος
λιτανεία
DIZZILAND
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 2001

εικόνα: ξεχασμένες προφητείες 
φωτο Βασίλης Πολύζος 1979

Μικρά Θαλασσινά Φεγγάρια (ΕΡΤ 1 1985, 1986, 1987) /3/ «ξέρεις τι ψάρι τρώει ένα δελφίνι στην καθισιά του;»

Μικρά Θαλασσινά Φεγγάρια (3)
(το κείμενο της ταινίας}
©Βασίλης Πολύζος 1985

V

─ Τα δίχτυα αυτά, λέει ο Γιάννης, είναι για μικρά ψάρια.
Γαύρο, σαρδέλα, σαυρίδι και τα ρέστα. Γι’ αυτό οι τρύπες
τους είναι μικρές, να μην ξεφεύγει το ψάρι. Το δίχτυ που
βλέπεις ζυγίζει χίλια κιλά. Εξήντα οργιές πλάτος, τρακόσες
σαράντα μάκρος. Τώρα που κάναμε συνεταιρισμό μπο-
ρούμε και τ’ αγοράζουμε πολύ φθηνότερα. Παλιότερα
μας στοίχιζαν μια περιουσία.

Τα δίχτυα, με τα μολύβια στη μιαν άκρη και τους
φελλούς στην άλλη, κατεβαίνουν στο νερό σαν φράχτης.
Όση ώρα πέφτουν τα δίχτυα, το καΐκι κάνει μανούβρες, να
τα φέρει κύκλο, να κλείσουν ολόγυρα τα ψάρια, εκεί που
έχουν συναχτεί θαμπωμένα από τις λάμπες.

VI

Στο μεταξύ ο καιρός έχει γυρίσει. Ψιλόβροχο κι αέρας,
όπως το περίμενε από ώρα ο καπετάνιος, ειδοποιημένος
με τον ασύρματο από τα γρι γρι που τράβηξαν πιο πέρα.

Όχι, βέβαια, σπουδαία πράματα, μα όσο και να ’ναι σ’
εμποδίζουν στη δουλειά, σε κάνουν να βιάζεσαι.

Το μαγγάνι μαζεύει το τεντωμένο συρματόσχοινο,
σφίγγοντας το σάκο των διχτυών. Όλο το πλήρωμα
δουλεύει αυτή την ώρα. Άλλοι ανεβάζουν τα δίχτυα κι
άλλοι τα ταχτοποιούν στην πρύμη και στην πλώρη, όπως τα
φέρνει ο μαγγανάς, τινάζοντάς τα να φύγει το Θαλασσινό
νερό από πάνω τους.

Μια σκέψη είναι στο μυαλό του καθενός. Να δούμε τι θα
βγάλουμε απόψε, δεν φαίνεται πολύ το ψάρι. Αν κρατήσει
ο καιρός, μπορεί και να ξανακαλάρουμε.

VII

Σαυρίδια. Λιγοστή καλάδα. Καμιά εικοσαριά τελάρα, τα
υπολογίζει με το μάτι ο καπετάνιος πριν να τ΄αδειάσουν
ακόμα στο μεγάλο κάδο.
Δε φαίνεται ευχαριστημένος.
─ Να δεις άλλες φορές, μου κάνει, να μην έχουμε πού να
βάλουμε το ψάρι. Να βουλιάζει το καΐκι από το βάρος. Ας
είναι, τα ’χει αυτά η δουλειά μας. Ήταν και κείνα τα
δελφίνια που περάσαν κατά ώρα δέκα. Μπορεί να διώξανε
τα ψάρια.
─ Ξέρεις τι ψάρι τρώει ένα δελφίνι στην καθισιά του;
ρωτάει σε λίγο.
Δεν μπορώ να του δώσω απάντηση.
Ο καιρός δε λέει να στρώσει, όσο πάει χαλάει. Μέσα
στον Παγασητικό βρέχει καρεκλοπόδαρα.
Για απόψε τελειώσαμε. Γυρίζουμε στον Πλατανιά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

το εικαστικό και φωτογραφικό υλικό
είναι του Βασίλη Πολύζου