Ο τρελαγέρας

Ο τρελαγέρας*

Εψές το βράδυ ο τρελαγέρας

πήρε τη λεύκα παραμάσκαλα

και με το χάραμα της μέρας

ξάπλωσε τη μουριά τ’ ανάσκελα.

Και με τις πρώτες ηλιαχτίδες

σ’ έβγαλε άρον άρον στο μπαλκόνι σου

κι έλυσε τις χρυσές κοτσίδες

και τη μαλαματένια ζώνη σου.

Έπαιξε ούτι και ταμπούρλο

για να μην κλαίει στην κούνια η κόρη σου

κι ως με τις εκκλησιάς τον τρούλο

ανέβασε το μισοφόρι σου.

Άρπαξε τις κρυφές σου σκέψεις

και τ’ ατλαζένιο σου πουκάμισο

κι ήσουν, γλυκιά μου, αν το πιστέψεις

καθώς η Εύα στον Παράδεισο.

Κι ήταν τα στήθια σου άσπρα ρόδια

―λεύτερα από μετάξι και λινό―

κι ανάμεσα στα δυο σου πόδια

θαρρείς πως έλαμπε η πανσέληνο.
________________________

* αγροτικό στριπτίζ, ατελώς ομοιοκατάληκτο

Βασίλης Πολύζος
Ο τρελαγέρας
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
Εριφύλη 1999

χαρταετός
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2014

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΔΙΕΨΕΥΣΑΝ / Αδέξιο Σονέτο (video: ανάγνωση 26 Οκτ. 2015)

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΔΙΕΨΕΥΣΑΝ
Αδέξιο Σονέτο
(“ο Στρέφης” 1986, Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια 1999)

αφιερωμένο εξαιρετικά στην Κάτια, τη Λένα, την Ασπασία, την Ελένη,
το Γιώργο, το Χρήστο, το Μιχάλη, το Στέλιο και τα άλλα παιδιά του "Στρέφη"
όπου κι αν βρίσκονται και βέβαια στα Εξάρχεια και στον Στρέφη
που είναι πάντα εκεί
Βασίλης Πολύζος

Ανάμεσα φραπέ και γκολουάζ στο Ντόλτσε
κουβεντιάζοντας Κόπολα και Σπίλμπεργκ
παλιά καουμπόικα, Εμπειρίκο και Καχτίτση
-κι ενίοτε, ακροθιγώς, σημειωτική-
νιώθει πως πλέον ωρίμασε ιδεολογικά
πως οι ορίζοντές του διευρύνθυκαν στο έπακρον.

Τηρεί μια στάση κριτική। Αναβαθμίζει
τους μαρξισμούς του, παίρνοντας υπόψη
Μπομπ Ντύλαν, Αξελό κι Άγιο Φραγκίσκο
την τεχνολογική επανάσταση του δύο χιλιάδες
και τις αδυναμίες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Κι όλο μακραίνει απ’ τους παλιούς συντρόφους
των λαϊκών αγώνων που δουλεύουν
στη βάση, ακαταξίωτοι, όπως πάντα.

Αδέξιο Σονέτο
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
Δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο έντυπο «Ο Στρέφης»., τχ 16, Ιούλης 1986
Περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Επιλογοι και άλλα Κεκραγάρια»
(εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999) 

Μαρία Γ.

Μαρία Γ.
αφιέρωση

Πάει τόσος καιρός.Τόσοι κάκτοι. Έτη φωτός, έτη
σκότους. Στο δίχτυ του ήλιου το γυμνό κορμί της.
Τραγούδια σβησμένα στο παλίμψηστο. Το πρόσωπό της δεν
εστιάζει.Τα χρώματά της σε διάχυση:
[Το αλαβάστρινο. Το κρινένιο. Το παπαρουνί.
Το νέρινο. Των χλωρών σταχυών. Των δακρύων. Του ίσκιου
σε βαθύ ουρανό. Του σφυγμού στο ανοιχτό κοχύλι.
Της σιωπής.]

Τα λόγια της αιωρούνται απαλά, χωρίς ήχο,
—νιφάδες χιονιού στην παγωμένη λίμνη.
Μιλάει για τα σημάδια που αφήσαμε
στην αμμουδιά του Απρίλη;
Για το βιαστικό ηλεκτρισμό των χειλιών μας
στη γωνιά της καφετέριας;
Για την ξαφνική έκρηξη της βροχής
στον κόρφο μιας βιολέτας;

Τα λόγια της φτάνουν απαλά, χωρίς ήχο,
χωρίς νόημα.

Μαρία Γ., ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
εκδ। Εριφύλη 1999
στην αμμουδιά του Απρίλη (Μαρία Γ.)
φωτο Β.Π.

Της Γυναίκας

στη Mathilde K. του Hofbräuhaus, München
που έγραψε τον τίτλο

Στον κήπο μου έχουν ρίξει βαθιές ρίζες οι νεράιδες
ανάμεσα στις πικροδάφνες και τις φοινικιές.

Το ξέρω, δεν θα φύγουν απ’ το κάδρο
όσο τους δίνει ακόμη οδηγίες ο φωτογράφος
θα προβάρουν σε γαλάζιο τα χαμόγελά τους
τα βλέμματά τους σε μεταλλικές σκιές
θ’ ανακαλέσουν μέσα από τη διάφανη σιωπή του αέρα
μια χιονοστιβάδα πεταλούδες
κι η μικρή Ροδάνθη
βγάζοντας απ’ την τσέπη της το καθρεφτάκι
θα στείλει επάνω μου την πρώτη ακτίνα του ήλιου.


Ich denke immer dran
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

God Created Woman
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2015

προ-λογικά / Freudian Dream

προ-λογικά

α. Εν ταις ημέραις εκείναις

εγένετο σημεία και τέρατα εν τω λαώ πολλά.

Ψήλωσαν υπερμέτρως τα καμπαναριά

καταπίνοντας τον ουρανό.

Ο κ. Στράτης Σεβάχ, ο θαλασσινός

άνοιξε σελίδα στο Διαδίκτυο.

Κοσμοκαλόγερος μετέφρασε γουέστερν

αντί πινακίου φακής.

Η Lucy κατέβηκε ανέραστη στο μετρό

μ’ ένα φλογάτο γαρύφαλλο κρυμμένο στη σκέψη της.

β. Ο χρόνος των Ονείρων είναι ο Ασυντέλεστος Μέλλων.

Όταν συμπληρωθεί, τι θ’ απομείνει;

Μια ρημαγμένη ανθοφορία;

Τα δάχτυλα της βροχής πάνω στο ξεκούρδιστο κλειδοκύμβαλο;

γ. Το πρωί θ’ ανέβει πάλι η ομίχλη απ’ την Πόρτα του Ποταμού.

Κουβαλώντας ψιθύρους ληγμένων επαναστατών.

Σε ρυθμό rap.

Die Wanderjahre πέρασαν ανεπιστρεπτί.

δ. Εντολή πρώτη: Ου διδάξεις.

Βασίλης Πολύζος,
προ-λογικά

Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

Freudian Dream
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2015

Juliet Capulet of Jesus Green

Juliet Capulet

7 couplets

to Julia Copulate

Θα βρεθούμε ξανά στο Jesus Green*
θα ’ναι στο ηλιοβασίλεμα ή και πριν.

Το φούτερ σου θα γράφει ON HOLIDAY
I DRINKA-PINTA-MILK-A-DAY.

Στο αριστερό σου χέρι θα κρατάς
τον Εραστή της Μαργκερίτ Ντυράς.

Θα φοράς το σφιχτό σου το μπλουτζίν
κι εγώ θα ’χω στην τσέπη a bottle of gin.

Αν δεις τον tutor σου θα ψιθυρίσεις shit
μα θα ξεφύγουμε στη Μώντλιν Στρήτ. **

Θα πάω στο κιόσκι να σου φέρω παγωτό
―κρέμα, λεμόνι και αμύγδαλο―

για λίγα αθώα φιλάκια σου on-the-rocks
κι ένα-δυο ανέμελα στη χλόη fucks.
 ____________________
*Jesus Green, Cambridge
**Magdalene Street, Cambridge


Juliet Capulet
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

Jesus Green
μια φωτογραφία του Βασίλη Πολύζου
από τη σειρά
The Cambridge Photos

εικαστικό
Juliet Capulet
σαιξπηρικό μετείκασμα του Βασίλη Πολύζου
2011

αναρωτιέσαι

αναρωτιέσαι μ’ αγωνία πώς αυτός ο κόσμος

ο μικρός ο μέγας

θα περάσει από το μάτι μιας βελόνας

ενώ δίπλα του καλπάζουν οι ανήλεοι Απάτσι

κραδαίνοντας τα εξιλαστήρια τσεκούρια

Βασίλης Πολύζος 

μετάλλαξη (απόσπασμα)

Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια

ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

αφίσα εξωφύλλου

εικαστικό του Βασίλη Πολύζου

2014

The Girl on the River Cam / Ματίλντα

Ματίλντα

Η Ματίλντα, the flower-eater,
η ξεναγός των πλανόδιων μουσικών,
μου γνέφει ένα χτυποκάρδι,
ένα ταξιδιάρικο φιλί στην άκρη των δαχτύλων της.

Ρίχνει στο δεξί της ώμο μια πλεξούδα ηλιαχτίδες,
τιτιβίζει κρυστάλλινα γελάκια,
ποζάρει Ρίτα Χέιγουορθ – Μπριζίτ – Ναστάζια – Οφηλία,
σαϊτεύει ίσια στην καρδιά μου.

Λέει,
σήμερα δε με νοιάζει ν’ αφήσω τ’ άρωμά μου
στα σεντόνια του Arundel Hotel,
να σου χαρίσω όλα τα fados που φωλιάζουν στην κιθάρα μου
την Ημέρα των Ψυχών θα ’μαι φρόνιμη στη Σίντρα.

Η Ματίλντα πέταξε τα σαντάλια της
και τρέχει ξυπόλυτη στο πάρκο.
Τα μαλλιά της ιππεύουν τον άνεμο.
Μες στο ριχτό μπλουζάκι της
παίζουν ragtime δυο περιστέρια.
Στο θρόισμα των ποδιών της
ανθίζουν πυρκαγιές τα flamingos.

Στην κυριακάτικη εξέδρα ο ζογκλέρ
κρατάει για χάρη της ακίνητα στον αέρα
εφτά κουρδιστά καναρίνια.

Ύστερα με μιαν αδιόρατη κίνηση την εξαφανίζει.



Βασίλης Πολύζος
Ματίλντα
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
Εριφύλη 1999

The Girl on the River Cam
a Cambridge photo
by Vasilis Polyzos

Βασίλης Πολύζος. από τα ποιήματα του "Στρέφη" (1983 - 1986): Δοξαστικό

Δοξαστικό

Δόξα σ’αυτούς που σκέφτονται πριν από σένα

για λογαριασμό σου. Για να μπορείς να ταξιδεύεις

ανενόχλητος πάνω στις ράγες σου.

Δόξα στον Διαφημιστή. Που κοπιάζει

να σου πλύνει τον εγκέφαλο,

να σε ρυθμίσει στις σωστές επιλογές,

να προσαρμόσει την αδέξια φάτσα σου

στο τελευταίο βιονικό μοντέλο του.

Δόξα στο Γραφειοκράτη. Που φροντίζει

να επισημοποιεί την ύπαρξή σου
με σφραγίδες και υπογραφές.

Που σε κατοχυρώνει με το κύρος της ιεραρχίας του.

Δόξα στον Καπιταλιστή. Που ξενυχτάει για σένα

μελετώντας την ιπποδύναμη των μπράτσων σου,

τη γεωγραφία των χωραφιών σου,

τις περιττές θερμίδες στο φαΐ σου. Και δέχεται

να σ’ τ’ ανταλλάξει με γενναίο αντίτιμο ονείρων.

Δόξα σ’ αυτούς που σκέφτονται πριν από μας

για μας. Για να κοιμόμαστε μακάριοι.

Δοξαστικό,
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

Πρωτοδημοσιεύτηκε στη μηνιαία έκδοση «ο στρέφης»,
        φύλλο 9, Απρίλης 1984

Περιλαμβάνεται στο βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια

που εκδόθηκε από το Ιδεόγραμμα-Εριφύλη στα 1999

σαρακοστιανός αγέρας

Ο τρελαγέρας*

Εψές το βράδυ ο τρελαγέρας

πήρε τη λεύκα παραμάσκαλα

και με το χάραμα της μέρας

ξάπλωσε τη μουριά τ’ ανάσκελα.

Και με τις πρώτες ηλιαχτίδες

σ’ έβγαλε άρον άρον στο μπαλκόνι σου

κι έλυσε τις χρυσές κοτσίδες

και τη μαλαματένια ζώνη σου.

Έπαιξε ούτι και ταμπούρλο

για να μην κλαίει στην κούνια η κόρη σου

κι ως με τις εκκλησιάς τον τρούλο

ανέβασε το μισοφόρι σου.

Άρπαξε τις κρυφές σου σκέψεις

και τ’ ατλαζένιο σου πουκάμισο

κι ήσουν, γλυκιά μου, αν το πιστέψεις

καθώς η Εύα στον Παράδεισο.

Κι ήταν τα στήθια σου άσπρα ρόδια

―λεύτερα από μετάξι και λινό―

κι ανάμεσα στα δυο σου πόδια

θαρρείς πως έλαμπε η πανσέληνο.
________________________

* αγροτικό στριπτίζ, ατελώς ομοιοκατάληκτο

Βασίλης Πολύζος
Ο τρελαγέρας
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
Εριφύλη 1999

χαρταετός
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2014

η αλήθεια για τη Ματίλντα? / apple beating time

Ματίλντα
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

Η Ματίλντα, the flower-eater,
η ξεναγός των πλανόδιων μουσικών,
μου γνέφει ένα χτυποκάρδι,
ένα ταξιδιάρικο φιλί στην άκρη των δαχτύλων της.

Ρίχνει στο δεξί της ώμο μια πλεξούδα ηλιαχτίδες,
τιτιβίζει κρυστάλλινα γελάκια,
ποζάρει Ρίτα Χέιγουορθ – Μπριζίτ – Ναστάζια – Οφηλία,
σαϊτεύει ίσια στην καρδιά μου.

Λέει,
σήμερα δε με νοιάζει ν’ αφήσω τ’ άρωμά μου
στα σεντόνια του Arundel Hotel,
να σου χαρίσω όλα τα fados που φωλιάζουν στην κιθάρα μου
την Ημέρα των Ψυχών θα ’μαι φρόνιμη στη Σίντρα.

Η Ματίλντα πέταξε τα σαντάλια της
και τρέχει ξυπόλυτη στο πάρκο.
Τα μαλλιά της ιππεύουν τον άνεμο.
Μες στο ριχτό μπλουζάκι της
παίζουν ragtime δυο περιστέρια.
Στο θρόισμα των ποδιών της
ανθίζουν πυρκαγιές τα flamingos.

Στην κυριακάτικη εξέδρα ο ζογκλέρ
κρατάει για χάρη της ακίνητα στον αέρα
εφτά κουρδιστά καναρίνια.
Ύστερα με μιαν αδιόρατη κίνηση την εξαφανίζει.


Βασίλης Πολύζος
Ματίλντα
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
Εριφύλη 1999

εικόνα:
apple beating time
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2013

Matilda
a calypso song
by Harry Belafonte

Hey! Matilda, Matilda, Matilda,
She take me money and run Venezuela.
Once again now!
Matilda, Matilda, Matilda,
She take me money and run Venezuela.

Five hundred dollars, friends, I lost:
Woman even sell me cat and horse!
Heya! Matilda,
She take me money and run Venezuela.

Well, the money was to buy me house an' lan'
Then she got a serious plan,
A-hey, ah!
Matilda, she take me money and run Venezuela.

Well, the money was just inside me bed,
Stuck up in a pillow beneath me head.
Don't you know,
Matilda, she found me money and run Venezuela.

Well, me friends, never to love again,
All me money gone in vain!
Uh, heya!
Matilda, she take me money and run Venezuela.


ποια είναι η αλήθεια
για τη Ματίλντα?

τροπάριο

τροπάριο

Τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα,
Τετάρτη πρωί συνήθως,
η Κασσιανή μαζεύει τους μικρούς στεναγμούς
που ξέμειναν στο μαξιλάρι της
και τους κλείνει σ’ έναν φάκελο χωρίς παραλήπτη.
Έπειτα διπλώνει τον ορίζοντα στα τέσσερα
και τον τοποθετεί στο κάδρο του,
ξεσκονίζει προσεχτικά το ουράνιο τόξο
―δώρο ξεχασμένης καταιγίδας―
και το ξαναβάζει στην τρίφυλλη ντουλάπα,
βγάζει απ’ το πλυντήριο τα όνειρα της νύχτας
και τ’ απλώνει στη βεράντα να στεγνώσουν,
συγυρίζει τις φτερούγες του βαλσαμωμένου Ερωτιδέα,
τέλος παίρνει να σιδερώσει τις ρυτίδες του καθρέφτη
στο σαλόνι.

Το δειλινό πυκνώνουν οι φωνές στους τοίχους,
στενεύει γύρω της το φως των κεριών.


Βασίλης Πολύζος, τροπάριο
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

Κασσιανή
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2012

ασημένια φτερά

ασημένια φτερά

τις ώρες που απαγορεύεται η κυκλοφορία
οι αναζητούμενοι βαδίζουν ελεύθεροι στ σκέψη μας
υπεράνω νόμων
μπαίνουν στ’ αφύλαχτα νεκροπωλεία
τοποθετούν βιολέτες στα κρυστάλλινα βάζα
στέκονται μπροστά στους μεγάλους καθρέφτες
δοκιμάζοντας ρευστά περιγράμματα
προσαρμόζουν ασημένια φτερά στους ώμους τους
σαν έτοιμοι να πετάξουν
μόλις γυρίσουμε αλλού τα μάτια μας
έτσι ορίζουν την κάθε μας κίνηση
περιμένοντας να πληρώσουμε τα δηνάρια της φυγής τους
όπως περιμένουν με κλειστές ομπρέλες
αραδιασμένοι κάτω απ’ τις μαρκίζες οι ανέστιοι
το τελευταίο νυχτερινό λεωφορείο

ασημένια φτερά, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια,
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

ασημένια φτερά, εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2011

Από τα ποιήματα του Στρέφη (1983-1986): Νεορθοδοξία

Με αφορμή την θύελλα εν ποτηρίω ή εν κενώ κρανίω που
προκάλεσαν πρόσφατα οι κατά πάντα λογικές προτάσεις
του Τάσου Κουράκη, αναδημοσιεύω παρακάτω αυτούσιο και
σε ακριβέστατη απεικόνιση (τη βοηθεία του πιστού μου scanner!)  
το ποίημα Νεορθοδοξία* που είχα γράψει για τον ΣΤΡΕΦΗ** 
τον Νοέμβρη του 1983, (με διάθεση περισσότερο χιουμοριστική 
και ανοιχτόκαρδη παρά ειρωνική),*** τότε που είχε παρουσιαστεί 
ζωηρή και χαριτωμένη στο προσκήνιο η ως άνω «κίνηση», με 
στυλοβάτες και στυλογράφους τους περιώνυμους στοχαστές
και όχι μόνο, κ.κ. Ράμφο, Ζουράρι, Γιανναρά,  Μοσκώφ, 
Διονύση Σαββόπουλο, κλπ, κλπ, κλπ. 
Διαβλέπω τώρα αναβίωση της «αγαπητικής» εκείνης φανφάρας 
με την παρατηρούμενη αυτές τις μέρες «ευαισθητοποίηση» 
των ανακλαστικών, την «αλληλοκατανόηση» και τη σύμπλευση 
ετερόκλιτων «συνομιλητών» (ιερωμένων, κρυπτο- ή φανερο-
συντηρητικών, δημαριστερών και άλλων), πάνω στο ζήτημα
των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας.  Ίδωμεν!


* «νεορθοδοξία» (κατά την επικρατούσα γραφή του όρου το 1983)

και (ορθότερα) «νεοορθοδοξία».
Για την έννοια και το περιεχόμενο
του όρου δείτε πρόχειρα:
Γ. Μπαμπινιώτη, ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ,
    Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 1998, λήμμα «νεοορθοδοξία»
και (εκτενέστερα):
Google, λήμμα «νεορθοδοξία» (Βικιπαίδεια)

** «ο στρέφης», μηνιαίο εφημεριδάκι γειτονιάς 1983-1986

*** έχω περιλάβει το ποίημα Νεορθοδοξία και στο βιβλίο
Επίλογοι και άλλα Κεκργάρια, εκδ. Εριφύλη 1999.

Μικρά Ξύλινα (4) - πόσα ρομπότ; / ROBOT X3

πόσα ρομπότ;

πόσα
ρομπότ
συναντάς
κάθε
μέρα
στο
δρόμο σου;


Βασίλης Πολύζος
πόσα ρομπότ;
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
(Μικρά Ξύλινα)
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

ROBOT X3
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
Γενάρης 2013

Σημείωση
Τό "πόσα ρομπότ;'
παρουσιάστηκε αρχικά
στη ραδιοφωνική εκπομπή
του Βασίλη Πολύζου
"Μικροκύματα"
στον Ρ/Σ Δίαυλος 10
(1987 - 88)

Μικρά Ξύλινα (3) - καταμεσήμερο

καταμεσήμερο

καταμεσήμερο
σου βάζει ο ίσκιος σου
τρικλοποδιά


Βασίλης Πολύζος
καταμεσήμερο
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
(Μικρά Ξύλινα)
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

High Noon
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
Γενάρης 2013

Μικρά Ξύλινα (2) - κοιτάζοντας το δάσος

κοιτάζοντας το δάσος
χάσαμε τα δέντρα

Βασίλης Πολύζος
κοιτάζοντας το δάσος
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
(Μικρά Ξύλινα)
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

Χιονισμένο Δάσος
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
Γενάρης 2013

Μικρά Ξύλινα (1) / BRICK BROTHER

αλλάζοντας στάση στον ύπνο

όνειρα πλάτης
όνειρα δεξιάς πλευράς
όνειρα αριστερής πλευράς
στο ταβάνι πάντα ακοίμητος
ο γλόμπος της εξουσίας

Βασίλης Πολύζος
αλλάζοντας στάση στον ύπνο
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
(Μικρά Ξύλινα)
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

BRICK BROTHER
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2004

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ - 13 χρόνια και 26 μέρες: μποτίλια στο πέλαγο!

13 χρόνια και 26 μέρες: μποτίλια στο πέλαγο!

σερφάροντας στο google, σε ώρα τεμπελιάς, την περασμένη
Δευτέρα (26/11), πέφτω (ιστορικός ενεστώς!) συμπτωματικά
επάνω στο εξής λήμμα:

Ο ασπασμός του ονείροιΙ ΑΥΓΗ αιοκτιι18Ριονι9οο 48

invenio.lib.auth.gr/record/5992/files/npa-2004-5756.pdf?version=1

Το επισημάνατε δημόσια με +1. Αναίρεση

Ποιήματα. Εκδόσεις ΗΜ ΥΛΗ 7999. Της ΔΗ-ΗΤΡΑΣ ιιιιιιιυικον ...
Ο ποιητής κοίταζε κατάματα το ποίημα του και γύρω ... τρα
Ο Βασίλης Πολύζος. μετα α- πό τόσα ...

Βλέποντας το όνομά μου, πατάω κλικ και εμφανίζεται μπροστά μου
ένα δημοσίευμα στην ΑΥΓΗ της 31 Οκτωβρίου 1999. Ήταν ένα άρθρο
της ποιήτριας Δήμητρας Παυλάκου για το βιβλίο μου Επίλογοι και
άλλα Κεκραγάρια, που πρώτη φορά το έβλεπα. Πρέπει να σημειώσω
ότι οι Επίλογοι ήταν η πρώτη μου συλλογή ποίησης που τυπωνόταν
σε βιβλίο (Εριφύλη, Ιούλιος 1999), και βγήκε στα βιβλιοπωλεία περί
τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Το άρθρο της Δήμητρας Παυλάκου
σίγουρα θα ήταν το πρώτο κριτικό κείμενο για τα ποιήματα αυτής
της συλλογής και όταν το είδα (για πρώτη φορά) προχτές, ένιωσα
όπως θα ένιωθε ο παραλήπτης μιας επιστολής που ταξίδευε στο
 πέλαγος μέσα σε σφραγισμένο μπουκάλι, για να φτάσει στα
χέρια του μετα από 13 χρόνια!
Θέλω να ευχαριστήσω από εδώ θερμά την Δήμητρα Παυλάκου
για τη χαρά που μου έδωσε το γεγονός.
Και για τη γενναιόδωρη, κριτική ματιά της, βέβαια!
Βασίλης Πολύζος, 28.11.2012

Δείτε παρακάτω το δημοσίευμα στην ΑΥΓΗ (το λήμμα στο google)
καθώς και μια πιο ευκρινή, σημερινή «μεταγραφή» του από εμένα.

    Ο ασπασμός του ονείρου  Βασίλης Πολύζος: «Επίλογοι και άλλα κεκραγάρια»           
            Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΠΑΥΛΑΚΟΥ
              (ΑΥΓΗ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1999)

    Πλέει στ’ ανοιχτά του έρωτα, σ΄ένα κατάλευκο
χαρτί-πλεούμενο και το κύμα τον σπρώχνει σ’ ακρογιάλι.
Αλλιώς το είχε φανταστεί αυτό τ’ απάνεμο της ποίησης.
Βρήκε άδεια πλαστικά μπουκάλια από εμφιαλωμένες
ελπίδες, κονσερβοκούτια, πίσσες ιδεών. Ήθελε στην
ποίηση ευωδιές. Ήξερε πού θα τις βρει. Ξάπλωσε στη
ζεστή αγκαλιά του ήλιου.
    Περίμενε κι απέναντι τ’ όνειρο, περίμενε, όπως
κανονίστηκε στο ποίημα, σε απόσταση ασφαλείας.
Ο ποιητής κοίταζε κατάματα το ποίημά του και γύρω
μηχανάκια και περίεργοι περαστικοί κοίταζαν και τους
δυο. Έμειναν σε απόσταση ασφαλείας οι λέξεις, για να
σώσουν το μέλλον της ποίησης του ονείρου. Για να
δώσουν σάρκα και οστά στο όνειρο, μακριά από τους
αδιάκριτους των χρηματιστηρίων.
    Βαδίζει ο ποιητής και πατάει ελαφρά στα όνειρα τα
κοινά, τα συμφωνημένα μεταξύ αυτού και της ποίησης.
Τα πρόσωπα του έργου του εξιδανικευμένα της αγάπης
πρόσωπα. Ερημίας και προσμονής.
Οι ώρες καταγεγραμμένες ως την «ακροτελεύτια»,
αφιερωμένες μία μία ποιητικά σε πρόσωπα του μύθου
της ζωής. Μέσα στις ώρες η καρτερία του ουρανού.
Κι έπειτα, ξαφνικά, χωρισμός. Το πλεούμενο σάλπαρε
και δεν γινόταν να φέρει πίσω τον χρόνο και τα
τηλέφωνα είναι εννιά στις δέκα φορές για κακό.
Μένει στο κάδρο καρφωμένος: «Το ξέρω δεν θα
φύγουν απ’ το κάδρο/όσο τους δίνει ακόμη οδηγίες
ο φωτογράφος».
    Η σχέση του με τα ποιήματα είναι αυτό που ονομάζει
η ψυχανάλυση σχέση-καθρέφτη. Ίδιες κινήσεις, ίδια
σκέψη, ίδια ίδιες μύχιες προσδοκίες, ίδια γεύση καφέ
το σούρουπο. Απέναντι μια ζωή από τις σχέσεις-καθρέφτη.
Στο βλέμμα, στ’ «ασημένια φτερά», στις «σημαίες στον
ορίζοντα», στα «ηλιογραφήματα». Σ’ ό,τι γεμίζει η αίσθηση.
Ποτέ του κενού και ποτέ του καινού. Το καινό είναι το
παλιό, το απωθημένο της μνήμης του ποιητή που πρέπει
να ξαναζήσει. Τώρα, στη σκιά της διήγησης του ιερομονάχου.
    Δεν είναι ντροπή η ανασφάλεια, η ταπείνωση απέναντι
στη λέξη. Είναι καταξίωση και η ατολμία προσόν. Τι να πεί;
Αφού η λέξη μιλάει. Αυτός τι να προσθέσει; Το μόνο που
θέλει είναι να ζήσουν μαζί. Διότι γράφει ο ίδιος: «Η σοφία
έρωτος γυναικός υπεραίρει (...)». Το ήξερε η λέξη πριν
κατατεθεί. Προσπαθούσε τόσα χρόνια να κρυφτεί
κι έφευγε και ξαναρχόταν σ’ αδέξια σονέτα, στο εξωτερικό
περίβλημα της Γαίας. ‘Εφευγε γιατί δεν ήξερε τι να
πρωτοεμπιστευθεί στη λέξη.
    Πώς να της καταθέσει τη ζωή του. Όλες οι ενότητες
απηχούν αυτό τον κρότο του κενού που ψάχνει, στοργή,
ησυχία, όνειρο εν εγρηγόρσει, δοξαστικά παραμύθια και
γητευτές. Ταξιδεύει σε λέξεις καθημερινές, της επιβίωσης.
Αλλά η λέξη του είναι ωραία Ελένη. Δεν είναι καθόλου
τυχαίο ότι η Ελένη δεσπόζει, εγκαινιάζει το όνειρο και την
ποιητική κατάθεση. Κι ας λέει ο Σεφέρης ότι ο Πάρις
κοιμόταν μ΄ ένα είδωλο. Κι ας ήταν οπτασία  που ξανάρθε
με τα χρόνια στην άμμο. Όλοι οι ποιητές χτίζουν στην άμμο,
σα να ’χτιζαν σε πέτρα. Ο Βασίλης Πολύζος, μετά από
τόσα ντοκιμαντέρ, τόσες καταθέσεις στα ραδιοφωνικά
κύματα, τόσα βράδια χωρίς φεγγάρι, δεν θ’ αποτελούσε
την εξαίρεση του κανόνα. Θα βρει το όνειρο, θα το
ασπαστεί ευλαβικά γιατί είναι ταγμένος σ’ αυτό. Δια βίου
και μετά γιατί πιστεύει στη μεταθανάτια ζωή. Οι ποιητές
είναι ασκητές στην αγάπη ώσπου να ζήσουν μαζί.  Ίσως
είναι η μόνη αλήθεια σ’ αυτή τη γή. Αργότερα έρχεται
η γραφή.
    Κάθε τέχνη που προστατεύουν οι Μούσες έφτασε και
στις μέρες μας. Οι λέξεις και η αρμονία στον στίχο
του Β. Πολύζου, θυμίζουν την δωρική Μούσα. Με ωμέγα
που κάποτε προστατευόταν από περισπωμένη. Ο ποιητής
κυκλώνει κάθε ενδεχόμενο του βίου πολιορκητικά σε
μια τρυφερή ποίηση που ξεχειλίζει από συναισθήματα,
χρώματα, αρώματα.
    Γνωρίζει καλά από τι αποτελείται πια η ανθρώπινη,
ελάχιστα φυσικά προικισμένη φύση, η ανθρώπινη
εύθραυστη πραγματικότης. Κατάφερε σε μια αρμονική
σύνθεση να λυτρώσει όλη τη θετική επενέργεια των
λέξεων. Η χαρά, το κάλλος, η ευαισθησία, η τιμή στον
έρωτα με την ευρεία έννοια είναι κατακτημένα σύμβολα.
    Ακόμα και στη χειρότερη κοινωνική συνθήκη το ποιητικό
ήθος μπορεί να γίνει ζεύγος φτερών. Το χρώμα δεν έχει
σημασία. Αρκεί να φτάνει κανείς στους αιθέρες, στο καλό
καγαθό... 

Εικόνα:
μποτίλια στο πέλαγο
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2005

Mathilde K.

Ich denke immer dran

         στη Mathilde K. του Hofbräuhaus, München
         που έγραψε τον τίτλο

Στον κήπο μου έχουν ρίξει βαθιές ρίζες οι νεράιδες
ανάμεσα στις πικροδάφνες και τις φοινικιές.

Το ξέρω, δεν θα φύγουν απ’ το κάδρο
όσο τους δίνει ακόμη οδηγίες ο φωτογράφος
θα προβάρουν σε γαλάζιο τα χαμόγελά τους
τα βλέμματά τους σε μεταλλικές σκιές
θ’ ανακαλέσουν μέσα από τη διάφανη σιωπή του αέρα

μια χιονοστιβάδα πεταλούδες
κι η μικρή Ροδάνθη
βγάζοντας απ’ την τσέπη της το καθρεφτάκι
θα στείλει επάνω μου την πρώτη ακτίνα του ήλιου.

Ich denke immer dran
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 1999

το κάδρο
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2012