Το "Ηλιακό Ποδήλατο" και ο Seamus Heaney του Βασίλη Πολύζου Δαιμονικό παιδί, δαιμονικό χιούμορ-πνεύμα.
Ποίηση.
Ποιητής. Όταν δημοσιοποιήθηκε το όνομα του
για το νόμπελ λογοτεχνίας στα 1995
όλοι έψαχναν να τον βρουν.
Δημοσιογράφοι και λοιποί της σοβαροφάνειας. Και της επιφάνειας. Άφαντος για μέρες. Έκανε διακοπές στην Καλαμάτα!
(αν θυμάμαι καλά).
Κυρίες και Κύριοι:
Ο Μεγάλος Σέημους! SeamustheFamous, οπως είπα με άλλη ευκαιρία.
(ιδού εγώ SeamustheFamous
φυσιοδίφης επί ξύλου
κρεμάμενος αναμνήσεις προκάτ άνοιξης)
Παιδί σκανταλιάρικο στα πενήντα του.
(Και στα εξήντα και στα εβδομήντα του)!
SeeingThings.1991. WheelswithinWheels!
Με ένα ποίημα
ανεβάζει το ποδήλατο στον Ελικώνα της Ποίησης.
Το στήνει ανάποδα, upsidedown.
Γυρίζει με το χέρι το πεντάλι.
Όλο και πιο γρήγορα.
Όλο και πιο γρήγορα!
Οι ρόδες γίνονται αχνός που σφυρίζει!!
Πετάει στον πίσω τροχό μια πατάτα!!!
Κι η ρόδα τού γυρίζει στα μούτρα ψιλόβροχο τον πατατοπουρέ!
Στο ποίημα του SeamusHeaneyWheelswithinWheels από τη συλλογή SeeingThings ένιωθα μια δυσεξήγητη
σχέση (wishfulthinking?) με το Ηλιακό μου Ποδήλατο,
τον καιρό που το κατασκεύαζα.
Στην αντί επιλόγου επεξηγηματική ΣΗΜΕΙΩΣΗ
που έγραψα για
το ΗΛΙΑΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ (σελ. 63 στην
έκδοση από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
2003, δείτε ολόκληρο το κείμενο της σελίδας αυτής παρακάτω)
ανέφερα μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Για τον φιλομαθή αναγνώστη θα πρέπει να επισημάνω εδώ
τη
σχεδόν ενορατική προαναγγελία του ηλιακού ποδηλάτου
από
τον ποιητή SeamusHeaney (“WheelswithinWheels”):
I loved the disappearance of the spokes,
The way the space between
the hub and rim
Hummed with transparency. If
you threw
A potato into it, the hooped
air
Spun mush and drizzle back
into your face.»
Είχαεκείνητηνεποχήσταχέριαμουτονογκώδητόμο “Seamus Heaney – Opened Ground – Poems
1966-1996” απότιςεκδόσειςFaber & Faber (1998) μεποιήματατου μεγάλουαυτούΙρλανδούποιητήαπότιςσυλλογές-εκδόσεις Death of a Naturalist, Door into the Dark,
Wintering Out,
Stations, North, Field Work, Station Island, The Haw Lantern,
Seeing Things καιThe Spirit Level,
καθώςκαιμερικάακόμη ποιήματαεπιλεγμένααπότονίδιοταοποίαδενείχαν περιληφθείμέχριτότεσταεκδοθένταβιβλίατου.
την περασμένη Παρασκευή, 30 Αυγούστου,
ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι
ο φίλος μας
ο SeamusHeaney opened ground?
deathofanaturalist?
μα είναι πάντοτε εδώ
δίπλα μας
seeingthings Β.Π. 4/9/2013
υ.γ. ποιος άλλος παρά ένα παιδί θα προσπαθούσε ένα perpetuum mobile (στιγμιαίο!) διαβάζοντας το ποίημα του Heaney?(video) ______________________________________________________
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το ηλιακό ποδήλατο, μέσο μεταφοράς, ψυχαγωγίας και
εκφοράς των Διζιλανδίων, σχεδιάστηκε και
κατασκευάστηκε από τον Αιμίλιο (Μάρτης του 2001 – Φλεβάρης του 2002). Αναφορά στον εφευρέτη και την επινόησή του (η
οποία, σημειωτέον,
στερείται σκελετού) γίνεται στο βιβλίο DIZZILAND («έξοδος»):
...ζεύει κάθε πρωί δυο ρόδες ήλιο
στο
κρεβάτι του
πιάνει τα γκέμια,
σπιρουνίζει
τ’ άξιο
άτι του
πετάει
πάνω απ’τη μουδιασμένη πόλη
ορθοπεταλιά...
Για τον φιλομαθή αναγνώστη θα πρέπει να επισημάνω εδώ τη σχεδόν ενορατική προαναγγελία του ηλιακού ποδηλάτου από τον ποιητή SeamusHeaney (“Wheels within Wheels”):
I loved
the disappearance of the spokes,
The way the space between the hub
and rim
Hummed
with transparency. If you threw
A
potato into it, the hooped air
Spun
mush and drizzle back into your face.
Και βέβαια δεν θα αποσιωπήσω τις ερωτικές επικλήσεις της GillianAllnutt (“Ode”):
The first real grip I ever got on things
Was when I learned the art of pedalling
(By hand) a bike turned upside down, and drove
Its back wheel preternaturally fast.
I loved the disappearance of the spokes,
The way the space between the hub and rim
Hummed with transparency. If you threw
A potato into it, the hooped air
Spun mush and drizzle back into your face;
If you touched it with a straw, the straw frittered.
Something about the way those pedal treads
Worked very palpably at first against you
And then began to sweep your hand ahead
Into a new momentum -- that all entered me
Like an access of free power, as if belief
Caught up and spun the objects of belief
In an orbit coterminous with longing.
II
But enough was not enough. Who ever saw
The limit in the given anyhow?
In fields beyond our house there was a well
("The well" we called it. It was more a hole
With water in it, with small hawthorn trees
On one side, and a muddy, dungy ooze
On the other, all tramped through by cattle).
I loved that too. I loved the turbid smell,
The sump-life of the place like old chain oil.
And there, next thing, I brought my bicycle.
I stood its saddle and its handlebars
Into the soft bottom, I touched the tyres
To the water's surface, then turned the pedals
Until like a mill-wheel pouring at the treadles
(But here reversed and lashing a mare's tail)
The world-refreshing and immersed back wheel
Spun lace and dirt-suds there before my eyes
And showered me in my own regenerate clays.
For weeks I made a nimbus of old glit.
Then the hub jammed, rims rusted, the chain snapped.
III
Nothing rose to the occasion after that
Until, in a circus ring, drumrolled and spotlit,
Cowgirls wheeled in, each one immaculate
At the still centre of a lariat. Perpetuum mobile. Sheer pirouette.
Tumblers. Jongleurs. Ring-a-rosies. Stet!
Seamus Heaney Wheels within Wheels a poem from the collection Seeing
Things
Faber & Faber (1991)
Με κοίταξε πίσω απ’ την κάμερα ρυθμίζοντας το βάθος της ομίχλης. ―Δυστυχώς, είπε, ο χρόνος ταξιδεύει με την πλάτη γυρισμένη προς το σκηνοθέτη. Δεν μπόρεσα ποτέ να πάρω ένα πλάνο κοντινό στο πρόσωπό του.
Βασίλης Πολύζος, άμωμοι εν οδώ? DIZZILAND
εικόνα: ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στα γυρίσματα της ταινίας Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα
