Ruth Rendell / R,I.P.

R. I. P.
Έφυγε εχτές μια ακόμη φίλη από τα παλιά.
Η Ruth Rendell.
Και μαζί της και η Barbara Vine.
Το έργο της ανίχνευσε ένα χώρο πολύ ευρύτερο
από την οριοθετημένη περιοχή του whodunnit,
ή και της αστικής ή επαρχιώτικης ηθογράφησης
χαρακτήρων και μικροκοινωνιών με κεντρικό σημείο
αναφοράς ένα έγκλημα.
Μιλάμε, κατά τη γνώμη μου, όχι για αστυνομική
λογοτεχνία, αλλά για λογοτεχνία, σκέτο.
Να μην ξεχάσω να αναφερθώ και στην ελληνομάθειά της.
Η μνήμη της θα αντέξει στο χρόνο.
Β.Π. 3.5.2015

Vasilis Polyzos / subtrAxion 1 to 7, a poem dedicated to The Magic Liberation of Gabriel García Márquez

subtrAxion  1 to 7

a poem by Vasilis Polyzos

dedicated to

The Magic Liberation of Gabriel Garcia Marquez

©Βασίλης Πολύζος 17 Απριλίου 2014

If You Ever Go To Dublin Town / όταν ο Πάτρικ Κάβανα τραγούδησε τα στερνά του

PATRICK KAVANAGH
If You Ever Go To Dublin Town
                                          
                                               είδα τις δαχτυλιές στο τζάμι
                                               σημάδια που άφησε ο Βιργίλιος
                                               ο Πάτρικ Κάβανα
                                               ο Γ. Σεφέρης
                                               και επτοήθην
                                                              Β. Π., σαρακοστή*

If you ever go to Dublin town
In a hundred years or so
Inquire for me in Baggot street
and what i was like to know
O he was the queer one
Fol dol the di do
He was a queer one
I tell you

My great-grandmother knew him well,
He asked her to come and call
On him in his flat and she giggled at the thought
Of a young girl’s lovely fall.
O he was dangerous,
Fol dol the di do,
He was dangerous,
I tell you.

On Pembroke Road look out for my ghost,
Dishevelled with shoes untied,
Playing through the railings with little children
Whose children have long since died.
O he was a nice man,
Fol do the di do,
He was a nice man
I tell you.

Go into a pub and listen well
If my voice still echoes there,
Ask the men what their grandsires thought
And tell them to answer fair,
O he was eccentric,
Fol do the di do,
He was eccentric
I tell you.

He had the knack of making men feel
As small as they really were
Which meant as great as God had made them
But as males they disliked his air.
O he was a proud one,
Fol do the di do,
He was a proud one
I tell you.

If ever you go to Dublin town
In a hundred years or so
Sniff for my personality,
Is it Vanity’s vapour now?
O he was a vain one,
Fol dol the di do,
He was a vain one
I tell you.

I saw his name with a hundred others
In a book in the library,
It said he had never fully achieved
His potentiality.
O he was slothful,
Fol do the di do,
He was slothful
I tell you.

He knew that posterity has no use
For anything but the soul,
The lines that speak the passionate heart,
The spirit that lives alone.
O he was a lone one,
Fol do the di do
Yet he lived happily
I tell you.


* Β. Π., σαρακοστή
   μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*
 

VIDEO
Patrick Kananagh
singing
If You Ever Go To Dublin Town

Εικόνες:
1. Πορτρέτο του Patrick Kavanagh
από τον Patrick Swift
2. εικόνα στο video
Το Μνημείο του Patrick Kavanagh
στο Μεγάλο Κανάλι, Δουβλίνο

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Patrick Kavanagh
(21 October 1904 – 30 November 1967).
Irish poet and novelist. Regarded as one of the
foremost poets of the 20th century, his best known
works include the novel Tarry Flynn and the poems
"On Raglan Road" and "The Great Hunger". He is known
 for accounts of Irish life through reference to the
everyday and commonplace.
(περισσότερα, δες WIKIPEDIA)

Patrick Swift (1927–1983).
Irish painter who worked in Dublin, London and
Algarve in southern Portugal, where he is buried
in the town of Porches. 

Το "Ηλιακό Ποδήλατο" και ο Seamus Heaney / Wheels within Wheels!

Το "Ηλιακό Ποδήλατο" και ο Seamus Heaney
του Βασίλη Πολύζου

Δαιμονικό παιδί, δαιμονικό χιούμορ-πνεύμα.
Ποίηση.
Ποιητής.

 Όταν δημοσιοποιήθηκε το όνομα του
για το νόμπελ λογοτεχνίας στα 1995
όλοι έψαχναν να τον βρουν.
Δημοσιογράφοι και λοιποί της σοβαροφάνειας.
Και της επιφάνειας.
 Άφαντος για μέρες.
 Έκανε διακοπές στην Καλαμάτα!
(αν θυμάμαι καλά).

Κυρίες και Κύριοι:
Ο Μεγάλος Σέημους!
Seamus the Famous, οπως είπα με άλλη ευκαιρία.

(ιδού εγώ Seamus the Famous

φυσιοδίφης επί ξύλου κρεμάμενος
αναμνήσεις προκάτ άνοιξης)

Παιδί σκανταλιάρικο στα πενήντα του.
(Και στα εξήντα και στα εβδομήντα του)!

Seeing Things.1991.
Wheels within Wheels!
Με ένα ποίημα
ανεβάζει το ποδήλατο στον Ελικώνα της Ποίησης.
Το στήνει ανάποδα, upside down.
Γυρίζει με το χέρι το πεντάλι.
Όλο και πιο γρήγορα.
Όλο και πιο γρήγορα!
Οι ρόδες γίνονται αχνός που σφυρίζει!!
Πετάει στον πίσω τροχό μια πατάτα!!!
Κι η ρόδα τού γυρίζει στα μούτρα ψιλόβροχο τον πατατοπουρέ!

Στο ποίημα του Seamus Heaney Wheels within Wheels
από τη συλλογή Seeing Things ένιωθα μια δυσεξήγητη
σχέση (wishful thinking?) με το Ηλιακό μου Ποδήλατο,
τον καιρό που το κατασκεύαζα.

Στην αντί επιλόγου επεξηγηματική ΣΗΜΕΙΩΣΗ που έγραψα για
το ΗΛΙΑΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ (σελ. 63 στην έκδοση από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
2003, δείτε ολόκληρο το κείμενο της σελίδας αυτής παρακάτω)
ανέφερα μεταξύ άλλων και τα εξής:

   «Για τον φιλομαθή αναγνώστη θα πρέπει να επισημάνω εδώ
   τη σχεδόν ενορατική προαναγγελία του ηλιακού ποδηλάτου
   από τον ποιητή Seamus Heaney (“Wheels within Wheels”):

                 
                   I loved the disappearance of the spokes,

                   The way the space between the hub and rim

                   Hummed with transparency. If you threw

                   A potato into it, the hooped air

                   Spun mush and drizzle back into your face.»

Είχα εκείνη την εποχή στα χέρια μου τον ογκώδη τόμο
“Seamus Heaney – Opened Ground – Poems 1966-1996”
από  τις εκδόσεις Faber & Faber (1998) με ποιήματα του
μεγάλου αυτού Ιρλανδού ποιητή από τις συλλογές-εκδόσεις
Death of a Naturalist, Door into the Dark, Wintering Out,
Stations, North, Field Work, Station Island, The Haw Lantern,
Seeing Things και The Spirit Level, καθώς και μερικά ακόμη
ποιήματα επιλεγμένα από τον ίδιο τα οποία δεν είχαν
περιληφθεί μέχρι τότε στα εκδοθέντα βιβλία του.


την περασμένη Παρασκευή, 30 Αυγούστου,
ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι
ο φίλος μας
ο  Seamus Heaney

opened ground?

death of a naturalist?

μα είναι πάντοτε εδώ
δίπλα μας

seeing things

Β.Π.  4/9/2013

υ.γ.
ποιος άλλος παρά ένα παιδί
θα προσπαθούσε
ένα perpetuum mobile (στιγμιαίο!)
διαβάζοντας το ποίημα του Heaney?(video)

______________________________________________________

                                                 ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Το ηλιακό ποδήλατο, μέσο μεταφοράς, ψυχαγωγίας και εκφοράς 
των Διζιλανδίων, σχεδιάστηκε και  κατασκευάστηκε από τον
Αιμίλιο (Μάρτης του 2001 – Φλεβάρης του 2002). Αναφορά
στον εφευρέτη και την επινόησή του (η οποία, σημειωτέον,

στερείται σκελετού) γίνεται στο βιβλίο DIZZILAND («έξοδος»):

                       ...ζεύει κάθε πρωί δυο ρόδες ήλιο

                          στο κρεβάτι του

                          πιάνει τα γκέμια, σπιρουνίζει

                          τ’ άξιο άτι του

                          πετάει πάνω απ’τη μουδιασμένη πόλη

                         ορθοπεταλιά...

Για τον φιλομαθή αναγνώστη θα πρέπει να επισημάνω εδώ
τη σχεδόν ενορατική προαναγγελία του ηλιακού ποδηλάτου
από τον ποιητή Seamus Heaney (“Wheels within Wheels”):

               I loved the disappearance of the spokes,

               The way the space between the hub and rim

               Hummed with transparency. If you threw

               A potato into it, the hooped air

               Spun mush and drizzle back into your face.

Και βέβαια δεν θα αποσιωπήσω τις ερωτικές επικλήσεις
της Gillian Allnutt (“Ode”):

               I swear by every rule in the bicycle

               owner’s manual

               that I love you…

               O my trusty steed

               my rusty three-speed,

               I would feed you the best oats

               if  oats

               were applicable.

                                                            Β.Π. Μάρτιος  2002

                                 

                                                                 


                                                         63

_________________________________________________________________                                                          

                    Wheels within Wheels

                                         I

The first real grip I ever got on things
Was when I learned the art of pedalling
(By hand) a bike turned upside down, and drove
Its back wheel preternaturally fast.
I loved the disappearance of the spokes,
The way the space between the hub and rim
Hummed with transparency. If you threw
A potato into it, the hooped air
Spun mush and drizzle back into your face;
If you touched it with a straw, the straw frittered.
Something about the way those pedal treads
Worked very palpably at first against you
And then began to sweep your hand ahead
Into a new momentum -- that all entered me
Like an access of free power, as if belief
Caught up and spun the objects of belief
In an orbit coterminous with longing.

                                       II

But enough was not enough. Who ever saw
The limit in the given anyhow?
In fields beyond our house there was a well
("The well" we called it. It was more a hole
With water in it, with small hawthorn trees
On one side, and a muddy, dungy ooze
On the other, all tramped through by cattle).
I loved that too. I loved the turbid smell,
The sump-life of the place like old chain oil.
And there, next thing, I brought my bicycle.
I stood its saddle and its handlebars
Into the soft bottom, I touched the tyres
To the water's surface, then turned the pedals
Until like a mill-wheel pouring at the treadles
(But here reversed and lashing a mare's tail)
The world-refreshing and immersed back wheel
Spun lace and dirt-suds there before my eyes
And showered me in my own regenerate clays.
For weeks I made a nimbus of old glit.
Then the hub jammed, rims rusted, the chain snapped.

                                       III

Nothing rose to the occasion after that
Until, in a circus ring, drumrolled and spotlit,
Cowgirls wheeled in, each one immaculate
At the still centre of a lariat.
Perpetuum mobile. Sheer pirouette.
Tumblers. Jongleurs. Ring-a-rosies. Stet!


Seamus Heaney
Wheels within Wheels
a poem from the collection Seeing Things
Faber & Faber (1991)


_____________________________________________________

εικόνα τίτλου:
το ηλιακό ποδήλατο
όπως το φαντάστηκε
και το ζωγράφισε
ο Θανάσης Κοσμίδης
για το εξώφυλλο του βιβλίου

Πέτρος Γκολίτσης / τρία ποιήματα από "ΤΟ ΤΡΙΒΕΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

ΜΟΝΟ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Μόνο οι νεκροί δεν ταξιδεύουνε
χωρίς να σκέπτονται σκαλίζουν
μ’ ένα ραβδί στην επιφάνεια του μυαλού μου
φτιάχνουν τετράγωνα πετάγονται καρέκλες
και με το δάχτυλο σχεδιάζουν κύκλους νοερούς
ανάβουν ήλιους που δεν σβήνουν
γυρεύουν τις καταπακτές καταβυθίζονται

έκτοτε με αγνοώ και περιφέρομαι
σε τόπους που θα υπάρξουν

ΠΙΟ ΚΑΤΩ

Πρέπει και πάλι να κατέβω
να τους καθησυχάσω τους τρελούς μου
κάποιοι κοιτάζουν το ταβάνι
με μάτια γουρλωμένα
το παίζουνε νεκροί
                πιο κάτω
μαζεύονται δυο-τρεις
έντονα μιλούν
χειρονομούν και σχέδια καταστρώνουν
πρέπει να βρίσκομαι αδιάκοπα
πιο κάτω από αυτόν
που χτυπά
                   τις αλυσίδες
                                           και ουρλιάζει

Η ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ

«Σας περίμενα
παρακαλώ περάστε
να προσέχετε
καθώς θα κατεβαίνουμε»

Μιλήσαμε με στίχους
με κίτρινα βεγγαλικά
και περιστέρια-σκύλους
με στίχους του που χάθηκαν
του απαντούσαμε
μας έλεγε δικούς μας
κυρίως τους μελλούμενους
(καταλαβαίναμε πως ήτανε δικοί μας)
Στο τέλος μόνο φάνηκε
πως ήμασταν με τους νεκρούς
πως ήταν πάλι μόνος
πάνω σ’ αυτό δυνάμωσε η φωνή του:

«Το ήξερα από την αρχή
μα δεν στενοχωριέμαι
έχω εδώ -να- δίπλα συντροφιά
τον φίλο μου τον ποιητή
τον Dylan Thomas
έρχεται κάθε τόσο να με δει
του ψήνω ελληνικό καφέ
μα δεν μιλάμε»


Πέτρος Γκολίτσης
τρία ποιήματα
από το βιβλίο του
ΤΟ ΤΡΙΒΕΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
έκδ. ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ
2013

those are pearls that were their eyes
εικαστική νέκυια του Βασίλη Πολύζου
2005
(δες στίχ. 48 από το ποίημα THE WASTE LAND
του T.S. Eliot: “Those are pearls that were his eyes”)

ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Με κοίταξε πίσω απ’ την κάμερα
ρυθμίζοντας το βάθος της ομίχλης.
―Δυστυχώς, είπε, ο χρόνος ταξιδεύει
με την πλάτη γυρισμένη προς το σκηνοθέτη.
Δεν μπόρεσα ποτέ να πάρω
ένα πλάνο κοντινό στο πρόσωπό του.

Βασίλης Πολύζος, άμωμοι εν οδώ?
DIZZILAND

εικόνα: ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στα γυρίσματα της ταινίας
Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα