s u b t r a c t i o n / a poem

S U B T R A C T I O N

subtraction
a poem by Vasilis Polyzos
2014

αστικό τοπίο στην παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου 2015
αστικό τοπίο στην παγκόσμια ημέρα ποίησης
αφιέρωση

πρωί πρωί κάποιος αγουροξύπνησε το αλάρμ
αυτού του αυτοκινήτου στην αλαφιασμένη πιλοτή
που να τον πάρει ο διάολος είπα πέταξα λοιπόν
στο πάτωμα το νορβηγέζικο δάσος του μουρακάμι
μέτρησα την απόσταση με λέξεις ακατάλληλες
ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εμένα μόλις πρόλαβα
τον ήλιο που κρατιόταν με τα δόντια
στης βεράντας το κάγκελο o αγέρας του τραβούσε 
ελαφρά το ριχτό πουκάμισο ανιχνευτής ονείρων
από την  πίσω πλευρά του γέλιου σκέφτηκα
if you are not provocative you’ll never be a poet
ο καλός ποιητής διαλέγει λέξεις ευειδείς
με ξυρισμένες τις μασχάλες τους αρκεί βεβαίως να κρατήσει
λεπταίσθητες ισορροπίες καθώς επίσης και
την ευταξία των συνειρμών που εδώ τη χάσαμε
με τρόπο απαράδεκτο κι οδυνηρό sorry to say
we wish to have a black pope είπε η ξανθιά από τη βραζιλία
καθιστή θεά με δυο μικρές λεοπαρδάλεις στα γόνατα
το ξέρεις λέει που ο μέγας γεφυροποιός μου χώρισε
τη θάλασσα στα δύο σε μορφές κυρτές όχι τετράγωνες
κι αυτό συνέβη είκοσι μία του μαρτίου του εαρινού
sur le pont d’ Avignon sur le pont d’ Avignon όχι φιλιά του είπα
στο στόμα όλα τα άλλα επιτρέπονται και τίποτε πιο cool
από ένα τροχόσπιτο στη γέμιση του φεγγαριού
produce the body of the moon είπε ο προστάτης άγιος
των αστυνομικών o επονομαζόμενος whodunnit
εδώ χάνει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ είπε κι εγώ είμαι
ένα μάτι ακίνητο στο κέντρο εδώ του σύμπαντος και ιδού
shasha fucks dasha join to watch this performance live
schnell schnell langsam langsam έτσι που δεν αφήνουν
τον άνθρωπο ν’αγιάσει δοθέντος μάλιστα ότι ο σολομός
είναι αντιοξειδωτικός και ιδιαίτερα ωφέλιμος
στον οργασμό  ετούτης της υπέροχης ημέρας

©Βασίλης Πολύζος 21.3.2015

κατά τον τρόπο χιτζασκιάρ

cobalt blue

Τη νύχτα η πόλη είναι αλλιώτικη
οι σκυφτοί φανοστάτες διαβάζουν εμβριθώς
το DNA των εντόμων
μικροί μινώταυροι αλυχτάν κατά το φεγγάρι
κι η Αφροδίτη ξέστηθη στο σταυροδρόμι
φωνάζει Ρούντι, Ρούντι, μήπως είδατε το Ρούντι
ο καρπός της κοιλίας μου ταξιδεύει incognito
στο υποθαλάσσιο φως μέσα σε σφραγισμένη γυάλα.

Ώρα μία και κάτι, κρέμονται τσαμπιά οι πεταλούδες
στην κλειστή πόρτα του φαρμακείου
come, Mr. Tallyman, tally me banana
σε λίγο πέφτει ομίχλη, θα φανεί η άμαξα
ζεμένη τρία αλλόφρονα άλογα, χωρίς αμαξηλάτη
νά γράφει κύκλους στο λιθόστρωτο της κεντρικής πλατείας
στο πίσω κάθισμα, στα μπλε βελούδα, κάτωχρη η Ινφάντα
έχασα, κλαψουρίζει, το ανεχτίμητο ζαφείρι μου
ξάπλωσα στα τριαντάφυλλα εντελώς ανυποψίαστη
φορώντας μόνο τις γαλάζιες καλτσοδέτες μου
και μια σταγόνα μύρο απ’ τη Φοινίκη.

Κλεισμένος στο εργαστήρι του ο Amadeus
παίζει στο πιάνο ένα φιαλίδιο κοκαΐνη
κατά τον τρόπο χιτζασκιάρ.


cobalt blue
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από τη συλλογή DIZZILAND
ΕΡΙΦΥΛΗ 2001


cobalt blue
μετείκασμα του Βασίλη Πολύζου
2013

Vasilis Polyzos, epithalamion

epithalamion

was it always empty like this?
was this street always forlorn
where are the summers
with the gorgeous ladies
where are the shops the red lights
the ambulances the idols’ bearers
when was the time
you saw the girl
with the dream on her teeny breasts
five moons ago five skies ago
walking along the quay
spazierengehen liebe fräulein?
driving the waves crazy
smiling offering you a kiss
offering you her nude joy
and you fantasizing about her deep sea
nibbling at her skin
nuzzling her thighs
the supplicant girl
spreading her legs
covering your silence with a fig leaf
then she said
I never miss the mist
I never wrong the fog
then she cried hilfe
playing the queen of swords
in a porno pack of cards


epithalamion
©Βασίλης Πολύζος 2013

Le Boudoir
μετείκασμα του Βασίλη Πολύζου
2013

The Girl on the River Cam / Ματίλντα

Ματίλντα

Η Ματίλντα, the flower-eater,
η ξεναγός των πλανόδιων μουσικών,
μου γνέφει ένα χτυποκάρδι,
ένα ταξιδιάρικο φιλί στην άκρη των δαχτύλων της.

Ρίχνει στο δεξί της ώμο μια πλεξούδα ηλιαχτίδες,
τιτιβίζει κρυστάλλινα γελάκια,
ποζάρει Ρίτα Χέιγουορθ – Μπριζίτ – Ναστάζια – Οφηλία,
σαϊτεύει ίσια στην καρδιά μου.

Λέει,
σήμερα δε με νοιάζει ν’ αφήσω τ’ άρωμά μου
στα σεντόνια του Arundel Hotel,
να σου χαρίσω όλα τα fados που φωλιάζουν στην κιθάρα μου
την Ημέρα των Ψυχών θα ’μαι φρόνιμη στη Σίντρα.

Η Ματίλντα πέταξε τα σαντάλια της
και τρέχει ξυπόλυτη στο πάρκο.
Τα μαλλιά της ιππεύουν τον άνεμο.
Μες στο ριχτό μπλουζάκι της
παίζουν ragtime δυο περιστέρια.
Στο θρόισμα των ποδιών της
ανθίζουν πυρκαγιές τα flamingos.

Στην κυριακάτικη εξέδρα ο ζογκλέρ
κρατάει για χάρη της ακίνητα στον αέρα
εφτά κουρδιστά καναρίνια.

Ύστερα με μιαν αδιόρατη κίνηση την εξαφανίζει.



Βασίλης Πολύζος
Ματίλντα
Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
Εριφύλη 1999

The Girl on the River Cam
a Cambridge photo
by Vasilis Polyzos

Marion

πρωινοί καθαρμοί

                                             αφιέρωση ex tunc

ήταν άλλο ταξίδι οληνύχτα

ο αγέρας έριχνε πάνω στο τζάμι της σοφίτας

δέκα πορφυρά φωνήεντα

ήταν άλλες ώρες γεμάτες έρωτα

o joy to joyce o bread to brendan

η Mάριον ιρλανδέζα πόρνη

βαφτισμένη Coleen

πιάνεται από τα κάγκελα του κρεβατιού

σε πόζα darkglencomehither

βγάζοντας τη γλώσσα crème de la crème

στους αγίους πάτρικ και κολόμπα

vola vola colomba

κρατώντας τη νάρκη πρόχειρα φιμωμένη

με τη φτέρνα

οληνύχτα ο αγέρας έριχνε πάνω στο τζάμι

ένα μαύρο φωνήεν

επίκειται

επίκειται

φάνηκαν οι πηγές της αβύσσου

χάθηκαν οι εράσμιες λέξεις

αύρα ζέφυρος φόρμιγξ τέττιξ

χάθηκαν οι πιλοτικές ημέρες

του έαρος

οι πρωινοί καθαρμοί των πελαργών

the morning ablutions of the poets

Βασίλης Πολύζος, πρωινοί καθαρμοί

από το βιβλίο

μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*

και άλλα αμφίδρομα

ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008

Marion, εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2012

TAROT 7 / σχήματα χωρίς ραχοκοκαλιά

(παρεμπιπτόντως:
τι γίνεται στη Διζιλάνδη???)

κάτι σημαίνουν ασφαλώς

τα σχήματα στην άκρη του πρωινού

χωρίς ραχοκοκαλιά

τα σπίτια που σωπαίνουν στη στροφή του δρόμου

γονατισμένα στο λιθόστρωτο

οι μυκηθμοί που ανεβαίνουν απ’ το πηγάδι

κατά την έκλειψη των λουλουδιών

μια έξοδος για πού;

στα δέντρα του πάρκου είδαμε

πολλούς κρεμασμένους απ’ τη γλώσσα

σα νά  ’ταν εθνική γιορτή

μεταξύ αυτών τον κόμητα Οργκάθ

με πορφυρό κυριελέησον στο στόμα του

και μ’ ένα περιλαίμιο σκύλου

στην τραχηλιά του

αν είχαμε αρκετή ομίχλη

θα πλάθαμε μια ζωγραφιά της προκοπής

ένα παράθυρο προς τη μεριά της θάλασσας

γεμάτο ηλιοβασίλεμα

τέλη Σεπτέμβρη

και την εξαίσια νεράιδα του Crail

-στα βράχια την φωνάζαμε Abigail-

τα χείλη της βαμμένα με φθινόπωρο

ν’ απλώνει στα γυμνά της γόνατα

μια παρτιτούρα κορμοράνων

επ’ εσχάτων

έγινε ο ουρανός τόσο στενός

μια βιτρίνα Marks & Spencer

όπου ο ευαίσθητος διακοσμητής

τοποθέτησε το νέο φεγγάρι

50% lycra 50% λήθη

lemon tart
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από τη συλλογή Ηλιακό Ποδήλατο

εκδ. Μεταίχμιο 2003

close up / το κάδρο

close up

άδειο χαμόγελο
μιας φωτογραφίας
για ταυτότητα
κοιτάξτε λίγο πιο
αριστερά
σ’ αυτό το
σημείο εδώ
πάνω απ’ τον ώμο μου
ωραία
κλικ

στο φόντο χαμηλός
ουρανός
με το ηθικό του
πεσμένο

σ’ αλλοτινούς καιρούς?
τον ξεκλειδώναμε?
τα πρωινά?
και γέμιζε τριαντάφυλλα?
ο επάνω κόσμος?
ανοίγαμε τη θάλασσα?
διάπλατα πέρα ως πέρα?
να παίξουν τραμπολίνο?
τα δελφίνια?

αυτά παρέδωσαν
αρκούντως
οι προλαλήσαντες

τουλάχιστον
τώρα που μεγαλώσαμε
εκτός Ιθάκης
ας σεβαστούμε
τη χαμένη τιμή
της Πηνελόπης

Βασίλης Πολύζος
close up
© 2004

το κάδρο
μετείκασμα του Βασίλη Πολύζου
2012

requiem για μια νεραντζούλα

VIDEO
Ειρήνη Παππά
Βαγγέλης Παπαθανασίου
στο δημοτικό τραγούδι
νεραντζούλα φουντωμένη

ΕΙΚΟΝΑ
φύσηξε βοριάς
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου
2013

ΑΝΑΦΟΡΕΣ / Η Ανν Σέξτον και ο Πίτερ Γκάμπριελ στην Οδό Ελέους

Anne Sexton
45 Mercy Street

In my dream,
drilling into the marrow
of my entire bone,
my real dream,
I'm walking up and down Beacon Hill
searching for a street sign -
namely MERCY STREET.
Not there.

I try the Back Bay.
Not there.
Not there.
And yet I know the number.
45 Mercy Street.
I know the stained-glass window
of the foyer,
the three flights of the house
with its parquet floors.
I know the furniture and
mother, grandmother, great-grandmother,
the servants.
I know the cupboard of Spode
the boat of ice, solid silver,
where the butter sits in neat squares
like strange giant's teeth
on the big mahogany table.
I know it well.
Not there.

Where did you go?
45 Mercy Street,
with great-grandmother
kneeling in her whale-bone corset
and praying gently but fiercely
to the wash basin,
at five A.M.
at noon
dozing in her wiggy rocker,
grandfather taking a nap in the pantry,
grandmother pushing the bell for the downstairs maid,
and Nana rocking Mother with an oversized flower
on her forehead to cover the curl
of when she was good and when she was...
And where she was begat
and in a generation
the third she will beget,
me,
with the stranger's seed blooming
into the flower called Horrid.

I walk in a yellow dress
and a white pocketbook stuffed with cigarettes,
enough pills, my wallet, my keys,
and being twenty-eight, or is it forty-five?
I walk. I walk.
I hold matches at street signs
for it is dark,
as dark as the leathery dead
and I have lost my green Ford,
my house in the suburbs,
two little kids
sucked up like pollen by the bee in me
and a husband
who has wiped off his eyes
in order not to see my inside out
and I am walking and looking
and this is no dream
just my oily life
where the people are alibis
and the street is unfindable for an
entire lifetime.

Pull the shades down -
I don't care!
Bolt the door, mercy,
erase the number,
rip down the street sign,
what can it matter,
what can it matter to this cheapskate
who wants to own the past
that went out on a dead ship
and left me only with paper?

Not there.

I open my pocketbook,
as women do,
and fish swim back and forth
between the dollars and the lipstick.
I pick them out,
one by one
and throw them at the street signs,
and shoot my pocketbook
into the Charles River.
Next I pull the dream off
and slam into the cement wall
of the clumsy calendar
I live in,
my life,
and its hauled up
notebooks.

χιτζασκιάρ

cobalt blue

Τη νύχτα η πόλη είναι αλλιώτικη
οι σκυφτοί φανοστάτες διαβάζουν εμβριθώς
το DNA των εντόμων
μικροί μινώταυροι αλυχτάν κατά το φεγγάρι
κι η Αφροδίτη ξέστηθη στο σταυροδρόμι
φωνάζει Ρούντι, Ρούντι, μήπως είδατε το Ρούντι
ο καρπός της κοιλίας μου ταξιδεύει incognito
στο υποθαλάσσιο φως μέσα σε σφραγισμένη γυάλα.

Ώρα μία και κάτι, κρέμονται τσαμπιά οι πεταλούδες
στην κλειστή πόρτα του φαρμακείου
come, Mr. Tallyman, tally me banana
σε λίγο πέφτει ομίχλη, θα φανεί η άμαξα
ζεμένη τρία αλλόφρονα άλογα, χωρίς αμαξηλάτη
νά γράφει κύκλους στο λιθόστρωτο της κεντρικής πλατείας
στο πίσω κάθισμα, στα μπλε βελούδα, κάτωχρη η Ινφάντα
έχασα, κλαψουρίζει, το ανεχτίμητο ζαφείρι μου
ξάπλωσα στα τριαντάφυλλα εντελώς ανυποψίαστη
φορώντας μόνο τις γαλάζιες καλτσοδέτες μου
και μια σταγόνα μύρο απ’ τη Φοινίκη.

Κλεισμένος στο εργαστήρι του ο Amadeus
παίζει στο πιάνο ένα φιαλίδιο κοκαΐνη
κατά τον τρόπο χιτζασκιάρ.


cobalt blue
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από τη συλλογή DIZZILAND
ΕΡΙΦΥΛΗ 2001

cobalt blue
μετείκασμα του Βασίλη Πολύζου
2013

Δημοτικό τραγούδι-Volkslied- με πολλούς αποδέκτες

Δημοτικό τραγούδι
Volkslied

Σαν είδα τη μικρή Μαριώ
με τα κοτσίδια της τα δυο
έκατσα και τη ρώτησα
μα και την ξαναρώτησα:

Πόσο πουλιέται το παιδί
στη Δύση στην Ανατολή;

Της παντρεμένης τέσσερα
της χήρας άλλα τέσσερα.
Το μωρουδάκι είν’ πιο φτηνό
το παίρνεις με το χωρατό!


©Βασίλης Πολύζος 2013
από τη συλλογή
Volkslieder

σπασμένη υδρία
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου
2004

Linda / Unter den Linden

Unter den Linden

κοίταξα μέσα σου και είδα

τη δική μου έρημο

όπου νήστεψα σαράντα μερόνυχτα

εκτός χρόνου

έπειτα ήρθαν τα όνειρα

βροχή απέραντη

με χρώμα καφετί

καμιά λέξη σου δεν είχε

έναν κόκκο παραμυθιού

παρά μονάχα

μιαν αόριστη ανησυχία

κάποιος θα πάρει το κλειδί

κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας

θ’ ανοίξει αθόρυβα

θα σύρει ως το χολ κι ως το σαλόνι

κι ως την κρεβατοκάμαρα

τη μυρουδιά των καναλιών

θα δοκιμάσει

το νερό στη μπανιέρα

κατάλληλο ούτως ειπείν

για ενόργανο έρωτα

ή για ρωμαϊκή αυτοκτονία

αν είχα σχήματα λόγου

θα ξαναγύριζα

σ’ αυτές τις καθημερινές

που συζητούσαμε

την προδιάθεση των φαντασμάτων

στα πρωινά της Κυριακής

που βγάζαμε το σκύλο βόλτα

υπό τας φιλύρας

Βασίλης Πολύζος

Unter den Linden

από το βιβλίο
12+1 μοναχικά ποιήματα

εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 2005

Linda

εικαστικό του Βασίλη Πολύζου

2008