Vasilis Polyzos on Creative Writing / an entertaining extravaganza

CREATIVE WRITING
TWENTY STATE-OF-THE-ART LESSONS
an extravaganza in four circles
By Vasilis Polyzos

Α΄
Square Circle

1. How to Treat a Lexicon’s Dyslexia
2. How to Weigh the Grams of the Grammar
3. How to Paraphrase a Paraplegic Paragraph
4. How to Make a Tall Tale Short
5. How to Make a Short Story Tall

Β΄
Horizontal Circle

6. How to Disclose the Guilty Secrets of the Subordinate Clause
7. How to Enhance the Decibels of the Passive Voice
8. How to Diagnose the Present Condition of the Conditional Future
9. How to Ease the Tension of the Past Tense
10. How to Relax on the Face of the Imperative Mood

C΄
Perpendicular Circle

11. How to Deflect the Modulations of the Nouns’ Inflexion
12. How to Split the Infinitive into Infinitesimal Particles
13. How to Permanently Finish with the Split Infinitive
14. How to Rule out the Grammatical Rules-of-Thumb
15. How to Regulate the Verbosity of the Irregular Verbs

D΄
Vicious Circle

16. How to Impose income Tax on the Syntax
17. How to Participate in the Future of the Past Participles
18.  How to Enact the Conjugal Rights of the Conjugated Verbs
19. How to Defend the Accusative Case against Nominative Accusations
20 How to Definitely Articulate the Indefinite Article

creative writing
©Βασίλης Πολύζος 2015

φωτογραφία
από την παρουσίαση του βιβλίου
"μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ* και άλλα αμφίδρομα"
στον Ιανό 2008
(από αριστερά: Μαρία Γρατσία,  Βασίλης Πολύζος, Νίκη Ζορμπά)

Τι θα απομείνει;

Αιμιλίου Πρόρρηση

- Αν καταστραφεί η Ποίηση με μια πυρηνική έκρηξη,
με ένα big bang ή ένα τσσστ τέλος πάντων,
τι θα απομείνει;
ρώτησα τον Αιμίλιο.

- Η ποίηση που θα έχουν γράψει οι κατσαρίδες,
μου απάντησε!


Αιμιλίου Πρόρρηση
©Βασίλης Πολύζος 2015

εικόνα
V. P.
snapshot 2014

ΑΝ χωρίς απόδοση

ΑΝ
χωρίς απόδοση


ΑΝ ζήσουμε
κρατώντας σε παλιά ημερολόγια
την άπνοια των πεύκων που αγαπήσαμε
ύπτιοι παρά θίν’ αλός
μεσούντος θέρους ή
κρατώντας
τη χλαίνη από τον πόλεμο των ιδεών
ή τη μικρή μου Ρεζεντά

ΑΝ ζήσουμε
περιγελώντας το πιστό σκυλί
του εκλιπόντος Οδυσσέως
που φέρνει τις παντόφλες του κυρίου του
σε κάθε επισκέπτη

ΑΝ ζήσουμε
κλεισμένοι ερμητικά στο σώμα μας
διαβάζοντας τη σιωπή της νύχτας ή
το γέλιο της Μεγάλης Άρκτου ή
τον ομφαλό των οραμάτων

ΑΝ ζήσουμε σκοτώνοντας
μισές αλήθειες


ΑΝ
χωρίς απόδοση
©Βασίλης Πολύζος
Σεπτέμβρης 2012

ΑΝ
photo by Helen
St Andrews
Sept. 1999

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ: λόγος κατηχητικός

λόγος κατηχητικός

λόγος παρελθών και λόγος μέλλων
ορίζουν το παράλογο παρόν

οι άνθρωποι που ξέραμε
οι φίλοι γύρω από μια φωτιά
τι έγιναν;
λέξεις κομμένες στα δύο;
νευρική βροχή εγχόρδων;
καμπάνες μικροσκοπικές
με ασημένιο γέλιο;
ο δρόμος έφυγε δια ξηράς
άφησε πάντως λάσπη αρκετή
για τα πέταλα των αλόγων
μαζί πήραν των ομματιών τους
οι τρεις θείες γνωστού μας ποιητή
τα ονόματά τους ως συνήθως
Ευτέρπη Ευφροσύνη Ευάδνη
ίσως και κάποια άλλα σ’ άλλον τόμο
πάντως ήταν γνωστές στους παροικούντες
για τα παρθενικά φιογκάκια τους
για τις πρώιμες πασχαλιές τους
για τον εσπερινό αυνανισμό τους
και τώρα ταξιδεύουν προς δυσμάς
ανήμερα Ελπίδος Πίστεως κι Αγάπης
με άμαξα μουσείου τύπου Βικτωρίας
έμεινε λοιπόν ο κήπος έρημος
χωρίς ελληνικούς υάκινθους
τα σύνεργα της μαγικής παρατημένα
αν πέσει ό μη γένοιτο βαρύς χειμώνας
ναι μεν θα φουσκώσουν τα πηγάδια μας
όμως θα κάψουμε τα τελευταία βιβλία μας
θα κάψουμε τους διαλογισμούς μας
θα κάψουμε τα εις εμαυτόν τα de profundis μας
που περιφέραμε από δωμάτιο σε δωμάτιο
θα κάψουμε εν ανάγκη
και το μικρό παιδί του γείτονα
που το χαϊδεύαμε με πατρική στοργή
  στις εορτές των νηστειών

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ
λόγος κατηχητικός
από τα
12+1 μοναχικά ποιήματα
ΕΡΙΦΥΛΗ 2005

video
Ο Βασίλης Πολύζος
διαβάζει το ποίημα
λόγος κατηχητικός

φωτογραφία
φίλοι γύρω από μια φωτιά
η Γεωργία Δαλδάκη
ο Αντώνης Ρουπακιώτης
ο Βασίλης Πολύζος
ο Βασίλης Λαλιώτης
στη Στοά του Βιβλίου
Δεκέμβρης 2001

Βασίλης Πολύζος, excerpt (3) from nasciturus / Emil in the Loft

excerpt (3) from nasciturus

…………………………………………………
what autumn leaves?

before departure I opened
the old trunk in the loft
breaking its bronze hasps
freeing the entrapped harpies
buried deep in autumn leaves
leaves of lost books 
of rusty dreams

then I anchored myself
between the tv set and paradise
lipreading Beatrice reciting Boccaccio
nobody can unravel the sea untravel the sky
said uncle Dante
 I live in purga-  she lives in -torium he said
we’re back to back I daresay
we’re back to where we started

then I roamed the silent streets
garnished with limbless trunks of truncated soldiers
what could I do or undo
considering the nervous ticking of the clock
it’s time gentlemen
give or take a few heartbeats
give or take the boom boom of
forgotten futile massacres
or the boom of the markets
or the sharp song of the shrapnel
echoing the rhyme of heroic coupling
echoing the verses of heroic poetry folios
echoing the laughter of
the unrepentant follies
………………………………………………..


νέα ποιήματα
excerpt (3) from nasciturus
©Βασίλης Πολύζος 9 Sept. 2013

Emil in the Loft
old photo by Helen

αποδράσεις στο παρελθόν / φως ιλαρόν

φως ιλαρόν

είη μεθ’ υμών
η πρωινή γαλήνη
του Πηλίου
είη μεθ’ υμών
ένα φύλλο καστανιάς
κατηφορίζοντας
δίπλα στο ρυάκι
είη μεθ’ υμών
το γελαστό
φως


φως ιλαρόν
©Βασίλης Πολύζος
26.7.1988

εικόνα
Κάτω Γατζέα
τω καιρώ εκείνω
photo by Olga

DIZZILAND, Φαρμακολύτρια / Ο Άνθρωπος από τη Διζιλάνδη

φαρμακολύτρια

Αυτή την πόλη δεν την ξέρω, δε θυμάμαι
πώς φύτρωσαν αυτά τα σιδερένια νύχια
στα δάχτυλα του ορίζοντα.
Θυμάμαι το ενυδρείο των μικρών ερώτων
και τις παράγκες με τα εαρινά ανθέμια
απ’ τις πληγές τους έτρεχε ο Απρίλης
γλυκόπικρος, καθώς το γάλα της συκομουριάς
στην εμπασιά τους ένα οικείο σκιάχτρο
τυφλωμένο απ’ το αιφνίδιο μεσημέρι
βάζοντας πότε πότε αντήλιο την παλάμη.

Πάει καιρός τώρα που φύγαν οι γειτόνοι
αφήνοντας το ψόφιο καναρίνι στο μπαλκόνι.

―Ευτυχώς, λέει η Κρισταμπέλ, θά ’ρθει το βράδυ
να σταθεί πάνω απ’ τις άδειες πολεμίστρες
η Σελήνη η Φιδοκρατούσα, η Φαρμακολύτρια
σέρνοντας πίσω της μια θάλασσα πορτοκαλιές
σαν τη νυχτιά που αγαπηθήκαμε ακουμπώντας
τους ψιθύρους μας στο πεζούλι του κήπου
τινάζοντας απ’ τα μαλλιά μας χούφτες το χρυσάφι.


 Βασίλης Πολύζος
φαρμακολύτρια
DIZZILAND
εκδ. Εριφύλη 2001

εικόνα
Olga,The Snake Girl
φωτο Βασίλης Πολύζος
Hyde Park, Λονδίνο 1993

DRUMMER DREAMER

Βασίλης Πολύζος
DRUMMER DREAMER

                                                                             Let's pretend it's not
                                                   It doesn't mean a thing
                                                   Let's not blow it out of all sense
                                                            Tindersticks, Let’s pretend

η εταιρεία σιδηροδρόμων
απέσυρε τα φορτηγά βαγόνια
άνδρες 24 ίπποι 6
έτσι φτάσαμε προ των πυλών
κατά την κρίση του ο καθένας
χωρίς τροχαϊκό ρυθμό
με το νυχτερινό αμμοχάλικο
να τρίζει κάτω απ’ τις πατούσες μας

κάποτε ήμαστε
αφηρημένες έννοιες
φαεσφόροι
μικροί καβάφηδες με μάτια φιμέ
μισοπώγωνες

κάποιοι αρέσκονταν σε μνήμες ταβερνείων
με απολογητικά γερόντια

άνθρωπος ωσεί χόρτος

τί εμοί και σοι φτωχή μου groupie?
την αυγή ξεκλειδώσαμε
τους δροσερούς υπνόσακους
περιμένοντας τους γλάρους
να οδηγήσουν τα κύματα στην αμμουδιά
να προβάλει ο ήλιος
βγάζοντας με αβρότητα δακτύλων
το ψάθινο καπέλο του
υποκλινέστατος

έπειτα ήρθε ο άνεμος
κι ο δημοτικός φωτισμός στο πάρκο
τα πεύκα κούμπωσαν τα πανωφόρια τους
τύλιξαν με κασκόλ
τις μαύρες μνήμες τους

την εποχή εκείνη
αν διάλεγα το όνομά μου
θα ήθελα να μ’ έλεγαν Ευσέβιο
ή Νικάνορα΄
ή Οδυσσέα
ή Έσδρα
ή Ανάχαρσι

ήμουν ακόμα πρόθυμος
να υπογράψω δήλωση
ως δωρητής οργάνων παλλομένων
ή έστω ως Θεός ετάζων
καρδίας και νεφρούς

τώρα έχτισα τη δική μου βαβέλ
και δεν θα τους ζητήσω άλλες λέξεις
παρεκτός σιωπή αλειμμένη με μίνιο
για να κρατάει στο χρόνο

με μια κερκίδα
και μια ωλένη
θα παίξω ντραμς
για την Ελένη

DRUMMER DREAMER
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το σύνολο Επιστροφή στη Διζιλάνδη
© Βασίλης Πολύζος 2003-2004

το σπίτι δίπλα στην παρατημένη θάλασσα

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ
Best Before

το σπίτι δίπλα στην παρατημένη θάλασσα
κρατάει το χρόνο στα δοκάρια του
κρυμμένον σε γραφή αλατιού

παρόλο που ξενιτευτήκαμε από τότε
που οι μέρες μεγαλώσαν
κι η Όλγα κι η Μυρτώ
ντρέπονταν να κυκλοφορούν με παιδικό χαμόγελο
σε μια επίσκεψη σταχτοτσικνιάδων
δε λέει να φύγει
από τα δάχτυλά μας η αρμύρα

best before
από τα ποιήματα προς ρωμαίους
του Βασίλη Πολύζου, २००२-२००३

φωτογραφίες του Βασίλη Πολύζου

Μικρά Θαλασσινά Φεγγάρια (ΕΡΤ 1 1985, 1986, 1987) /2/ η μοναξιά του λαμπαδόρου

Μικρά Θαλασσινά Φεγγάρια (2)
(το κείμενο της ταινίας}
©Βασίλης Πολύζος 1985

{Απαραίτητη διεκρίνιση:
Οι φωτογραφίες του Βασίλη Πολύζου που παρουσιάζονται
από το προσωπικό του αρχείο σε τούτο το μπλογκ,
καθώς και στο μπλογκ Διζιλάνδη κατά καιρούς
και σε συνάφεια προς τα κείμενα των αναρτήσεων,
δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τις φωτογραφίες
συνονόματων, που προβάλλονται
σε διάφορες φωτογραφικές λέσχες (Μεσολογγίου,
Θεσσαλονίκης, Πανοράμιο κλπ κλπ κλπ),
ούτε ο ίδιος, προφανώς, με τους κατά πάντα
άξιους αυτούς συνεπώνυμους.
Αυτά για να μην μπερδευόμαστε και
προς άρσιν κάθε σύγχυσης.
Βασίλης Πολύζος, συγγραφέας}

ΙΙΙ
Το Πήλιο απλώνεται –ένα μπράτσο στο Αιγαίο-
κλείνοντας στον κόρφο του τον Παγασητικό.
Κι εκεί κοντά στην κλείδωση του αγκώνα
το ψαροχώρι ο Πλατανιάς
λιμάνι απάνεμο να πιάνουν τα καΐκια,
έχει τη Σκιάθο αριστερά
κι αντίκρυ του την Εύβοια.

Ώρα νωθρή –απομεσήμερο.
Στα μαγαζιά αποφάγανε οι πελάτες
μα δεν κουνάν απ’ τις καρέκλες τους
κάτω απ’ τις απλωμένες τέντες
κοιτάζοντας πέρα τη θάλασσα
τις ψαροπούλες που γλιστράν στο διάφανο νερό
αφήνοντας μικρούς γαλάζιους ίσκιους πίσω τους
καθώς τις κουμαντάρει με κουπί ο λαμπαδόρος
νά ’ρθουνε δίπλα στο καΐκι.

Σε λίγο τα γρι γρι θ’ αρχίσουνε να βγαίνουν.
Στερνό θα βγει το πιο μεγάλο, ο «Κωσταντίνος»,
είκοσι τρία μέτρα πλώρη-πρύμη
πλήρωμα δώδεκα νομάτοι
κι ο καπετάνιος δεκατρείς.

Φτιαγμένο το σκαρί του από ιρόκο
ξύλο αφρικάνικο
που δυναμώνει μέσα στο νερό και σφίγγει
- παράπονο δεν έχει ο καπετάνιος
απ’ όταν το αγόρασε μισό μισό με τον με τον μικρότερο αδερφό του
Δώδεκα χρόνια τώρα
δε χρειάστηκε μεγάλο μερεμέτι
καμιά φορά μονάχα να του καθαρίσουνε τα ύφαλα
στον ταρσανά που είναι απέναντι στο Βόλο,
στα Πευκάκια.

ΙV

Τραβάμε απάνω το σανίδι.
Φεύγουμε.

Τραβάμε ανάμεσα Εύβοια και Σκιάθο. Πίσω οι δυο
βάρκες , με τις λάμπες τους, κυλάν στ’ αυλάκι που χαράζει η
καρίνα.
Στο καΐκι η δουλειά γίνεται συντροφικά, μπορείς να πεις
και δυο κουβέντες με τους άλλους, εκεί που μπαλώνεις τα
δίχτυα, να ζητήσεις ένα τσιγάρο, αν ξέμεινες.
Μα ο λαμπαδόρος, καθισμένος κατάχαμα στη βάρκα
του, υπομονεύει αμίλητος, ώρες ατέλειωτες, παρέα με τις
σκέψεις του μονάχα.
Αφήνουμε δεξιά μας το Ποντικονήσι, με το μικρό του
φάρο μια σβηστή πυγολαμπίδα.
Δυο γλάροι που μας πήραν το κατόπι, χαράζουν κύκλους,
κόντρα στον ήλιο, με τις φτερούγες τους πορφυρωμένες.
Όρθιος στη γέφυρα ο καπετάνιος, έχει το μάτι στο
ραντάρ.
Ρίχνουμε άγκυρα.
Στις βάρκες τους οι λαμπαδόροι ξυπνάν από το λήθαργο.
Δουλειά τους τώρα να φουντάρουν, για να πιάσουνε τα
ρεύματα.
Ηλιοβασίλεμα.
Οι μηχανές σβηστές. Απόλυτη γαλήνη.
Θέλουμε ώρα ακόμη ώσπου να ρίξουμε τα δίχτυα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

οι φωτογραφίες 2 και 3 (η μοναξιά του λαμπαδόρου)
είναι από τα καρέ της ταινίας

Canterbury

Canterbury

to my friend Geoffrey Chaucer

the old rascal

ποιά εκδοχή ανέμου

που αλλάζει ώρα με την ώρα

να κρατήσω για το ταξίδι μου

στον αντίλαλο των βιτρό;

Kyrie

Gloria

Agnus Dei

πάνε κιόλας τόσες μέρες

που αφήσαμε πίσω μας τα πράσινα λιβάδια

με τις απαλές γυναικείες καμπύλες

τις ήμερες αγελάδες

τα μονοκέρατα αλογάκια

tempus fugit

στον κεντρικό πεζόδρομο

ένα λουστράκι ονόματι Θωμάς

γυάλισε τα παπούτσια της ωραίας Ελένης

αντί πινακίου φακής

δίπλα του ο δήθεν βιολιστής

έπαιζε μεταγλωτισμένους θρύλους

ας μου συχωρεθούν οι αμαρτίες μου

είπε

χτες πλάγιασα με μια καλόγρια

κι αύριο με περιμένει η κυρά στο Μπαθ

amor vincit omnia

Βασίλης Πολύζος, Canterbury

ένα ποίημα από τη συλλογή «προς ρωμαίους»

© Βασίλης Πολύζος 2003-2004

Canterbury Cathedral, Stained Glass

a photo by Vassilis Polyzos

Arcita and Palamon looking at Emily in her Garden:

(The Boccaccio – Chaucer Connection)

Αναδρομές: Τα 24 Χωριά (4)

Τα 24 Χωριά (τελευταίο)
Στη μνήμη του Κίτσου Μακρή

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το ντοκιμαντέρ «Τα 24 Χωριά» προβλήθηκε από την εκπομπή
«Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» της ΕΡΤ 1 το 1985,
καθώς και τις δυο επόμενες χρονιές σε επανάληψη.

Έρευνα και κείμενο-σενάριο: Βασίλης Πολύζος

Σκηνοθεσία: Κώστας Φωτόπουλος
Δ/νση φωτογραφίας: Βαγγέλης Καραμανίδης
Μοντάζ: Κατερίνα Μαυροκεφαλίδου

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη
του λαογράφου Κίτσου Μακρή
που η αμέριστη συνδρομή του
και οι πολύωρες συνεντεύξεις
που μου παραχώρησε στο 1985
στο σπίτι του στο Βόλο
στάθηκαν πολύτιμες
για τη δημιουργία της ταινίας.
………………………………………………………………….

Τα 24 Χωριά (τελευταίο)
του Βασίλη Πολύζου
(αποσπάσματα από το κείμενο:
συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση)

Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και δώθε, μπολιάζονται
στο πηλιορείτικο σπίτι στοιχεία νεοκλασικά, με διάθεση
πιο κοσμική, με χαρακτήρα εξωστρεφή.
Εξωτερική σκάλα, ημικυκλική, καταλήγει στη βεράντα
της εισόδου, με δύο κίονες που συνδέονται με τόξα.
Τα ανοίγματα πληθαίνουν στο κάτω πάτωμα. Ένα μικρό
μπαλκόνι βγαίνει στον επάνω όροφο.
Την ίδια περίπου εποχή χτίζονται τα πρώτα σπίτια
του καινούριου Βόλου, πιο καθαρόαιμα στο νεοκλασικό
ρυθμό τους. Μιλάει γι’ αυτά με θαυμασμό στα 1886
ο Αριστοτέλης Κουρτίδης:
«Αι οικίαι αι περιταινιούσαι την παραλίαν ιδίως, εισί
λιθόκτιστοι και κομψαί, υψηρεφή δε και καλλιμάρμαρά
τινα μέγαρα, δεν θα δυσηρμόστουν το παράπαν επί
της οδού Σταδίου»!
Το Πήλιο είναι έτοιμο να μπει στον εικοστό αιώνα.

Άνω Βόλος
Κατηχώρι
Πορταριά
Μηλιές
Νεχώρι
Τσαγκαράδα
Ζαγορά
Μακρινίτσα
Δράκια
Αϊ-Λαυρέντης
Καραμπάσι
Πινακάτες
Βυζίτσα
Αργαλαστή
Μετόχι
Μπιρ
Μπιστινίκα
Συκή
Λαύκος
Προμμύρι
Ανήλιο
Κισσός
Μούρεσι
Μακρυρράχη

.

Τα 24 χωριά
Είναι περισσότερα από σαράντα
Αυξήθηκαν και πλήθυναν με τον καιρό
Από τη μια ως την άλλη άκρη του βουνού
Δεν φεύγουν από δω οι άνθρωποι
Μα έρχονται καινούριοι
Χτίζουν καινούρια σπίτια
Με τις παραδομένες προδιαγραφές
Μερεμετίζουν τα παλιά
Σέρνουν τις στέγες
Να μοιάζουν με το λέπι του ψαριού
Ανοίγουν καφετέριες και πιτσαρίες
Συλλέγουν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου
Καταγράφουν τα παλιά επαγγέλματα που χάνονται
Αναζητούν χωριάτικα λουκάνικα, ελιόψωμο και τοστ ανάμικτα.
.

Μα οι πηλιορείτες μόνο
Ξέρουν τα μονοπάτια μέσα στους ελαιώνες
Και τις ονομασίες των χειμάρρων
Ξέρουν το Πήλιο όρος
Το πολυθρύλητο εις τους ποιητές
Βουνό των αηδονιών και του τρεχούμενου νερού
Βουνό του πλάτανου και της μηλιάς
Βουνό της αχλαδιάς και της ροδακινιάς
Βουνό-μποστάνι και βουνό-ελαιώνας
Βουνό του μόχθου σμιλεμένο από το χέρι τους.
Δεν φεύγουν από δω οι άνθρωποι.

Βασίλης Πολύζος 1985

Φωτογραφίες από το προσωπικό μου αρχείο
(από πάνω προς τα κάτω):
Καλά Νερά
Λεχώνια
Αιμιλίου κάθοδος στο καλντερίμι
Βόλος: Διάλογος παιδιών με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

Αναδρομές: Τα 24 Χωριά (३)

..................Τα 24 Χωριά (3)
..........Στη μνήμη του Κίτσου Μακρή

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το ντοκιμαντέρ «Τα 24 Χωριά» προβλήθηκε από την εκπομπή
«Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» της ΕΡΤ 1 το 1985,
καθώς και τις δυο επόμενες χρονιές σε επανάληψη.

Έρευνα και κείμενο-σενάριο: Βασίλης Πολύζος
Σκηνοθεσία: Κώστας Φωτόπουλος
Δ/νση φωτογραφίας: Βαγγέλης Καραμανίδης
Μοντάζ: Κατερίνα Μαυροκεφαλίδου

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη
του λαογράφου Κίτσου Μακρή
που η αμέριστη συνδρομή του
και οι πολύωρες συνεντεύξεις
που μου παραχώρησε στο 1985
στο σπίτι του στο Βόλο
στάθηκαν πολύτιμες
για τη δημιουργία της ταινίας.
....................................................................

Τα 24 Χωριά (3)
του Βασίλη Πολύζου
(αποσπάσματα από το κείμενο:
συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση)

Σημ.: Μέσα σε αγκύλες και με πλάγια γράμματα
παραθέτω κομμάτια από τις συνεντεύξεις
του Κίτσου Μακρή, τα οποία ακούγονταν
και στην ταινία με τη φωνή του.
Εκτός αγκυλών το δικό μου κείμενο.

Από τα μέσα του 18ου αιώνα τα «τζάκια» αρχίζουν
να ξεπέφτουν στο Πήλιο. Νέα ανερχόμενη τάξη
οι βιοτέχνες, οι έμποροι, οι πραματευτάδες.
Μεγάλα εργαστήρια κατασκευάζουν έτοιμα
παπούτσια, παντόφλες, μετάφια, δισάκια, τουρβάδες.
Στην Πορταριά, ζωνάρια, γαϊτάνια, μαντίλια,
μπρισίμια και μεσίνια.
Το πιο κερδοφόρο προϊόν των πηλιορείτικων χωριών,
είναι την εποχή αυτή το μετάξι. Είκοσι πέντε χιλιάδες
οκάδες η ετήσια παραγωγή. Πουλιέται στη Θεσσαλονίκη,
στη Χίο και στον Τύρναβο. Εξάγεται στη Γερμανία
και στη Βενετιά. Από αυτύ γίνονται τα περίφημα
ζαγοριανά μαντίλια, που συναγωνίζονται τα φημισμένα
μαντίλια της Λυών.

[Κίτσος Μακρής.
Υπάρχουν, βασικά, δύο τύποι πηλιορείτικων
χωριών: ο μονοκύτταρος και ο πολυκύτταρος.
Στην ουσία, ο πολυκύτταρος δεν είναι παρά
ένας μερισμός του μονοκύτταρου χωριού.
Υπάρχει στο κέντρο η πλατεία, όχι μόνο με την
έννοια μιας επίπεδης επιφάνειας, αλλά εκεί όπου
συγκεντρώνεται η κοινωνική, η οικονομική και
η πολιτιστική ζωή του χωριού. Εκεί υπάρχει κατά
κανόνα η κεντρική βρύση, η εκκλησία, τα καταστήματα
και -τις περισσότερες φορές- το κοινοτικό γραφείο.
Και ακτινωτά πλέον, πάντοτε βέβαια προσαρμοσμένα
στις διακυμάνσεις του εδάφους, ξεκινάνε τα καλντερίμια,
τα οποία συνδέουν τις διάφορες συνοικίες με το κέντρο.]

Πηλιορείτικες εκκλησιές.
Παναγίες των καλντεριμιών.
Μάρτυρες της πέτρας
και του καστανόξυλου που μαύρισε στον ήλιο.
Όσιοι της βουνοπλαγιάς
αγναντεύοντας το Τρίκκερι.

Κολόνες αρθρωτές με πέτρινους σπονδύλους

Κολόνες δέντρα που αναστήθηκαν σ’ αυτό το χώμα.
Ξύλινες στέγες να φωλιάζουνε τα χελιδόνια
Κάτω από τις δροσερές πλάκες του Πρόπαν
Λιθόστρωτες αυλές και νάρθηκες να παίζουν τα παιδιά.

Στις κόγχες, στα υπέρθυρα, στα τέμπλα και στους άμβωνες
Μέσα στα σκαλιστά αμπέλια του Πηλίου
Δικέφαλοι αετοί και περιστέρια
Αγγέλοι, κένταυροι και σάτυροι
Ο αρχαίος όφις και του Μάρκου το λιοντάρι.

Κι ο πηλιορείτης Παντοκράτορας
Με το στριφτό μουστάκι
Και το μελισσολόι των αγίων
Ήρθαν εδώ απ’ τα χωράφια κι από τα λιοτρίβια
Σκαρφάλωσαν στο τύμπανο του θόλου
Ακούμπησαν δεξιά ζερβά στους τοίχους
Και σκύβοντας αμίλητοι
Διαβάζουν το Ωρολόγιον το Μέγα
Και τα Μηναία της λαϊκής δημιουργίας.

Προσκυνώ, Λαέ, τα έργα των χεριών Σου
Μάστορα, δοξάζω την τέχνη Σου.

[Ντοκουμέντο:
«Εσυμφώνησα εγώ ο μαστρο-Δήμος με τους ενορίτας
του Μαχαλά να φτιάξω την εκκλησία τους.
Μεροκάματο τον άνθρωπο προς γρόσια 35 την ημέρα,
το δε μουλάρι προς γρόσια 25 την ημέρα.
Να μας δίνουν από μια οκά ρακή την ημέρα
και να κάμωσι και δύο ζειαφέτια…
Προς τούτοις και τα μουλάρια μας, όταν δεν έχει
χρείαν η εκκλησία να κάθωνται. Και από τα εντόπια
μουλάρια, αν πηγαίνουν να βοηθούν χάριν ευλαβείας,
να μην εμποδίζωνται ααπό εμάς τους μαστόρους».
(Απόσπασμα από «εργολαβικό» του πρωτομάστορα
Δήμου Ζηπανιώτη. (Δες: Κίτσου Μακρή: «Η Λαϊκή
Τέχνη του Πηλίου»), εκδ। «Μέλισσα». ]
(θα συνεχιστεί)

Αναδρομές: Τα 24 Χωριά (2)

.

..................Τα 24 Χωριά (2)
..................................Στη μνήμη του Κίτσου Μακρή

.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το ντοκιμαντέρ «Τα 24 Χωριά» προβλήθηκε από την εκπομπή
«Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» της ΕΡΤ 1 το 1985,
καθώς και τις δυο επόμενες χρονιές σε επανάληψη.

.

Έρευνα και κείμενο-σενάριο: Βασίλης Πολύζος
Σκηνοθεσία: Κώστας Φωτόπουλος
Δ/νση φωτογραφίας: Βαγγέλης Καραμανίδης
Μοντάζ: Κατερίνα Μαυροκεφαλίδου

.

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη
του λαογράφου Κίτσου Μακρή

που η αμέριστη συνδρομή του
και οι πολύωρες συνεντεύξεις
που μου παραχώρησε στα 1985
στο σπίτι του στο Βόλο
στάθηκαν πολύτιμες
για τη δημιουργία της ταινίας.
………………………………………………………………….

.

Τα 24 Χωριά (2)
του Βασίλη Πολύζου
(αποσπάσματα από το κείμενο:
συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση)

.

Σημ.: Μέσα σε αγκύλες και με πλάγια γράμματα
παραθέτω κομμάτια από τις συνεντεύξεις
του Κίτσου Μακρή, τα οποία ακούγονταν
και στην ταινία με τη φωνή του.
Εκτός αγκυλών το δικό μου κείμενο.

.[Κίτσος Μακρής: «Κατά τη μεσαιωνική εποχή το Πήλιο
γίνεται μοναστικό όρος, δηλαδή εκεί ιδρύονται πολλά
μοναστήρια.Γύρω από τα μοναστήρια, κατά το 16ο
αιώνα, αρχίζουν να δημιουργούνται μικροί οικισμοί
από ανθρώπους οι οποίοι δουλεύαν στα κτήματα
των μοναστηριών. Κι αυτό συμβαίνει γιατί όταν ήρθαν

οι Τούρκοι έδιωξαν τους ανθρώπους απ’ τις εύφορες
πεδιάδες του κάμπου. Οι μικροί αυτοί οικισμοί
σιγά σιγά αρχίζουν να αναπτύσσονται, αλλά παραμένουν
πάντοτε κάτω από την πολιτική και πνευματική
καθοδήγηση των μοναστηριών.΄Οταν αργότερα

- και εννοούμε στις αρχές του 17ου αιώνα – αρχίζει

να δημιουργείται η δευτερογενής παραγωγή,
τα χωριά αναπτύσσονται και τότε έχουν και πολύ
περισσότερες ανάγκες.]
.
Έρχονται τότε οι ξακουστοί μαστόροι από την Ήπειρο.
Χτίστες και πελεκάνοι απ’ την Πυρσόγιαννη.
Ταγιαδόροι από το Τούρνοβο.
Ζωγράφοι απ’ τους Χιονάδες.
Οι Ζουπανιώτες.
Χειμώνα φτάνει ο πρωτομάστορας μονάχος,

να κλείσει τη δουλειά. Να συμφωνήσει
θεμελιάτικα, ζιαφέτια, μαντιλώματα.
Κι ύστερα , από καβαλάρη ως καβαλάρη Άγιο,
απ’ τ’ Αϊ-Γιωργιού ως τ’ Αϊ-Δημήτρη,
θά ’ρθει το συνεργείο να δουλέψει.
Χτίζουν σχολειά, εκκλησιές, γεφύρια, βρύσες, σπίτια.
.
[Κίτσος Μακρής: Όταν αυτοί οι τεχνίτες έρχονται
στο Πήλιο, ήδη στον τόπο τους έχει διαμορφωθεί
αυτός ο αρχιτεκτονικός τύπος που λέγεται
βορειοελλαδίτικος. Και αυτόν εφαρμόζουν

στο σπίτι, είτε μεγάλο είναι είτε μικρό. Γιατί
δεν υπάρχει διαφορά στον αρχιτεκτονικό τύπο,
ανάμεσα στο πολύ μικρό λαϊκό σπίτι, στο κάπως
μεγαλύτερο, το λεγόμενο «νοικοκυρόσπιτο»,

και στο αρχοντικό. Η διαφορά έγκειται στο μέγεθος,

στα υλικά και στον πλούτο της διακόσμησης.
Τα πρώτα είναι εντελώς ακόσμητα, τα δεύτερα
ίσως έχουν κάτι, και τα τρίτα είναι

πλούσια διακοσμημένα με ζωγραφιές, με ξυλόγλυπτα,

με φεγγίτες, μ’ ένα σωρό άλλα πράγματα.]
.
Το πηλιορείτικο αρχοντικό είναι τρίπατο:
κατώι, μεσοπάτωμα και πάνω πάτωμα.
Το κατώι και το μεσοπάτωμα είναι χτισμένα

με πέτρα. Οι τοίχοι τους χοντροί, πολλές φορές
φτάνουν σχεδόν ένα μέτρο πάχος. Δοκάρια
από ξύλο καστανιάς, τα «χατίλια», μπαίνουν
μέσα στους τοίχους για να τους δένουν πιο γερά.
Από χοντρό ξύλο καστανιάς είναι και η εξώπορτα
του σπιτιού,που ανοίγει στο κατώι. Εκεί
αποθηκεύονται τα τρόφιμα για όλη τη χρονιά.
Λάδι, κρασί, ελιές, όσπρια.
Στο μεσοπάτωμα είναι τα χειμωνιάτικα
δωμάτια. Καθένα με το τζάκι του, με τα
μεντέρια για τον ύπνο. Τα χειμωνιάτικα έχουν
μικρά παράθυρα με τζαμιλίκια.
Η λιθοδομή δεν συνεχίζεται στον επάνω όροφο,
παρά μόνο στη βορεινή πλευρά , για να κρατάει
τη βαριά στέγη. Οι άλλοι τοίχοι είναι από τσατμά
ή μπαγδατή.
Στον επάνω όροφο, που έχει πολλά παράθυρα
και φεγγίτες, βρίσκουμε το «δοξάτο», ευρύχωρο
χολ και τους «οντάδες». Είναι οι χώροι της θερινής
διαβίωσης για την οικογένεια και ο χώρος υποδοχής,
ο «καλός οντάς». Στα πλουσιόσπιτα ο χώρος αυτός
είναι ζωγραφισμένος. Λέγεται, γι’ αυτό,
«γραμμένος οντάς».
Η στέγη είναι ξύλινη. Σκεπασμένη με πλάκες
από σχιστόλιθο, φολιδωτά τοποθετημένες. Οι στέγες
προεξέχουν 60-80 εκατοστά. Προστατεύουν έτσι
το επάνω πάτωμα από τη βροχή και ρυθμίζουν
τον ηλιασμό του σπιτιού, ανάλογα με την ώρα
της μέρας και την εποχή.
……………………………………………………………………………
(Θα συνεχιστεί)
।
Φωτογραφίες (από πάνω προς τα κάτω):
α. Άποψη της Πορταριάς, αρχές 19ου αι.
β. Βρύση στην πλατεία του Αγ. Νικολάου (Πορταριά)
από το προσωπικό μου αρχείο
γ. Σταγιάτες, η βρύση με την τούρκικη επιγραφή
από το προσωπικό μου αρχείο
δ. Μοναστήρι Αγίου Αθανασίου

Αναδρομές: Τα 24 Χωριά (ΕΡΤ 1, 1985)

..........Τα 24 Χωριά (1)
...............Στη μνήμη του Κίτσου Μακρή

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το ντοκιμαντέρ «Τα 24 Χωριά» προβλήθηκε από την εκπομπή
«Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» της ΕΡΤ 1 το 1985,
καθώς και τις δυο επόμενες χρονιές σε επανάληψη.

.
Έρευνα και κείμενο-σενάριο: Βασίλης Πολύζος
Σκηνοθεσία: Κώστας Φωτόπουλος
Δ/νση φωτογραφίας: Βαγγέλης Καραμανίδης
Μοντάζ: Κατερίνα Μαυροκεφαλίδου

.

Το κείμενο που έγραψα για την ταινία δημοσιεύτηκε
επίσης στο περιοδικό «ΤΑ ΑΓΡΟΤΙΚΑ», τεύχος 20ό,
Απρίλης-Μάης 1985, από όπου και οι εικόνες (επάνω).
Σημειώνω, ότι οι εικόνες αυτές είναι από το βιβλίο
του Κίτσου Μακρή ΗΛαϊκή Τέχνη του Πηλίου.
.

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη

του λαογράφου Κίτσου Μακρή
που η αμέριστη συνδρομή του

και οι πολύωρες συνεντεύξεις
που μου παραχώρησε στο 1985
στο σπίτι του στο Βόλο
στάθηκαν πολύτιμες
για τη δημιουργία της ταινίας.
Βασίλης Πολύζος 23.1.2011

«…το Πήλιο όρος, το πολυθρύλητο εις τους ποιητές, βουνό όχι τόσο υψηλό,
μήτε κορυφούμενο κωνικώς εις ύψος, αμή εκτεταμένο κατά μάκρος, ωσάν χτένι.
Αι άκραις του είναι κατάπυκναις από δένδρα μεγάλα όλο οξειές. Παρακάτω είναι
στολισμένο και με άλλα διάφορα δένδρα, μάλιστα με μεγάλους πλατάνους και
καστανιές… Πλειο παρακάτω είναι κατάφυτο από δένδρα διάφορα, κερασιές, μηλιές,
απιδιές, δαμασκηνιές, καρυδιές, συκές, αμπέλια και άλλα, μάλιστα από συκαμινές.
Μέσα εις αυτά τα κάρπιμα και επικερδή δάση φωλεύουν 24 χωριά…»
Δανιήλ Φιλιππίδη-Γρηγορίου Κωνσταντά, ΓΕΩΓΡΦΙΑ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ, Βιέννη 1791.
.............................................................................................
Τα 24 Χωριά (1)
του Βασίλη Πολύζου
(αποσπάσματα από το κείμενο)

Πότε ήρθαν τα 24 χωριά να φωλέψουν μέσα σ’ αυτά τα κάρπιμα
και επικερδή δάση;
Την εποχή της Φραγκοκρατίας υπάρχει η Άνω και Κάτω Δρυανούβαινα,
η Σωτήρα, ο Λαύκος και τα Λεκόνια ή Λεχώνια.
Και ένα πλήθος μοναστήρια χτισμένα από το δωδ’εκατο αιώνα και δώθε:
η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, η Παναγιά η Μακρυνίτισσα, η Παναγιά
η Πορταρέα, το Μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου, το Μοναστήρι της Ράουσας
και πλήθος άλλα. Γύρω τους μικροί οικισμοί, τα χαμόσπιτα των ανθρώπων
που δουλεύουν στα μοναστηριακά κτήματα.

1397. Πενήντα τόσα χρόνια πριν πάρουν την Πόλη, οι Τούρκοι
έχουν πατήσει κιόλας τη Θεσσαλία. Μα θα μείνουν στον εύφορο κάμπο.
Δεν ανεβαίνουν στα βουνά. Φτάνουν στα καρπερά κτήματα του Άνω Βόλου.
Αρπάζουν τον παράδεισο των Λεχωνιών. Χτίζουν φρούρια στο Γόλο ή Βόλο.

Το Πήλιο γίνεται καταφύγιο για τους κατατρεγμένους χριστιανούς.
Διωγμένοι από το φόβο των πειρατών, κι άλλοι από την καταπίεση
των Βενετσιάνων, και τώρα από το σπαθί και το χαράτσωμα του Τούρκου,
έρχονται εδώ: από το θεσσαλικό κάμπο, από τον Αλμυρό και τη Δημητριάδα,
από τ’ Άγραφα και την Εύβοια. Συνάζονται γύρω στα μοναστήρια.

«Όταν κυριεύθη ο τόπος αυτός από την κραταιάν βασιλείαν των Τούρκων
εσυνήχθησαν και έκτισαν οσπήτια οι άνθρωποι τριγύρω της Εκκλησίας
και ολίγον ολίγον εσυγκροτήθη αρκετή πόλις…»
Βίος Οσίου Γερασίμου (Δες, Γιάννη Κορδάτου, Η Επανάσταση
της Θεσσαλομαγνησίας στο 1821).

16ος αιώνας. Γένεση των χωριών του Πηλίου
…………………………………………………………………

(Θα συνεχιστεί)

νεοέλλην βιολιστής στην Oxford Street

νεοέλλην βιολιστής στην Oxford Street

...............................μέλος δώριον μελό
...............................εις μνήμην Μ.Μ.

όπως συνήθως
δεν ήμασταν εμείς
μα κάποιοι δανεικοί για την περίσταση
διαβάζαμε τα λόγια μας
γραμμένα σ’ αλλωνών βιβλία
σε χτεσινές εφημερίδες
σε φωτεινές οθόνες

δίπλα στις ζαρντινιέρες
με τα ξενιτεμένα τροπικά λουλούδια
καπνίζαμε νωχελικά τσιγάρα
πίναμε αφέψημα darjeeling
με γεύση λεμονιού

.
― γυμνόστηθες παρθένες
μαζεύουν τον ανθό πριν βγει ο ήλιος
είπε ο Harry

.

όπως συνήθως
κρατούσαμε τις μέρες μας ακίνητες
παρατηρώντας άγνωστους δρομείς
συνήθων αποστάσεων
να περνούν σε διώροφα λεωφορεία
και να μας γνέφουν
δείχνοντας προς το σκονισμένο πάρκο
προς τις λιμνούλες με τ’ ανόρεχτα πουλιά
προς τα παιδιά που παίζαν φούτμπολ
μ’ έναν ξεθωριασμένο μπέκαμ στη φανέλα
προς τις πωλήτριες του απομεσήμερου
με τον συνήθη πρόθυμο οργασμό
σε κόκνι ή σουαχίλι

όπως συνήθως
ώρα νεκρόδειπνου ακριβώς
όπου σήμαναν οι καμπάνες της Αγίας Mary-le-Bow
with a dead sound
μπήκε στη σάλα του ξενοδοχείου
ο πεθαμένος βιολιστής από το Μεσολόγγι
-δισέγγονος του Θανασάκη Μπαταριά
κατά μιαν εκδοχή-
χρόνια πλανόδιος στην ερημιά
έξω από τα Selfridges
με τα φτερά χαμένα
σ’ αναθυμιές και πόθους ωκεανούς
κι έπαιξε λόφους με θυμάρι και φλησκούνι
κι έπαιξε τον αμάραντο
και το μελισσοβότανο

― η μάνα του κι η θυγατέρα του
είπε ο Harry
μάζεψαν το δοξάρι του
με το στερνό του βόγγο απ’ τα νερά
πριν ξημερώσει

Βασίλης Πολύζος, νεοέλλην βιολιστής στην Oxford Street,
ένα ποίημα από το βιβλίο
μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ* και άλλα αμφίδρομα
εκδ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008

At the Blackfriars Bridge, photo by Vassilis Polyzos 2002

St Mary-le-Bow, London (2nd photo above)

Σημείωση:
Το ποίημα θα περιληφθεί επίσης στη σχεδιαζόμενη
για έκδοση (οψέποτε) συλλογή με τίτλο
«Οι διηγήσεις του Αιμιλίου Βλόγερ»

άμωμοι εν οδώ?

.

άμωμοι εν οδώ?

.

Τρεις μέρες μετά τον αδόκητο χαμό του
τον συνάντησα τυχαία κατά το σούρουπο
στην οδό Φθίας έξω απ’ το ερειπωμένο τρίπατο
να διαβάζει τα ενοικιαστήρια.
Τίποτα το παράξενο, αναλογίστηκα,
τα σπίτια πέταξαν τόσους νεκρούς στο δρόμο.

.

―Πως από δω, Αιμίλιε, του είπα, σ’ είχαμε αφήσει
πριν από τόσα χρόνια στην οθόνη της «Τιτάνιας»
το βράδυ εκείνο πού ’πιασε ανεμόβροχο
και κόπηκε η ταινία στο δέκατο επεισόδιο
του Φου-Μαντσού εναντίον του Κιτρίνου Δράκοντος.
Θυμάμαι, βγήκαμε στην παραλία αλαφιασμένοι
προσέχοντας να μη βουλιάξουμε στα μουχλιασμένα φώτα
ο Αιμίλιος, είπαμε, έμεινε να δει το τέλος.
.

Με κοίταξε πίσω απ’ την κάμερα
ρυθμίζοντας το βάθος της ομίχλης.
―Δυστυχώς, είπε, ο χρόνος ταξιδεύει
με την πλάτη γυρισμένη προς το σκηνοθέτη.
Δεν μπόρεσα ποτέ να πάρω
ένα πλάνο κοντινό στο πρόσωπό του.

.

Βασίλης Πολύζος, άμωμοι εν οδώ?
DIZZILAND, εκδ. Εριφύλη 2001
.

Ο Αιμίλιος στην οθόνη της «Τιτάνιας»
φωτογραφία: Studio C

χωρισμός

χωρισμός

αφιέρωση

.

έμειναν οι πατημασιές μας

στη σκόνη της άδειας κάμαρας

το λιγοστό μουντζουρωμένο φως

που δεν πρόφτασε να δραπετεύσει

όταν κατεβάσαμε τις γρίλιες

κι ένα ανάερο δαχτυλίδι

απ’ τον καπνό του τελευταίου τσιγάρου

σαν το μηδέν ενός φιδιού

που δαγκώνει την ουρά του

.

χωρισμός, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια 1999

Βασίλης Πολύζος, από τα ποιήματα του Στρέφη (1983 - 1986): Πεζοτράγουδο

Πεζοτράγουδο

Θ’ αφήσω σήμερα τη μερσεντές διακόσια ογδόντα
στο Φίλιππα τον οδηγό
να πάει βόλτα τα παιδιά και την κυρά του.
Τις επισημότητες στο βάθος τις βαριέμαι.

Θα πάρω το κατσαριδάκι. Θα φορέσω
το ξέβαφο μπλουτζίν, πουκάμισο μπαμπακερό, τα μοκασίνια
κι ένα ατημέλητο φουλάρι στο λαιμό. Έτσι θα νιώσω
σχεδόν τηνέιτζερ, σχεδόν επαναστάτης.

Απ’ τα Εξάρχεια θα περάσω. Θα κορνάρω
έξω από τα παλιά τα στέκια.
Για να με δούν οι σύντροφοι να καταλάβουν
πως μ’ αδικούν σα λένε ότι τάχα έχω αλλάξει.
.

(Αργότερα μπορεί και να βρεθώ στου Απότσου ή στου Ορφανίδη
να κουβεντιάσω λίγο Μάρξ, λίγο Αλτουσσέρ
με δυο παλιόφιλους απ’ το Παρίσι που όλο αυτά σκαλίζουν।)

.
Το βράδυ βέβαια θα πλήξω στον Αστέρα.

Ή στη δεξίωση του μόδιστρου στην Κηφισιά.
Σ’ ένα απ’ τα δυο θα πάω δε γίνεται αλλιώς.
Κι ας μη μιλάμε τώρα
για την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας.
Τέτοια κλισέ τα ’χω από χρόνια ξεπεράσει.

Πεζοτράγουδο, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

Δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο έντυπο «ο στρέφης», τχ 3, Μάρτης 1983

Περιλήφθηκε στο βιβλίο «Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια»

του Βασίλη Πολύζου
που εκδόθηκε από το Ιδεόγραμμα-Εριφύλη στα 1999

Βασίλης Πολύζος, Από τα ποιήματα του Στρέφη: Αδέξιο Σονέτο

Αδέξιο Σονέτο

αφιερωμένο εξαιρετικά στην Κάτια, τη Λένα,
την Ασπασία, την Ελένη, το Γιώργο, το Χρήστο,
το Μιχάλη, το Στέλιο και τα άλλα παιδιά του "Στρέφη"
όπου κι αν βρίσκονται
και βέβαια στα Εξάρχεια και στον Στρέφη
που είναι πάντα εκεί
Βασίλης Πολύζος

Ανάμεσα φραπέ και γκολουάζ στο Ντόλτσε
κουβεντιάζοντας Κόπολα και Σπίλμπεργκ
παλιά καουμπόικα, Εμπειρίκο και Καχτίτση
-κι ενίοτε, ακροθιγώς, σημειωτική-
νιώθει πως πλέον ωρίμασε ιδεολογικά
πως οι ορίζοντές του διευρύνθυκαν στο έπακρον.

Τηρεί μια στάση κριτική। Αναβαθμίζει

τους μαρξισμούς του, παίρνοντας υπόψη
Μπομπ Ντύλαν, Αξελό κι Άγιο Φραγκίσκο
την τεχνολογική επανάσταση του δύο χιλιάδες
και τις αδυναμίες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Κι όλο μακραίνει απ’ τους παλιούς συντρόφους
των λαϊκών αγώνων που δουλεύουν
στη βάση, ακαταξίωτοι, όπως πάντα.

Αδέξιο Σονέτο, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου।

Δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο έντυπο «Ο Στρέφης»., τχ 16, Ιούλης 1986
Περιλήφθηκε στο βιβλίο «Επιλογοι και άλλα Κεκραγάρια»
του Βασίλη Πολύζου
που εκδόθηκε από το Ιδεόγραμμα-Εριφύλη στα 1999