Capitis Diminutio Maxima

Capitis Diminutio Maxima
στην Angela Carter in memoriam

ας μην τα ρίχνουμε όλα στο φεγγάρι

κάποτε φυσάει άνεμος των τρελών
αποβροχάρης (ως ελέχθη)
και τότε ανοίγουν οι πυλώνες
στις παλαιές ξυλογραφίες
κι οι άγγελοι στις τέσσερεις γωνιές
σαλπίζουν ανεπιστρεπτί
το σιωπητήριο του φωτός

σ’ αυτό το δρόμο
το χαρτί είναι ψυχρό σα χιόνι
ξεχασμένο στη σιωπή του
μάταια προσπαθούμε να διαβάσουμε
τα κλειστά παντζούρια
τις ταμπέλες των μαγαζιών
με τα μισά τους γράμματα σβησμένα
τα προσωπεία στους τοίχους
άδεια από γέλιο ΄
ένα χέρι τεντωμένο στο γιατί

κάπου ακούγεται ένα βιολί
σκεπασμένο μ’ αγριόχορτα

θα περάσει λοιπόν ο ζητιάνος
που φόραγε γυαλιά συρμάτινα
κρατώντας ένα βιβλίο
με αποφόρια ποιημάτων

Βασίλης Πολύζος
Capitis Diminutio Maxima
από τη συλλογή προς ρωμαίους
© Βασίλης Πολύζος 2002-2003

video
ο Βασίλης Πολύζος διαβάζει το ποίημα
Capitis Diminutio Maxima
ανάγνωση 5 Νοεμβρίου 2014

Marion

πρωινοί καθαρμοί

                                             αφιέρωση ex tunc

ήταν άλλο ταξίδι οληνύχτα

ο αγέρας έριχνε πάνω στο τζάμι της σοφίτας

δέκα πορφυρά φωνήεντα

ήταν άλλες ώρες γεμάτες έρωτα

o joy to joyce o bread to brendan

η Mάριον ιρλανδέζα πόρνη

βαφτισμένη Coleen

πιάνεται από τα κάγκελα του κρεβατιού

σε πόζα darkglencomehither

βγάζοντας τη γλώσσα crème de la crème

στους αγίους πάτρικ και κολόμπα

vola vola colomba

κρατώντας τη νάρκη πρόχειρα φιμωμένη

με τη φτέρνα

οληνύχτα ο αγέρας έριχνε πάνω στο τζάμι

ένα μαύρο φωνήεν

επίκειται

επίκειται

φάνηκαν οι πηγές της αβύσσου

χάθηκαν οι εράσμιες λέξεις

αύρα ζέφυρος φόρμιγξ τέττιξ

χάθηκαν οι πιλοτικές ημέρες

του έαρος

οι πρωινοί καθαρμοί των πελαργών

the morning ablutions of the poets

Βασίλης Πολύζος, πρωινοί καθαρμοί

από το βιβλίο

μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*

και άλλα αμφίδρομα

ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008

Marion, εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2012

Tourist, ένα ποίημα του Felix Morisseau Leroy (Moriso Lewa)

Félix Morisseau-Leroy
Tourist

 

Tourist, don't take my picture

Don't take my picture, tourist

I'm too ugly

Too dirty

Too skinny

Don't take my picture, white man

Mr. Eastman won't be happy

I'm too ugly

Your camera will break

I'm too dirty

Too black

Whites like you won't be content

I'm too ugly

I'm gonna crack your kodak

Don't take my picture, tourist

Leave me be, white man

Don't take a picture of my burro

My burro's load's too heavy

And he's too small

And he has no food here

Don't take a picture of my animal

Tourist, don't take a picture of the house

My house is of straw

Don't take a picture of my hut

My hut's made of earth

The house already smashed up

Go shoot a picture of the Palace

Or the Bicentennial grounds

Don't take a picture of my garden

I have no plow

No truck

No tractor

Don't take a picture of my tree

Tourist, I'm barefoot

My clothes are torn as well

Poor people don't look at whites

But look at my hair, tourist

Your kodak's not used to my color

Your barber's not used to my hair

Tourist, don't take my picture

You don't understand my position

You don't understand anything

About my business, tourist

"Gimme fie cents"

And then, be on your way, tourist.

Tourist
ένα ποίημα του Αϊτινού ποιητή
Félix Morisseau-Leroy (Feliks Moriso-Lewa)
(1912 – 1998)
Μετάφραση από τα Κρεολέζικα τηςΑϊτής:
Jack Hirschman

Creole Percussions
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2014

The Grass is Always Singing for Doris / a requiem

Doris Lessing
Fable

“When I look back I seem to remember singing.
Yet it was always silent in that long warm room.

Impenetrable , those walls , we thought,
Dark with ancient shields.  The light
Shone on the head of a girl or young limbs
Spread carelessly. And the low voices
Rose in the silence and were lost as in water.

Yet, for all it was quiet and warm as a hand,
If one of us drew the curtains
A threaded rain blew carelessly outside.
Sometimes a wind crept, swaying the flames,
And set shadows crouching on the walls,
Or a wolf howled in the wide night outside,
And feeling our flesh chilled we drew together.

But for a while the dance went on -
That is how it seems to me now:
Slow forms moving calm through
Pools of light like gold net on the floor.
It might have gone on, dream-like, for ever.

But between one year and the next  – a new wind blew ?
The rain rotted the walls at last ?
Wolves’ snouts came thrusting at the fallen beams ?

It  is so long ago.
But sometimes I remember the curtained room
 And hear the far-off youthful voices singing.”

Doris Lessing
Fourteen Poems
Scorpion Press 1959

αφιέρωση

Το "Ηλιακό Ποδήλατο" και ο Seamus Heaney / Wheels within Wheels!

Το "Ηλιακό Ποδήλατο" και ο Seamus Heaney
του Βασίλη Πολύζου

Δαιμονικό παιδί, δαιμονικό χιούμορ-πνεύμα.
Ποίηση.
Ποιητής.

 Όταν δημοσιοποιήθηκε το όνομα του
για το νόμπελ λογοτεχνίας στα 1995
όλοι έψαχναν να τον βρουν.
Δημοσιογράφοι και λοιποί της σοβαροφάνειας.
Και της επιφάνειας.
 Άφαντος για μέρες.
 Έκανε διακοπές στην Καλαμάτα!
(αν θυμάμαι καλά).

Κυρίες και Κύριοι:
Ο Μεγάλος Σέημους!
Seamus the Famous, οπως είπα με άλλη ευκαιρία.

(ιδού εγώ Seamus the Famous

φυσιοδίφης επί ξύλου κρεμάμενος
αναμνήσεις προκάτ άνοιξης)

Παιδί σκανταλιάρικο στα πενήντα του.
(Και στα εξήντα και στα εβδομήντα του)!

Seeing Things.1991.
Wheels within Wheels!
Με ένα ποίημα
ανεβάζει το ποδήλατο στον Ελικώνα της Ποίησης.
Το στήνει ανάποδα, upside down.
Γυρίζει με το χέρι το πεντάλι.
Όλο και πιο γρήγορα.
Όλο και πιο γρήγορα!
Οι ρόδες γίνονται αχνός που σφυρίζει!!
Πετάει στον πίσω τροχό μια πατάτα!!!
Κι η ρόδα τού γυρίζει στα μούτρα ψιλόβροχο τον πατατοπουρέ!

Στο ποίημα του Seamus Heaney Wheels within Wheels
από τη συλλογή Seeing Things ένιωθα μια δυσεξήγητη
σχέση (wishful thinking?) με το Ηλιακό μου Ποδήλατο,
τον καιρό που το κατασκεύαζα.

Στην αντί επιλόγου επεξηγηματική ΣΗΜΕΙΩΣΗ που έγραψα για
το ΗΛΙΑΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ (σελ. 63 στην έκδοση από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
2003, δείτε ολόκληρο το κείμενο της σελίδας αυτής παρακάτω)
ανέφερα μεταξύ άλλων και τα εξής:

   «Για τον φιλομαθή αναγνώστη θα πρέπει να επισημάνω εδώ
   τη σχεδόν ενορατική προαναγγελία του ηλιακού ποδηλάτου
   από τον ποιητή Seamus Heaney (“Wheels within Wheels”):

                 
                   I loved the disappearance of the spokes,

                   The way the space between the hub and rim

                   Hummed with transparency. If you threw

                   A potato into it, the hooped air

                   Spun mush and drizzle back into your face.»

Είχα εκείνη την εποχή στα χέρια μου τον ογκώδη τόμο
“Seamus Heaney – Opened Ground – Poems 1966-1996”
από  τις εκδόσεις Faber & Faber (1998) με ποιήματα του
μεγάλου αυτού Ιρλανδού ποιητή από τις συλλογές-εκδόσεις
Death of a Naturalist, Door into the Dark, Wintering Out,
Stations, North, Field Work, Station Island, The Haw Lantern,
Seeing Things και The Spirit Level, καθώς και μερικά ακόμη
ποιήματα επιλεγμένα από τον ίδιο τα οποία δεν είχαν
περιληφθεί μέχρι τότε στα εκδοθέντα βιβλία του.


την περασμένη Παρασκευή, 30 Αυγούστου,
ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι
ο φίλος μας
ο  Seamus Heaney

opened ground?

death of a naturalist?

μα είναι πάντοτε εδώ
δίπλα μας

seeing things

Β.Π.  4/9/2013

υ.γ.
ποιος άλλος παρά ένα παιδί
θα προσπαθούσε
ένα perpetuum mobile (στιγμιαίο!)
διαβάζοντας το ποίημα του Heaney?(video)

______________________________________________________

                                                 ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Το ηλιακό ποδήλατο, μέσο μεταφοράς, ψυχαγωγίας και εκφοράς 
των Διζιλανδίων, σχεδιάστηκε και  κατασκευάστηκε από τον
Αιμίλιο (Μάρτης του 2001 – Φλεβάρης του 2002). Αναφορά
στον εφευρέτη και την επινόησή του (η οποία, σημειωτέον,

στερείται σκελετού) γίνεται στο βιβλίο DIZZILAND («έξοδος»):

                       ...ζεύει κάθε πρωί δυο ρόδες ήλιο

                          στο κρεβάτι του

                          πιάνει τα γκέμια, σπιρουνίζει

                          τ’ άξιο άτι του

                          πετάει πάνω απ’τη μουδιασμένη πόλη

                         ορθοπεταλιά...

Για τον φιλομαθή αναγνώστη θα πρέπει να επισημάνω εδώ
τη σχεδόν ενορατική προαναγγελία του ηλιακού ποδηλάτου
από τον ποιητή Seamus Heaney (“Wheels within Wheels”):

               I loved the disappearance of the spokes,

               The way the space between the hub and rim

               Hummed with transparency. If you threw

               A potato into it, the hooped air

               Spun mush and drizzle back into your face.

Και βέβαια δεν θα αποσιωπήσω τις ερωτικές επικλήσεις
της Gillian Allnutt (“Ode”):

               I swear by every rule in the bicycle

               owner’s manual

               that I love you…

               O my trusty steed

               my rusty three-speed,

               I would feed you the best oats

               if  oats

               were applicable.

                                                            Β.Π. Μάρτιος  2002

                                 

                                                                 


                                                         63

_________________________________________________________________                                                          

                    Wheels within Wheels

                                         I

The first real grip I ever got on things
Was when I learned the art of pedalling
(By hand) a bike turned upside down, and drove
Its back wheel preternaturally fast.
I loved the disappearance of the spokes,
The way the space between the hub and rim
Hummed with transparency. If you threw
A potato into it, the hooped air
Spun mush and drizzle back into your face;
If you touched it with a straw, the straw frittered.
Something about the way those pedal treads
Worked very palpably at first against you
And then began to sweep your hand ahead
Into a new momentum -- that all entered me
Like an access of free power, as if belief
Caught up and spun the objects of belief
In an orbit coterminous with longing.

                                       II

But enough was not enough. Who ever saw
The limit in the given anyhow?
In fields beyond our house there was a well
("The well" we called it. It was more a hole
With water in it, with small hawthorn trees
On one side, and a muddy, dungy ooze
On the other, all tramped through by cattle).
I loved that too. I loved the turbid smell,
The sump-life of the place like old chain oil.
And there, next thing, I brought my bicycle.
I stood its saddle and its handlebars
Into the soft bottom, I touched the tyres
To the water's surface, then turned the pedals
Until like a mill-wheel pouring at the treadles
(But here reversed and lashing a mare's tail)
The world-refreshing and immersed back wheel
Spun lace and dirt-suds there before my eyes
And showered me in my own regenerate clays.
For weeks I made a nimbus of old glit.
Then the hub jammed, rims rusted, the chain snapped.

                                       III

Nothing rose to the occasion after that
Until, in a circus ring, drumrolled and spotlit,
Cowgirls wheeled in, each one immaculate
At the still centre of a lariat.
Perpetuum mobile. Sheer pirouette.
Tumblers. Jongleurs. Ring-a-rosies. Stet!


Seamus Heaney
Wheels within Wheels
a poem from the collection Seeing Things
Faber & Faber (1991)


_____________________________________________________

εικόνα τίτλου:
το ηλιακό ποδήλατο
όπως το φαντάστηκε
και το ζωγράφισε
ο Θανάσης Κοσμίδης
για το εξώφυλλο του βιβλίου