Ο Βασίλης Λαλιώτης παρουσιάζει το βιβλίο ποίησης «Ηλιακό Ποδήλατο» του Βασίλη Πολύζου

Στοά του Βιβλίου, 5 Μαϊου 2004.

 Όπου ο Βασίλης Λαλιώτης,
προεξάρχων του συσταθέντος εκεί πάνελ,
μοιράζει μπάλα και εν προκειμένω δίδει τον λόγον
στον (μεταστάντα πλέον πλην αθάνατον) Θανάση Κοσμίδη
και εν συνεχεία τον αναλαμβάνει εκθύμως και πάλιν ο ίδιος
εν μέσω χειροκροτημάτων,
δια να μαρτυρήσει περί ενός Ηλιακού Ποδηλάτου
κινουμένου εις το Μεταίχμιον της στιχουργικής τέχνης,
προσέτι δε δια να απαγγείλει σχετικόν ποίημα!!!
Ταύτα δε πάντα και άλλα τινα (περί των οποίων εν ευθέτω χρόνω)
συνέβησαν κατά τας προαναφερομένας ημεροχρονολογίαν και τοποθεσίαν
περί ώραν ενάτην εσπερινήν, συμπαρισταμένων και των εγκρίτων
Νίκης Ζορμπά και Νικολάου Δεληβοριά
μετά του κατασκευαστού Αιμιλίου,
καθώς και του επιδραμόντος και περιεστώτος λαού,
δια την κατά κόσμον καθέλκυσιν του προαναφερθέντος στιχοποδηλάτου!
Εγράφη δε το παρόν και ανηρτήθη μεσούντος του μηνός Απριλίου,
έτει δισχιλιοστώ και δεκάτω και έκτω,
προς τέρψιν της ευγενείας Σας.
 Έρρωσθε!

literate haiku

literate haiku

a bitch on the beach
devouring murakami?
kafka anytime!

©Βασίλης Πολύζος 7.4.16

εικόνα
haiku
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2005

Ο Κώστας Κρεμμύδας παρουσιάζει την «Κρεολή Σελήνη» του Βασίλη Πολύζου.

ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΩΡΑ !
Στοά του Βιβλίου – 28 Απριλιου 2011, ώρα βραδινή.

Ο Κώστας Κρεμμύδας
στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Κρεολή Σελήνη»
του Βασίλη Πολύζου
(εκδ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2010)

Στο πάνελ: Δημήτρης Παπαχρήστος, Μαρία Ροδοπούλου,

Κώστας Κρεμμύδας, Μηνάς Ταταλίδης.

Ο Βασίλης Χατζηιακώβου παρουσιάζει τις «Αναμνήσεις Προκάτ Άνοιξης» του Βασίλη Πολύζου

ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΩΡΑ !
Στοά του Βιβλίου - 7.2.2007, ώρα βραδινή.

Ο ανυπέρβλητος Βασίλης Χατζηιακώβου παρουσιάζει ευσχημόνως 

τις «Αναμνήσεις Προκάτ Άνοιξης» του Βασίλη Πολύζου που είχαν 

εκδοθεί από την «Απόπειρα» μερικούς μήνες πριν.

Επίσης στο πάνελ (από αριστερά): η Νίκη Ζορμπά, η Έλενα Κυρίτση,

ο Σταύρος Σταυρόπουλος και ο Μηνάς Ταταλίδης.

Με λίγη υπομονή, θα τους απολαύσουμε σύντομα!

Rap 'Ημουν Εκεί

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΕΤΗ
ΤΟΥ ΡΑΠΕΡ ΠΡΟΣΦΥΓΑ ΠΟΥ
ΕΧΑΣΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΕΠΕΖΗΣΕ

κι εγώ ήμουνα φίλε μου εκεί

όταν πέρασε η Αντζελίνα Τζολί
yes man ήμασταν όλοι εκεί
you an’ me an’ my best friend Αλή
όταν περασε η Αντζελίνα Τζολί
και δακρύσαμε όλοι μαζι
you an’ me an’ my brother Αλή
γιατί  εγώ ήμουν φιλε μου εκεί
όταν πέρασε η Αντζελίνα Τζολί
yes man ήμασταν όλοι εκεί
you an’ me an’ my best friend Αλή
όταν περασε η Αντζελίνα Τζολί
και δακρύσαμε όλοι μαζι
you an’ me an’ my brother Αλή

(repeat ad lib)

©Βασίλης Πολύζος 2016

Ο τρελαγέρας

Ο τρελαγέρας*

Εψές το βράδυ ο τρελαγέρας

πήρε τη λεύκα παραμάσκαλα

και με το χάραμα της μέρας

ξάπλωσε τη μουριά τ’ ανάσκελα.

Και με τις πρώτες ηλιαχτίδες

σ’ έβγαλε άρον άρον στο μπαλκόνι σου

κι έλυσε τις χρυσές κοτσίδες

και τη μαλαματένια ζώνη σου.

Έπαιξε ούτι και ταμπούρλο

για να μην κλαίει στην κούνια η κόρη σου

κι ως με τις εκκλησιάς τον τρούλο

ανέβασε το μισοφόρι σου.

Άρπαξε τις κρυφές σου σκέψεις

και τ’ ατλαζένιο σου πουκάμισο

κι ήσουν, γλυκιά μου, αν το πιστέψεις

καθώς η Εύα στον Παράδεισο.

Κι ήταν τα στήθια σου άσπρα ρόδια

―λεύτερα από μετάξι και λινό―

κι ανάμεσα στα δυο σου πόδια

θαρρείς πως έλαμπε η πανσέληνο.
________________________

* αγροτικό στριπτίζ, ατελώς ομοιοκατάληκτο

Βασίλης Πολύζος
Ο τρελαγέρας
από το βιβλίο Επίλογοι και άλλα Κεκραγάρια
Εριφύλη 1999

χαρταετός
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2014

ΠΡΟΡΡΗΣΗ

ΠΡΟΡΡΗΣΗ
Μετά από κάμποσα χρόνια το πιο συγκλονιστικό λογοτεχνικό έργο
θα γραφτεί από κάποιο προσφυγάκι που αντίκρισε την αλήθεια
της Ευρώπης στη λάσπη της Ειδομένης.

Β.Π. 10.3.2016

Συγκρατημένη Ελεγεία

ΣΥΓΚΡΑΤΗΜΕΝΗ ΕΛΕΓΕΙΑ

παρακαλώ μη θρηνείτε άσκοπα
για τα ποιήματα
που απέθαναν
εντός παλαιών βιβλίων
άνθη εφήμερα με ανεπαίσθητη ευωδιά
κιτρινισμένου φύλλου
τινά εξ αυτών μάλιστα
έχουν ακόμη στο πατάρι
την άσεμνη επαφή και την παραμυθία
μεταξωτού σελιδοδείκτου
που όμως τυχαία βρέθηκε εκεί
στο ξεχασμένο διάβασμα
της φιλτάτης Ματθίλδης Σεράο
προτού χτυπήσει το αναπάντητο κουδούνι

©Βασίλης Πολύζος 2016

εικόνα
go all the way
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2014

γ ι α π ω ν έ ζ ι κ ο

γιαπωνέζικο

το όρος Φούτζι
ώδινε και έτεκε
βουνίσιο χάικου
©Βασίλης Πολύζος 2016

εικόνα
Samurai
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2005

Τα Λαϊκά / ΚΑΣΤΕΛΛΑ

ΚΑΣΤΕΛΛΑ

στο μεταξύ τόσοι και τόσοι γράψανε τον πόνο
μ’ ένα σπαθί πάνω σ’ ανθρώπινα κορμιά
κι ας φύσαγε ο άνεμος έλεος έλεος έλεος
κι εσύ πηγαίνοντας με τον ηλεκτρικό στον Πειραιά
βάζεις στα διπλανά καθίσματα που έτυχε να είναι άδεια
τους οικείους νεκρούς σου για μια κουβεντούλα καθ’ οδόν
μαζί κι ένα αόρατο στεφάνι από μοβ και χρυσαφιά λουλούδια
αλλά και τι να πεις και τι να σου απαντήσουν
έχουν κι ετούτοι βαρεθεί τα χιλιοειπωμένα
γυρίζεις και διαβάζεις με τα μάτια αμίλητα
τις πολυκατοικίες με τις αταξίδευτες βεράντες
που μόλις και μετά βίας χωράν ένα περαστικό ρεμπέτικο
μα όπως και να το κάνουμε είναι ωραία η ζωή
φτάνει να ’χουμε την υγειά μας και χρόνια πετούμενα στο φως
θυμάσαι τώρα και τον τυχερό που κέρδισε πρωτοχρονιά
εκείνο το δυαράκι στο λαχείο συντακτών
κι έτσι βολεύτηκε ο καημένος οικογενειακώς
είναι καλό να βρίσκει η τύχη αυτόν που το ’χει ανάγκη
πάνε σου λεν οι μέρες που χαμογελούσαμε μα ο κόσμος
δεν άλλαξε και τ’ αγριόχορτα στο ξέφραγο το οικόπεδο
έχουνε να σου ψιθυρίσουν ένα θρόισμα μισοξεχασμένο
λες έτσι είναι η ζωή πάντοτε κάτι δίνεις κάτι παίρνεις
κάποτε θ’ ανασάνουμε μπορεί και μια απ’ αυτές τις μέρες
και πόσο χρονώ θα ’ταν τώρα η ξαδερφούλα η μικρή του Σπύρου
που ’παιζε με τα κύματα στο λιμανάκι της Καστέλλας
στο μεταξύ τόσοι και τόσοι γράψανε μ’ ένα σπαθί τον πόνο
πάνω σ’ ανθρώπινα κορμιά κι ας τραγουδούσε ο άνεμος
έλεος έλεος έλεος

ΚΑΣΤΕΛΛΑ
©Βασίλης Πολύζος 27.2.2016
Από το κομπολόι ποιημάτων «Τα Λαϊκά», 2015-2016.

ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ;;;

ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ;;;

- ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, Αιμίλιε;
- πάω στοίχημα, ότι κρύβεται στις γενικότητες!

©Βασίλης Πολύζος “entertainments” 2016

ΥΠΕΡ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΥΠΕΡ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑΣ

Η Ορθογραφία υποχρεώνει τις Λέξεις 

σε συνεχή Ορθοστασία.

Αποτέλεσμα;

Πιάνονται τα πόδια τους.

Νιώθουν σκοτοδίνη.

Επιβαρύνουν τις φλέβες τους.

Κινδυνεύουν να πάθουν πλατυποδία.

Ενδεχομένως και πτώση σπλάχνων

Πράγματα απαράδεκτα!

Πού ζούμε, τέλος πάντων;

Αντίθετα η Ανορθογραφία:

Διδάσκει ανεξαρτησία χαρακτήρος.

Ευνοεί τις πρωτοβουλίες.

Αναδεικνύει το Πνεύμα

Και όχι το Γράμμα.

Επιτρέπει στις Λέξεις:

Να αυτοσχεδιάζουν.

Να κάνουν το κέφι τους.

Να αλλάζουν εμφάνιση.

Να καταργούν σύμφωνα.

Να παίζουν με τα φωνήεντα.

Να αποφεύγουν τη μονοτονία.

Να είναι χαλαρές και άνετες.

Η Ανορθογραφία Απελευθερώνει!

©Βασίλης Πολύζος 2016

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο / 2.2.16

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο
2.2.16
στα μέρη αυτά δε θα γυρίσω θα τους κάνω ένα μνημόσυνο ή θα μου
κάνουν ένα μνημόσυνο δε θα περάσω ξανά μ’ εκείνο το αργόσυρτο
θεσσαλικό τρένο την πόστα και πώς θα ήταν δυνατόν δε θα υπάρχει
πια η πέτρα με τις καφετιές φλέβες που την έβαζα σημάδι θα σε
θυμηθώ έλεγα όταν ξαναπεράσω κι έλεγα ψέματα και δεν υπάρχει
η μάνα μου με το βλέμμα όλο φροντίδα που όσο το είχα δεν το
λογάριαζα πίστευα πως ήταν αθάνατη ούτε ο καπνός υπάρχει και το
τρεμούλιασμα του μεσημεριού πάνω απ’ τα στάχυα ούτε οι φίλοι που
σβήναμε το απουσιολόγιο εξάλλου είναι από καιρό που έχω φύγει
αιώνες θα έλεγα είμαι ο προδότης των πατρίων και τι κέρδισα
εις μάτην τον βίον εδαπάνησα μακριά από τις μολόχες και τα
αγριόχορτα και τις χελώνες μακριά από τη ζεστή βροχή στο λασπερό
δρομάκι με τους γερτούς φράχτες  το χώμα έχει γίνει σκληρό κι ο
κόσμος χωρίς πεταλούδες χωρίς γούρνες με νερό χωρίς χελιδονάκια
από κάτω σα μπαμπάκι κι από πάνω σαν τηγάνι χωρίς φωνές
χωρίς ηχώ και αντήχηση εεε οοο μ’ ακουουους δώσ’ μου είπα
τη διαδρομή που ήξερα μη με αποστρέψεις από αυτά που γνώρισα
σ’ αυτά πιστεύω εις τους αιώνας των αιώνων στις νεροσυρμές πιστεύω
και στις πλακουτσές κοιλιές των καβουριών πιστεύω όταν τα σηκωνεις
από το ποτάμι και τυλίγουν απαλά τα ποδαράκια τους στο δάχτυλό σου
και στις καστανιές πιστεύω και στην πασχαλίτσα μαρουδίτσα
που τη λέγαμε κωλοφωτιά πιστεύω και στ’ αγκάθια της τριανταφυλλιάς
πιστεύω και στο φίδι του κάμπου πιστεύω που ανέβηκε ξημέρωμα
στα βυζιά της λεχώνας που είχε ξαπλώσει ανέμελα στα χλωρά
καλαμπόκια και της βύζαξε το γάλα χωρίς να την πειράξει πιστεύω
και στη σαρμανίτσα με το μωρουδάκι πιστεύω και στη μπομπότα
πιστεύω και στη δροσιά του αχυρώνατον αλωνάρη με τη μικρή
ξαδέρφη μου τη λουκία πιστεύω αμήν
©Βασίλης Πολύζος «Κείμενα 2016» 2.2.2016

εικόνα
το παιδικό λεύκωμα του ήλιου
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2015

ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

τιμή και δόξα στο σταματημένο το ρολόι
στο σταθερό και σοβαρό του χαρακτήρα
δε σέρνεται αιχμάλωτο πίσω απ’ το χρόνο
μα ο χρόνος στέκεται γονατιστός στους δείχτες του

 σε όποια χώρα κι αν βρεθεί σε όποιον τόπο
δείχνει την ώρα αλάθευτα με απόλυτη ακρίβεια
δύο φορές ανελλιπώς κάθε μερόνυχτο
σιχαίνεται την κούφια φλυαρία του τικ τακ
και την ανοησία της κυκλικής ρουτίνας
δεν δίνει συμβουλές δεν επιβάλλει δράσεις
το άσκοπο των προγραμματισμών γνωρίζει
 έχει κατανοήσει το μηδέν της κίνησης

©Βασίλης Πολύζος 2016

ΜΑΓΚΙΚΟ

ΜΑΓΚΙΚΟ

Καρδιά μου υπόμενες
μέρες αγκόμενες
πρωινά ατσίγαρα
που ώρες κυνήγαγα
τύχη στον έρωτα
απ’ τ’ αξημέρωτα.

Το ‘παιζες τρίλιζα
κι εγώ σου σφύριζα
τραγούδι σέρτικο
μέγκλα ρεμπέτικο
κι όμως ξεστράτισες
και μ’ απαράτησες.

Δε σου ξηγήθηκα
μικρή μου ανήθικα
μα αφού δε μίλησες
κι άλλονα φίλησες
με παν στα τάρταρα
οσιομάρτυρα.

Από το κομπολόι ποιημάτων «Τα Λαϊκά»
©Βασίλης Πολύζος 2015

φωτο
Βασίλης Πολύζος (προ αμνημονεύτων)

24 Ιανουαρίου Μνήμη Θόδωρου Αγγελόπουλου

24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΜΝΗΜΗ ΘΟΔΩΡΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

άμωμοι εν οδώ

Τρεις μέρες μετά τον αδόκητο χαμό του
τον συνάντησα τυχαία κατά το σούρουπο
στην οδό Φθίας έξω απ’ το ερειπωμένο τρίπατο
να διαβάζει τα ενοικιαστήρια.
Τίποτα το παράξενο, αναλογίστηκα,
τα σπίτια πέταξαν τόσους νεκρούς στο δρόμο.

―Πως από δω, Αιμίλιε, του είπα, σ’ είχαμε αφήσει
πριν από τόσα χρόνια στην οθόνη της «Τιτάνιας»
το βράδυ εκείνο πού ’πιασε ανεμόβροχο
και κόπηκε η ταινία στο δέκατο επεισόδιο
του Φου-Μαντσού εναντίον του Κιτρίνου Δράκοντος.
Θυμάμαι, βγήκαμε στην παραλία αλαφιασμένοι
προσέχοντας να μη βουλιάξουμε στα μουχλιασμένα φώτα
ο Αιμίλιος, είπαμε, έμεινε να δει το τέλος.

Με κοίταξε πίσω απ’ την κάμερα
ρυθμίζοντας το βάθος της ομίχλης.
―Δυστυχώς, είπε, ο χρόνος ταξιδεύει
με την πλάτη γυρισμένη προς το σκηνοθέτη.
Δεν μπόρεσα ποτέ να πάρω
ένα πλάνο κοντινό στο πρόσωπό του.

Βασίλης Πολύζος
άμωμοι εν οδώ
DIZZILAND, εκδ. Εριφύλη 2001

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο / 19.1.16

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο
19.1.16
άπαντες παρόντες είπε ο νούμερο 23 που είχε αναλάβει το μέτρημα ευθύδημος το όνομα από το καρτελάκι που ήταν καρφιτσωμένο στο πέτο του και με σβέλτο βήμα πήγε κι έκλεισε την πόρτα μικρό ήταν το αμφιθέατρο αλλά μας έπαιρνε άνετα περίσσευε και χώρος δεν ήμασταν πάρα πολλοί εκατό όλοι κι όλοι όπως το όριζε αυστηρά η πρόσκληση ένας από κάθε γενεά ομοαίματοι και κατ’ ευθείαν εκ της πατρικής γραμμής μέσος όρος τριάντα χρόνια από πατέρα σε γιο καλύπταμε εκατό άνθρωποι τρείς χιλιάδες χρόνια  χωρίς διακοπή απίστευτο σε μια μικρή αίθουσα μαζεμένοι για να γνωριστούμε καλύτερα πρόσωπο με πρόσωπο και ενώπιος ενωπίω που λένε χωρίς δυνατότητα να κρυφτούμε ο ένας από τον άλλο έπειτα ο αρχαιότερος  ο νούμερο 1 ανέβηκε πρώτος τιμής ένεκεν στην έδρα ξερόβηξε μας κοίταξε μακροσκοπικά με σκεπτικό όσο και συμπονετικό βλέμμα και άρχισε να μας ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του πριν από τριάντα αιώνες
©Βασίλης Πολύζος «Κείμενα 2016» 19.1.2016

εικόνα
το αμφιθέατρο του χρόνου
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2013

From “Emil’s Couplets”

From “Emil’s Couplets”

what’s wrong with this unusual ostrich?
refusing to bury its head in the sand, the bitch!

©Βασίλης Πολύζος 18.1.2016

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ: «ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΙΣ» (ΕΡΤ-1, 20-4-86)

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ: «ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΙΣ» (ΕΡΤ-1, 20-4-86)

Ένα δεκάλεπτο ντοκιμαντέρ μου
για τον ρεθυμνιώτη ζωγράφο Λευτέρη Κανακάκι
με αφορμή μια αναδρομική έκθεση το 1986 στην Εθνική Πινακοθήκη
για το έργο του.
Το ντοκιμαντέρ αυτό έγινε με την προτροπή και την πολύτιμη συμμετοχή
του φίλου Μάνου Στεφανίδη, επιμελητή τότε της Εθνικής Πινακοθήκης,
ο οποίος και εμφανίζεται σε συνέντευξη μαζί μου στη διάρκεια της ταινίας.
Η μουσική που ακούγεται είναι από το έργο 
«Εικόνες για μια Έκθεση» του Μουσόργκσκι,
και στο τέλος
μια γραμμή από το «Άξιον Εστί» του Θεοδωράκη(Ελύτης).

Ο Λευτέρης Κανακάκις έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς,
μόλις πενήντα χρονών, στις 2 Ιανουαρίου 1985.
Το ντοκιμαντέρ έγινε για λογαριασμό της τηλεοπτικής εκπομπής
«Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα».
Το παρουσίασα ο ίδιος στις 20 Απριλίου 1986.
Το αφιερώνω και σήμερα στη μνήμη του.

Βασίλης Πολύζος 2 Ιανουαρίου 2016

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο / 11.1.2016

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο
11.1.16
στον David Bowie

το χιόνι που έπεφτε ολονυχτίς σκέπασε όλα τα λάθη του τοπίου
όλες τις ραγισματιές του ποιήματος

to define the vastness of the snow
with four strokes of a pencil

το πήρε ξανά στα χέρια του το κοίταξε μυωπικά πόσο μακριά μπορούν
να ταξιδέψουν τα ελάφια  πάνω σ΄ένα φύλλο χαρτί αναρωτήθηκε

to confine thousands of crystal deer
within grave-looking walls

πρέπει να γυρίσω το μεγάλο ρολόι με το πρόσωπο στον τοίχο©Βασίλης Πολύζος «Κείμενα 2016» 11.1.2016

εικόνα
με το πρόσωπο στον τοίχο
εικαστικό τουΒασίλη Πολύζου 2016